Cijfers tonen aan dat de politie in de
meeste Nederlandse buurten geen
of nauwelijks jeugdcriminaliteit registreert.
En onder jeugdcriminaliteit verstaan we
dan: criminaliteit met een verdachte tussen
de twaalf en drieëntwintig jaar.
Van de jeugdcriminaliteit die wordt
geregistreerd, vindt een kwart plaats
in één procent van de buurten en vierenzestig
procent in tien procent van de buurten.
Daarbij woont ruim de helft van de plegers
in maar tien procent van de buurten.
En deze percentages veranderen
nauwelijks over de tijd.
Sommige delicten zijn sterker
geconcentreerd dan andere.
Door de politie geregistreerde wapens
en drugsdelicten concentreren zich duidelijk
in een beperkt aantal buurten.
Terwijl bijvoorbeeld vermogens-
en geweldsdelicten het meest gespreid zijn.
In zijn algemeenheid kun je zeggen
dat buurten waar typische jeugdcriminaliteit
gepleegd wordt, de pleegbuurten, zich kenmerken
door relatief veel horeca en winkels te hebben.
In buurten met meer jeugdige verdachten
wonen relatief meer jeugdige mannen,
mensen met een migratieachtergrond
en huishoudens onder het sociaal minimum.
Belangrijker dan buurtkenmerken zijn de
kenmerken van de verdachten zelf.
Als je naar de absolute aantallen kijkt,
dan blijken buurten in grootstedelijke
gebieden de meeste jeugdcriminaliteit te hebben.
Relatief gezien is dat anders.
Van buurten die van 2016 tot en met 2019
de meeste jeugdige verdachten per
duizend leeftijdgenoten telden,
is de top één procent zowel stedelijk
als niet-stedelijk.
Beleid dat zich enkel richt op grote steden
doet andere gebieden dus tekort.