Passend behandelplan draagt bij aan passende zorg doordat we per individuele
patiënt niet alleen kijken naar wat er technisch mogelijk is in een behandeling
of wat er volgens een richtlijn gepast zou zijn, maar vooral: wat past er bij een
individuele mens? Wat past er bij zijn voorkeuren, wat past er bij verwachtingen
en wat past er bij de context waarin die patiënt leeft en woont.
Ik heb inderdaad een gesprek gehad met een verpleegkundige die mij een aantal
behandelingen voorspiegelde. Zij had in feite drie opties: ten eerste wilde zij in
overweging geven om opnieuw te laten opereren. De tweede optie was bestralen.
De derde optie was om de wond gewoon te laten herstellen.
Het gesprek met de verpleegkundige heb ik als heel gunstig en heel goed ervaren.
Juist omdat ze mij de ruimte liet om ook mijn mening naar voren te brengen.
En dat vond ik ook zeer belangrijk.
Want ja, als patiënt denk je toch, je ligt wel eens een uurtje wakker ’s nachts
en dan denk je: ‘Hoe gaat het allemaal?’ Nou, dat is prima tot uiting gekomen.
ik kon het ook overbrengen en ze heeft het naar mijn idee duidelijk meegenomen.
En doordat we nu de verpleegkundige die de patiënt gesproken heeft op de poli
ook onderdeel laten zijn van het MDO, wordt er tijdens dat MDO niet alleen maar technische
informatie met elkaar gedeeld, maar ook de context, de doelen en de voorkeuren.
En dat leidt tot andere besluitvorming.
Je kunt daadwerkelijk ook echt je eigen professie verder vormgeven.
En zoek daarbij ook medestanders, want het is niet eenvoudig, verandering.
Maar zoek daarbij ook medestanders.
En ga met elkaar daarover in gesprek. Want het is het waard.
Nou ja, als ik kijk naar mezelf als arts dat het voldoening geeft dat je iedere patiënt
die aandacht geeft waar die recht op heeft en niet alleen naar dat hele kleine stukje
kijkt van ‘Wat is dit voor tumor en hoe haal ik die eruit?’ maar ook ‘Is dit passend
bij de patiënt die ik voor me heb?’ En wat we bij patiënten zien is dat die zich ook
echt gehoord voelen. En dat behandelingen die beter bij een individuele patiënt passen
ook leiden tot minder onnodige bijwerkingen en minder complicaties.
Andere patiënten zou ik willen vertellen: Laat niet zomaar elke beslissing over je
heen komen. Praat erover mee, vraag, probeer je licht op te steken en ga erop door.
Ik zou vooral andere verpleegkundigen willen meegeven dat ze dit moeten gaan
doen. Het is spannend, het is lastig, maar het geeft heel veel werkplezier
en je kunt echt daadwerkelijk iets betekenen voor de patiënt.
Wat ik zou willen meegeven aan andere artsen die ook in de zorg
werken en met hun patiënten bezig zijn is: durf te veranderen. En durf
kritisch te kijken naar de manier waarop je tot nu toe je vak hebt
uitgeoefend. En maak gebruik van de vernieuwingen die er zijn.