KARIN VAN DEN BOOGAERT: In 2020 hebben 12 Nederlandse ziekenhuizen...
onder leiding van het HagaZiekenhuis, het LUMC...
en de Haaglanden Medisch Centrum...
een subsidie van 1,4 miljoen gekregen om onderzoek te kunnen doen...
naar de effectiviteit van een veelbelovende behandeling van chronische Ménière.
En ik wil het zo graag hebben over de succesfactoren...
om een aanvraag voor subsidiëring te doen slagen.
Maar misschien, Jet, is het aardig om jou iets over het project te laten vertellen.
Wat behelst het?
JET SCHENCK: Nou, je hebt eigenlijk best al een aantal dingen genoemd.
We zijn met dertien ziekenhuizen in totaal.
En wij hier in het Haga zijn dan de kartrekker.
En we onderzoeken een nieuwe operatieve techniek...
die eigenlijk is overgekomen uit Canada.
Dat werd ook al kort aangestipt.
En wat we doen is in totaal 84 patiënten zoeken...
en die gaan we ook allemaal opereren...
waar bij de ene helft die nieuwe techniek wordt toegepast...
en bij de andere helft wordt een placebo-operatie gedaan.
En daarna volgen we patiënten een jaar lang...
met bezoeken, scans, onderzoeken en vragenlijsten.
En dan na, of tenminste als de laatste een jaar gevolgd is...
dan evalueren we de data...
om te kijken of inderdaad die nieuwe techniek beter is dan de placebo-operatie.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Ja en waarom kon die nieuwe techniek...
nog niet gedaan worden dan zonder deze subsidie, Henk?
HENK BLOM: Nou, ik ben bij toeval eigenlijk tegen deze techniek aangelopen.
In Canada, tijdens een werkbezoek.
Waarin mijn collega toen zei van:
goh, ik ga nu een patiënt met de ziekte van Ménière opereren.
Waarop wij in Europa zeiden, al sinds 1980:
nou, Ménière moet je niet opereren, alles wat je daar doet is placebo-effect.
Maar hij had toch een heel goed verhaal.
En toen zijn we toch dat verder gaan onderzoeken.
Hij heeft een onderzoek gepubliceerd...
maar daar heeft hij eigenlijk niet goed rekening met het placebo-effect gehouden.
En daardoor voldeed zijn bijdrage aan de wetenschap...
niet aan de stand van de wetenschap.
En omdat dit wel heel veelbelovend is...
maar niet goed was uitgezocht...
ja, kwamen we toen op het pad van de Veelbelovende zorg.
Dat was echt een geschenk uit de hemel...
want ja, met name die operatieve zorgkosten zijn natuurlijk echt heel hoog.
Dus dit hadden wij op geen andere manier kunnen onderbrengen.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Maar wat voor zorgkosten...
komen daar nu in jouw geval dan bij kijken?
HENK BLOM: Nou ja, met name de OK, die is het allerduurst.
Dus je bent twee, drie uur aan het opereren.
Een OK kost ongeveer 27 euro per minuut.
Dus dat kan je dan uitrekenen wat dat kost.
KARIN VAN DE BOOGAERT: Dus zo makkelijk kan het zijn.
Doordat dat niet gecoverd was, kon jij die techniek hier niet gaan toepassen?
HENK BLOM: Ja, dus eerst naar de verzekeraars toe van:
goh, dit is de nieuwe techniek.
Ik wil hem graag doen.
Dit is de kennis die er nu over is.
Geven zij aan van:
ja, wij vinden dat toch niet voldoende aan de stand van de wetenschap.
Dan ga je zoeken: hoe moet ik dat dan uitzoeken verder?
En daar paste deze subsidie heel goed bij.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Ja, hoe wist jij van de regeling?
Hoe ben je daar bij gekomen?
HENK BLOM: Toen ik nul op rekest kreeg van de verzekeraar...
ben ik gewoon gaan zoeken: wat voor regelingen zijn er allemaal?
En ik heb ook van collega's die wat beter in de regelingen zitten...
gewoon van deze regeling gehoord.
Waaronder bijvoorbeeld Van Benthem...
die uit Leiden meedoet als één van de onderzoekers.
En die heeft volgens mij...
ook betrekking gehad bij de totstandkoming van deze subsidie.
Maar dat weet ik niet helemaal zeker.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Het was toch min of meer toeval, hoor ik hieruit?
HENK BLOM: Ja.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Er kwamen een paar dingen bij elkaar.
Laten we het zo zeggen.
Jet, hier iemand wil graag weten uiteraard, om welke techniek het precies gaat.
JET SCHENCK: Het gaat om EDB: endolymfatische ductus blokkade.
Waarbij we de ductus endolymphaticus in het binnenoor...
of eigenlijk de uitloper van een binnenoor, die wordt afgesloten.
Dat is heel kort door de bocht de operatie.
Bij de alternatieve, de placebo-operatie...
doen we alles hetzelfde, behalve het clippen.
Dus dat het echt alleen om het clipeffect gaat.
KARIN VAN DE BOOGAERT: Oké.
1,4 miljoen zei ik.
Dat is natuurlijk niet die 30 miljoen uit Groningen.
Het is natuurlijk een substantieel bedrag.
En een aandoening en een operatie waarvan je misschien gedacht zou hebben:
waarom zou ik daarvoor in aanmerking komen?
Wat Hans Büller net ook schetst, hè.
Denk niet te snel van: o, maar dat is niet voor mij.
Heb je daar ooit over nagedacht, Henk?
Zo van...
HENK BLOM: Ja, dus ik heb...
toen ik op de hoogte gebracht werd van deze Veelbelovende zorg...
heb ik gewoon goed de stukken gelezen en gedacht van:
nou, volgens mij voldoen we aan de criteria.
En dat, ja...
er zijn subsidieregelingen...
lees die goed...
en het is al vaak gezegd:
maar doe het kunstje wat daar staat en doe niet van: ik ga het wel op mijn manier doen.
Zoek de mensen, die je nodig hebt om te doen...
ik zit in een STZ-ziekenhuis, waar we inderdaad de patiënten zien...
waar we de expertise hebben voor die patiënten...
maar waar we gewoon toch eigenlijk...
niet voldoende toegerust waren, epidemiologisch, statistisch...
en met de gezondheidseconomen.
Die hebben we er gewoon bij gezocht in Leiden.
We hebben de patiëntenvereniging betrokken.
We hebben de wetenschappelijke vereniging betrokken.
We hebben de Wetenschapsagenda ernaartoe geschreven.
Ja en dan vallen alle stukjes bij elkaar.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Het is natuurlijk een heel pakket...
wat je moet aanleveren.
Hoe lastig vond je het?
HENK BLOM: Hans gaf het net ook al aan en Mirte en Hedi ook:
doordat je er met veel mensen over praat, wordt je vraag echt scherper...
en wordt je onderzoek gewoon beter.
En betrek je er allemaal andere dingen bij...
dingen waar je zelf van tevoren niet over nagedacht had...
maar die je onderzoeksvraag en je uitkomsten dadelijk...
ook beter generaliseerbaar maken, beter toepasbaar maken.
Dus ik denk dat door deze aanpak...
het onderzoek gewoon echt veel beter geworden is.
En ja, dat is toch eigenlijk wat leuk is.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Ja, dat snap ik.
Maar dat je dan een dag minder bent gaan werken ervoor...
dat vind ik nogal wat.
HENK BLOM: Ja maar goed, iedere gek zijn stekkie, zal ik maar zeggen.
Dit vind ik leuk om te doen, dus...
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Dus, daar begint het vaak ook mee.
Dat je het leuk moet vinden om te doen en dat je moet willen.
HANS BÜLLER: Wat ik leuk vind, Henk...
jouw ego is niet zo groot, dat je eigenlijk alles zelf...
ZE LACHEN
KARIN VAN DEN BOOGAERT: We kijken nu even naar Jet.
JET SCHENCK: Ik ga mijn mond houden voor commentaar.
BLOM EN BÜLLER PRATEN DOOR ELKAAR
HANS BÜLLER: Nee maar kijk, dat ego is niet zo groot.
Waar ik het over wil hebben...
dat is het ego van samenwerken, anderen vragen om met je mee te doen.
Ja, je moet wel een zeker ego hebben...
om überhaupt tot de goede vraagstelling te komen en de kar te trekken...
en daar de tijd aan te besteden.
Maar dan is het wel van belang dat je ego niet te groot is...
om in de weg te staan van je expertise van anderen te betrekken.
Dan moet jij niet antwoorden Henk, maar dan moet Jet antwoorden.
Is dat hier ook gebeurd?
JET SCHENCK: Nou, ik denk dat het vooral belangrijk is dat we ook veel...
nou, niet per se veel patiënten, want het worden er 84...
maar we hebben door dat hele proces hele strenge selectiecriteria voor die patiënten...
en we hebben gewoon hier niet genoeg aanloop...
om 84 patiënten hier te gaan vinden...
en daarnaast is het ook...
als deze techniek uiteindelijk toegepast wordt in heel Nederland...
dan is het ook fijn als er wat meer mensen op de hoogte zijn...
dan hier waar eigenlijk Henk zelf het kunstje al kan, om het zo maar te zeggen.
Dus het is zowel voor de studievoortgang is het heel nuttig...
als denk ik voor de uiteindelijke uitkomst...
dat iedereen die over Ménière iets wil kunnen zeggen...
op de hoogte is en ook meedoet, ja.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Heel belangrijke vraag, Henk...
hoe heb je de interne organisatie van het HagaZiekenhuis meegekregen?
Wat heb je daarvoor moeten doen?
HENK BLOM: Dat was nog wel een dingetje.
Wij hebben als top-10-ziekenhuis...
wel heel veel geparticipeerd in grote onderzoeken.
Maar we hebben niet zo heel vaak de lead gehad, zeg maar.
Dit is de eerste keer, eigenlijk.
Dus dat heb ik wel op Raad-van-Bestuursniveau...
en Wetenschapscommissie en alle mensen heb ik gewoon gezegd:
jongens, hier gaan we mee bezig.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: En wat zeiden zei toen?
HENK BLOM: Toen zeiden ze: dat is allemaal heel leuk en heel aardig.
En doe dat vooral en als we kunnen helpen, dan doen we dat.
Maar toen het één keer afkwam, zal ik maar zeggen...
reageerden ze toch een klein beetje geschrokken:
o, dan moeten we nu toch wel echt aan de bak.
Dus je kan niet vaak...
het ziekenhuis, de Raad van Bestuur, is ook gewoon de hoofdaanvrager.
Dus die moeten hun handtekening zetten onder dat geld...
dat het allemaal netjes gaat, dat dat allemaal accountable is...
dat aan alle voorwaarden en eisen voldaan is.
Ja en in mijn ziekenhuis was de afdeling Juridische Zaken was niet helemaal...
laten we maar zeggen, die zeiden:
hoe moeten we dat in twee weken? Dat is wel heel snel.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: En hoe heb je die aan boord gekregen dan?
Dat je zei: ja, dat moet.
HENK BLOM: Uitleggen, uitleggen, uitleggen.
We kunnen het ook laten lopen, zei ik.
Toen zeiden ze: nou, dan zullen we het maar doen.
HANS BÜLLER: Maar dan flauw, Henk...
dit is natuurlijk ook de ontwikkeling...
die topklinische ziekenhuizen moeten doormaken.
HENK BLOM: Zo is het, ja.
HANS BÜLLER: Ik denk dat een deel van de stimulering...
die we met dit programma willen...
dat mensen zoals jullie wel die stoute schoenen aanhouden...
en ja, ik hoop dat de Raad van Bestuur meeluistert...
en ik ken de Raad van Bestuur van het HagaZiekenhuis...
ja, put your money where your mouth is.
Als je een topklinisch ziekenhuis wil zijn...
dan zal je artsen zoals jullie moeten ondersteunen bij zo'n aanvraag...
wetende dat er ook een goed bedrag...
hoeveel mensen hebben jaloers gereageerd...
op het feit dat jij dat bedrag gekregen hebt voor dit onderzoek?
Zijn er mensen naar je toegekomen om je te feliciteren...
of jaloers te kijken met: hoe heb je het gedaan en kan je ons helpen?
HENK BLOM: Nee, ik heb met name heel veel leuke berichten gekregen.
En die jaloerse mensen hebben denk ik gewoon me genegeerd.
Dus...
en ik heb wel vanuit de KNO mensen gehoord van:
kunnen wij ook niet zo'n aanvraag doen?
Ik heb ook een goed idee.
Waarbij ik dan wel heb aangegeven:
heb je dit geregeld? Heb je dat geregeld?
Heb je zus geregeld?
Al die dingen die besproken zijn...
om ze even te waarschuwen...
dat het niet op een zaterdagmiddag in elkaar geflanst is.
Ik denk dat...
kijk, ik heb al vaker aanvragen gedaan...
dit was echt wel een beetje topsport, zal ik maar zeggen.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Maar Henk, tips en tricks voor collega-onderzoekers?
Dus checklist, goed overzicht, heb je al eerder aangegeven.
Netwerk, de vakbroeders erbij.
En houd rekening met voldoende tijd, hè?
Dat je er voldoende tijd voor neemt.
Niet afraffelen.
HENK BLOM: Ja.
En ik was zelf nog een beetje verrast...
dat stond ergens, ik had de aanvraag niet helemaal goed gelezen...
niet goed genoeg...
dat ik nog even die samenvatting moest maken, die critical review.
Dat was nog wel eventjes hard werken.
Want dat zag ik twee weken van tevoren.
Dus dat was nog even werk.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Dank jullie wel nogmaals, daar in Den Haag.
Veel succes met het hele project.