*Lichte muziek*
Ik ben Desire en ik heb meegewerkt aan het boek
'Gezichten van een onzeker bestaan'.
Mijn jeugd was turbulent, zo omschrijf ik het altijd,
een turbulente voorgeschiedenis.
Op jonge leeftijd al te maken gehad met ontwrichting op verschillende vlakken,
huiselijk geweld, verslaving, uiteindelijk ook uithuisplaatsing.
Daarna raakte ik aan lager wal, verslaafd, gedetineerd
en vanuit detentie heb ik mijn eerste stappen
naar herstel gezet.
Ik was verslaafd aan heroïne en aan cocaïne,
daar heb je heel veel geld voor nodig.
En als vrouw zijnde heb je eigenlijk twee opties:
je wordt of crimineel of je belandt in de prostitutie.
Ik koos voor het eerste, om crimineel te worden, omdat ik dacht:
stel dat het me ooit nog lukt om van die verslaving af te komen,
dan zou ik het mezelf nooit vergeven dat ik mezelf geprostitueerd heb.
Dus ik heb uiteindelijk, ik geloof anderhalf jaar,
in de gevangenis gewoond, want voor mij was het wel wonen.
Voordat ik in de gevangenis kwam was ik dakloos en had ik geen fijn leven.
Dus in de gevangenis ben ik een soort van gestabiliseerd,
in hoeverre je dat kan zeggen.
En toen ben ik via artikel 45-46, dat heb ik aangevraagd via de officier,
om de laatste zes maanden van mijn straf in de instelling te verblijven.
En ik zit nu hier in het kantoor van K2.
Dat is één van mijn opdrachtgevers waar ik regelmatig klussen voor doe.
Dankzij K2 heb ik ook mijn stabiliteit gevonden.
Ze werken met een stabiliteitsmodel.
Dat geeft mij bestaanszekerheid op een aantal vlakken.
Ik maak deel uit van de maatschappij, ik heb mijn eigen bedrijf,
ik heb collega's.
Ik ben nu de Desire, niet meer met een rugzak,
maar de Desire met ervaring.
Ik ben trots op wat ik heb bereikt en het voelt zo bevrijdend
om in de winkel te lopen en te kijken: waar heb ik zin in?
In plaats van: wat kan ik kopen met het geld wat ik nog heb?
Ondanks dat we echt zo lang in armoede hebben geleefd,
heb ik toch ook wel heel veel leuke momenten,
creatieve momenten gehad, ook met de kinderen.
Brandnetels plukken om brandnetelsoep te maken,
of brandnetelstamppot.
Maar wat mij wel vooral heel erg helpt, is dat ik nu de vrijheid heb.
Het bevrijdt mijn leven.
Het was pittig het arm zijn, maar het was ook benauwend
omdat je niet op vakantie kunt, je moet nee zeggen tegen je kinderen.
Dat voelt gewoon zo fijn nu, dat ik dat niet meer heb, dat is heerlijk.
Als ik de overheid advies wil geven, zou ik zeggen:
jullie zouden eens wat meer in het werkveld moeten kijken
in plaats van aan tafel je beslissingen nemen.
Ik zou ze echt mee willen geven: ga eens kijken waar het om gaat.
Loop eens zo'n jeugdinstelling binnen om te kijken
hoe het daar in z'n werk gaat.
Je kunt op papier wel bedenken dat als regel A niet werkt,
regel B in werking gaat.
Maar als je daar bent en je ervaart het dan kijk je daar
op een andere manier tegenaan.
Spreek ook met de mensen die er werken.
Spreek met de mensen die er wonen.
Kansgelijkheid, dat zou ik ook mee willen geven.
Want waar je geboren wordt, hoe je opgroeit, op welke school je zit,
dat bepaalt eigenlijk al de eerste stappen in jouw bestaan.
Er zijn mensen...
Ik bedoel, ik ben er ook uitgekomen, ik kom ook uit een arbeidersgezin,
wij waren vroeger ook arm.
Je kunt ook heel veel zelf doen, maar dan moet je wel
de mogelijkheden krijgen en het ook kunnen.
Dus kansgelijkheid, daar doe ik het voor.
*Lichte muziek*
*Lichte muziek eindigt*