*Zachte muziek*
Mijn naam is Tyrell, ik ben 25 jaar, woon in Spijkenisse.
Ik heb meegedaan aan het boek: ‘Gezichten van een onzeker bestaan’
en daarom wil ik heel graag mijn verhaal delen,
over hoe mijn leven eigenlijk een beetje is gegaan.
Hoe is mijn jeugd gegaan?
Ik heb huishoudelijk geweld meegemaakt.
Dat was best een nare ervaring.
Vervolgens heb ik heel vaak moeten verhuizen.
Ik ben eigenlijk levenslang zonder vader opgegroeid.
Vervolgens heb ik met Justitie te maken gehad,
omdat ik zelf agressieproblemen had.
Helaas stomme dingen gedaan.
Dat had ook een beetje te maken met de buurt waar ik woonde.
Dat was best een criminele buurt en dat heeft mij ook getriggerd,
omdat ik zulke vrienden had.
Ik kwam in aanraking met schulden,
dat kwam eigenlijk door mezelf en de situatie tussen mij en mijn ex-vriendin.
Ik was al op straat gezet en ik had niet veel.
Ik heb toen de keuze moeten maken: zet ik eten op tafel of niet?
Dat zorgde ervoor dat ik mijn zorgverzekering niet betaalde.
Ik voelde mezelf niet op mijn gemak.
Ik zat altijd te denken: ik moet nu alleen maar werken
en zo probeer ik toch mezelf een zeker bestaan te geven.
Ik ben terechtgekomen bij stichting Jong.
Dat is een stichting voor jongeren
die problemen hebben.
Zij hebben mij geholpen om een kamer te krijgen,
hebben mij geholpen om mijn schulden een beetje op een rijtje te zetten
en vervolgens ben ik zelf gaan bouwen
om zo schuldenvrij te worden.
Dat ben ik nog niet hoor.
We zijn nog aan het werk.
Het ging goed, toen ben ik mijn baan verloren.
Vervolgens ben ik nog een keer mijn baan verloren,
want ik had twee banen toen.
Toen heeft mijn begeleider gezegd:
misschien kun je bij het traject werken en daar heb ik twee jaar lang gewerkt.
Het gaat nu wel redelijk, ik ben eigenlijk op zoek naar een baan.
Wel een beetje in hetzelfde werkveld, jongeren helpen.
Het gaat de goede kant op en mijn gezin woont ook bij mij.
Dat is gewoon heel fijn.
Wat ik eerder ook in het boek heb gezegd is,
dat ze wat meer de problemen die er al zijn,
wat meer de oplossingen moeten brengen naar het begin.
Er zijn nu bijvoorbeeld boeken over als je 18 bent en schulden hebt
dat je weet waar je naartoe kan.
Maar eigenlijk is dat al nodig als je 12 bent of 14.
Hoe de gemeente mij had kunnen helpen of de overheid?
Het is niet dat je elke week naar jongeren moet omkijken
maar misschien even na twee maanden kijken: hé, hoe gaat het?
Bijvoorbeeld bij de gemeente.
Of een brief sturen om het half jaar: hé, dit zijn de regels nu.
Ik denk dat als iemand mij had geholpen voor ik dakloos werd,
was dat wel echt...
Ik denk dat de rest van mijn leven er heel anders uit zou zien dan nu.
Maar ik ben ook heel blij met waar ik nu sta.
Het heeft toch wel wat ervaringen meegebracht
en dat kan ik meegeven aan mijn kinderen.
*Zachte muziek speelt en einidgt*