HAND BÜLLER: Veelbelovende zorg.
Het mooie eigenlijk is dat dat prachtig weergeeft waar het over gaat.
Je staat op het moment met iets wat veelbelovend is.
En je zou willen dat dat tot de gewone zorg gaat komen.
Dat is de achtergrond van de woorden 'veelbelovende zorg'.
Je moet je dan voorstellen dat je een bepaalde behandeling doet...
dat je een 'device' in je handen hebt...
dat je een ingreep doet, of dat je een medicijn hebt.
Als je in die wereld bent, dan is het belangrijk...
de vraag van de veelbelovende zorg...
we willen dat heel snel zorgen, dat dat komt bij de patiënt.
Je hebt daar, in de veelbelovende-zorgregeling...
dan zes jaar voor.
En dat maakt de regeling wel vrij uniek.
U en ik kennen waarschijnlijk heel veel aanvragen voor geld.
Maar bij veelbelovende zorg...
is het een samenwerking tussen ZonMw en het Zorginstituut.
Dat op zich is al uniek.
Het is daardoor ook een belangrijke aanvraag.
Het is een subsidiepot van, moet u even weten, bijna 70 miljoen op jaarbasis.
Dus het is geen sinecure.
Ik ken weinig regelingen en subsidiemogelijkheden...
waarbij het om zulke aanzienlijke bedragen gaat.
U weet, u hoorde dat net al voor het Haga...
is dat ruim een miljoen.
Maar er zijn ook aanvragen gehonoreerd die in de buurt komen van de 30 miljoen.
Je praat dus over een subsidieregeling, die in mijn ogen geen sinecure is.
Hij is groot, hij is belangrijk.
En dat is toch iets anders dan dat, en dan praat ik voor mezelf...
vroeger een aanvraag deed voor een postdoc of een promovendus.
Daar is het niet echt mee vergelijkbaar.
Het is echt een grote aanvraag.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Stel je bent onderzoeker...
van een topklinisch of een perifeer ziekenhuis, die een aanvraag overweegt.
Wat moet je dan in ieder geval gedaan hebben?
HANS BÜLLER: De kwaliteit van de topklinische ziekenhuizen...
is dat ze veel patiënten zien...
die meestal niet gezien worden in academische centra.
Dus de relevante vraagstelling in dat soort ziekenhuizen...
is vaak getoetst relevant.
En dan zou je zeggen van...
en we krijgen straks dat voorbeeld...
ja maar oké, die knowhow zit in dat ziekenhuis...
daar is een soort concentratie van dat soort patiënten.
Nou, wees dan eerlijk over wat je kwaliteit is...
als het gaat om epidemiologie of om statistiek of om marktfalen.
Want er zitten elementen in wat ook financieel is.
Schroom niet om die mensen daarbij te betrekken.
Dat vinden we als Commissie eerder een sterktepunt dan een zwaktepunt.
KARIN VAN DE BOOGAERT: Maar schroom denk ik ook niet om...
bang te zijn, dat je denkt:
alleen academische centra hebben meer kans, bijvoorbeeld.
Helemaal niet.
HANS BÜLLER: Nee, waar wij als Commissie enthousiast worden...
is dat degene waar de patiënten worden behandeld...
en waar de aantallen zitten...
dat die op basis van hun eigen expertise zeggen:
ja, dit is een relevante vraag.
Getoetst aan de patiëntenvereniging en wetenschappelijke vereniging.
En dan UMC's opzoeken voor de meer specifieke kwaliteiten die in de UMC zit.
Het mag ook andersom.
Mag ook van ons best beginnen in UMC's die dan zeggen van:
nou, wij gaan met dat en dat algemene ziekenhuis...
We hebben voorbeelden daarvan...
waarbij die aanvraag geïnitieerd wordt vanuit een academisch centrum.
Maar we willen ook heel graag...
dat ze geïnitieerd worden vanuit de algemene ziekenhuizen.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Welke voorstellen roepen wrevel op...
bij de Commissie?
HANS BÜLLER: Realiseer je de relevantie van je eigen vraagstelling.
Ga niet te snel denken dat je een hele goede gedachte hebt.
Toets die.
Want daar word je alleen maar sterker van.
En ik denk dat het tweede is wat de Commissie belangrijk vindt...
is natuurlijk toch: heb je in je omgeving gekeken?
Het is al een paar keer gezegd, maar het kan niet vaak genoeg gezegd worden:
wat vindt de patiënt ervan?
Is dit een benadering die ze relevant vinden?
Of vinden ze dat daar vraagtekens bij zit?
Nou, doe daar wat mee.
Echte wrevel in de Commissie ontstaat...
als té zichtbaar is dat je het te vlot hebt afgewerkt.
'Broddelwerk' is dan het woord.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Denk niet dat je dat in een achternamiddag...
HANS BÜLLER: Ja en je irriteert een commissie...
die daar meestal in de avonduren of in de weekenden...
gewoon dat heel serieus zit te lezen.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Dus neem het ook serieus?
HANS BÜLLER: Ja en ik ben zelf diep onder de indruk van die commissieleden...
die dan enorm hun tijd besteden om dat te doorgronden.
En als je dan niks met hun vraag doet...
of als er referenten komen...
en wij moeten een beetje een soort Sherlock Holmes spelen...
om te zoeken waar de antwoorden op de referenten staan...
ja, dan irriteer je een commissie.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: En waar word je blij van?
Als je in een advies voelt dat het echt een...
HANS BÜLLER: Laat ik het maar even persoonlijk maken.
Ik weet dat we een aanvraag hebben gehad over CAR-T.
Dat is een bepaalde behandeling...
die op dit moment voornamelijk in de Verenigde Staten kon worden gedaan...
voor een bepaald bedrag.
Waarbij de expertise, beginnend in Groningen...
gedeeld met een aantal academische centra...
VAN DEN BOOGAERT: Behandeling van kanker gaat het hier om, hè?
HANS BÜLLER: Ja en gezegd hebben van:
nou, wij denken dat wij die techniek ook kunnen ontwikkelen.
Wij hebben hem al voor een deel ontwikkeld.
Dat is dan die veiligheid/werkzaamheid-discussie.
En dan zien we ook nog eens een keertje...
dat dat een behoorlijk lager prijskaartje heeft.
Nou, dan snijdt het mes aan twee, drie kanten.
Want dat is het relevant voor patiënten...
het is relevant om snel bij patiënten te krijgen...
er is een behandeling, die is duur.
Nou, dan kunnen we onze euro's besparen voor bv Nederland...
om aan andere dingen te besteden.
Daar kan je enthousiast van worden.
En wat eronder lag, vond ik prachtig:
dat er drie, vier academische centra aan meedoen.
Dan gaat mijn hart sneller kloppen.
Ik denk dat Nederland ook moet wennen aan het feit...
dat je dat soort aanvragen namens een aantal mensen ondersteund krijgt.
Dat zal ook een uitdaging zijn soms voor wetenschappelijke verenigingen.
Dat daar dan niet mensen moeten zitten, die hun eigen stokpaardjes berijden...
maar gewoon kijken naar de relevantie van de aanvraag...
dat breed bespreken...
en niet alleen één iemand uit het bestuur even een adviesbrief schrijft.
Het is allemaal niveauverhogend...
omdat we vinden dat we bijna 70 miljoen op jaarbasis willen geven...
aan iets wat leidt tot een pakketinclusie, waar dat je kan zeggen:
nou en vanaf dat moment is het voor iedereen beschikbaar.
Soms kan je met goede adviezen een enorme verbetering...
hebben we ook gezien.
Dat de aanvragers daar heel goed op ingegaan zijn...
en er zijn voorbeelden, die we gezien hebben...
waarbij die aanvraag steeds beter is geworden, uiteindelijk ook gehonoreerd is.
Dus het is ook een geven-en-nemen-achtig proces....
en ik denk dat doorsnee grote ziekenhuizen, UMC's wel doorhebben van:
hier moet je serieus aan werken.
Maar ja, er ligt dan ook een aardig subsidiebedrag...
om mee aan de slag te gaan.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Ja, andere valkuilen...
er kijken veel mensen mee...
ook bijvoorbeeld consultancybureaus, die je helpen bij een aanvraag.
Hoe moet je daarmee omgaan?
HANS BÜLLER: Ik denk dat het gewoon...
van de kwaliteit van het consultancybureau afhangt.
We kennen natuurlijk consultancybureaus...
die heel goed zijn voor een Europese aanvraag.
En dan goed weten hoe de hazen lopen in Brussel.
Ik denk dat consultancybureaus voor wat betreft veelbelovende zorg...
goed moeten kijken naar de regelgeving.
En dat element van expertise en ondersteuning van patiënten...
dat ze dat goed ter harte moeten nemen.
Dat het niet een te smalle aanvraag moet zijn.
Maar ik denk dat de goede consultancybureaus...
langzamerhand wel doorhebben:
wat komt er kijken om veelbelovende zorg aan te vragen?
En dan heel nuttig kunnen zijn.
Als die aanvraag te smal is:
ik heb een device en dat is hartstikke goed...
en je moet verder niet zeuren, daar moet je nou geld voor geven...
dan is hij te dun.
Dan valt hij ook af.
En dat zie ik verbeteren.
Maar dat gaat dus ook op voor aanvragers.
Dat gaat ook voor technical transfer offices.
Dat gaat op voor mensen uit de zorg, uit de wetenschap.
Dus dit is serieus.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Jij noemde net het voorbeeld uit Groningen.
30 miljoen, daar sluit deze vraag bij aan.
Hebben hele kleine projecten rond de 1 miljoen...
wel kans bij zulke grote projecten?
Maar ik denk dan toch dat 30 miljoen een uitschieter was.
HANS BÜLLER: Nee, de hoeveelheid geld is niet relevant.
We hebben natuurlijk gewoon...
we kijken echt naar de kwaliteit.
En dan moet het financiële plaatje kloppen.
Maar of dat 1 miljoen, of 3 miljoen of 20 miljoen is...
dat is dan in zoverre secundair dat dat geen hinder is.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Is geen belemmering?
HANS BÜLLER: Nee, absoluut niet.
KARIN VAN DEN BOOGAERT: Hoeft de vraagsteller...
zich geen zorgen over te maken?
HANS BÜLLER: Juist niet, want soms zijn aanvragen van 1 miljoen of 2 miljoen...
uitermate relevant.