Passie, inspiratie, doen.
ZINEB: Ik vind dat het heel mooi is om op die manier bruggen te slaan...
naar andere mensen, andere denkwijzen, andere disciplines.
VO: En dat is precies de bedoeling van de Passende zorg-dialogen...
bijeenkomsten waar mensen van binnen en buiten de zorg...
met elkaar in gesprek gaan over passende zorg.
De dialogen worden georganiseerd door speciaal gezant Jan Kremer...
en Zorginstituut Nederland.
Met als doel: bruggen bouwen om van elkaar te kunnen leren...
en de samenwerking te bevorderen bij het anders organiseren van zorg...
zodat die voor iedereen goed toegankelijk en betaalbaar blijft.
Dat is nodig, want we zitten met z'n allen...
eigenlijk in hetzelfde schuitje, dat we...
de zorg op een warme...
mensgerichte manier houdbaar en duurzaam moeten maken...
want de problemen zijn groot.
We zitten in een tijd van vergrijzing, van personeelsschaarste.
En daarom dat ik ook als speciaal gezant Passende zorg...
de rol heb om die beweging naar passende zorg...
wat meer te stimuleren en te ondersteunen waar dat nodig is.
En ook om beleid en praktijk meer met elkaar te verbinden.
VO: Wat levert zo'n Passende zorg-dialoog nou aan inzichten op?
We vroegen deelnemers en organisatoren van de recente Passende zorg-dialoog...
over formele en informele zorg.
Zorgprofessionals gingen daar in gesprek met initiatiefnemers en vrijwilligers...
van zorgzame gemeenschappen.
Vandaag was eigenlijk een ontmoeting tussen de mensen...
die hele mooie dingen doen vanuit zorgzame gemeenschappen...
waar burgers elkaar helpen, en de wat meer formele zorg.
Het belangrijkste van zo'n sessie is...
dat je de formele en de informele zorg...
die in twee aparte werelden zitten...
dat je die dichter bij elkaar brengt, want ik heb heel veel verbindingen gezien...
tussen de formele en de informele zorg.
Mensen die elkaar gaan leren kennen.
Mensen die geïnspireerd raken door die praktijkvoorbeelden.
En dat er dus synergie te halen is als je dat goed bij elkaar weet te brengen.
En ik denk dat dat vandaag wel gebeurd is.
Het gaat niet over zelfredzaamheid...
van: 'doe het zelf maar'...
maar het gaat over samenredzaamheid.
Voor ziekenhuizen is het heel belangrijk...
dat ze uit hun ziekenhuis komen.
En dat ze gaan zien dat een ziekenhuis...
een onderdeel is van de maatschappij...
en eigenlijk proberen om al die grenzen die er zijn...
die domeinen die er zijn, om die eigenlijk te beslechten...
en om de kracht van de burger te gebruiken.
En eigenlijk hebben we hier allemaal in ons hart toch het gevoel...
van: 'ja, maar wacht even.'
'Ik heb eigenlijk mensen nodig, en ik zou ook wel iets voor jou willen betekenen.'
Dat is wat je hier ziet.
Ik vind dat we het eigenlijk niet het frame moeten geven van de noodzakelijkheid...
omdat de zorg faalt, nee.
Dit is gewoon een volgende fase...
waarbij mensen ook weer zelf de regie nemen over gezondheid.
En, ja, je zult ook voor een aantal dingen nog steeds naar het ziekenhuis moeten.
Dat is helemaal oké.
Het is ook helemaal goed dat die zorg in het ziekenhuis zo goed georganiseerd is...
als die is georganiseerd.
Maar het gaat niet over onze gezondheid.
Daar gaan we thuis, in de buurt en met elkaar over.
Bij die informele netwerken...
dat is iets wat ik mee zou willen nemen...
en ook in m'n dagelijkse praktijk zou willen invoeren.
Dus ik moet me natuurlijk verdiepen in wat er allemaal in de omgeving aanwezig is...
wat er in de regio beschikbaar is.
En dat dan ook zo met patiënten en met familie bespreken...
want ik denk dat dat ook heel mooi is voor de patiënt.