Jeugdhulp doet ertoe.
Elke dag zetten duizenden professionals
zich in voor kwetsbare kinderen.
Om hen op tijd de juist de hulp
en ondersteuning te bieden.
En vaak lukt dat,
dankzij betrokken hulpverleners
en een sterk netwerk.
Maar zodra hulp domeinoverstijgend moet worden georganiseerd,
stokt het.
Vooral in complexe situaties
is samenwerking lastig.
Wie neemt dan het voortouw?
Wie beslist?
En hoe kom je tot gezamenlijke keuzes?
Overleggen doen we genoeg,
maar het systeem ondersteunt
samenwerking onvoldoende.
Wachttijden lopen op, capaciteit is krap
en inzet raakt versnipperd.
Gemiddeld zijn er 65 hulpverleners
betrokken bij één kind.
We zitten midden in een transitie.
Van werken binnen oude structuren
naar jeugdzorg die past bij de maatschappij van nu.
Dat vraagt om nieuwe spelregels.
Hiervoor is ruimte om te experimenteren belangrijk,
vanuit een structuur die vernieuwing mogelijk maakt.
Dat noemen we
experimentalist governance.
Een werkwijze om te sturen op beweging
zonder grip te verliezen.
Klinkt ingewikkeld, het valt mee.
Start met een helder doel,
probeer iets uit,
meet wat werkt
en stel bij waar nodig.
Wat niet werkt, pas je aan.
Zo creëer je speelruimte
binnen duidelijke kaders.
Het stimuleert vernieuwing
en voorkomt eindeloos gepraat
zonder resultaat.
Want in de jeugdzorg is leren geen luxe,
het is noodzaak.
Alleen zo bouwen we samen
aan vernieuwing.
Wil jij meer weten?
Download dan de whitepaper via de link.
En ga vandaag nog aan de slag.
Want alleen door samen te leren,
leren we samen beter te sturen.