*Vrolijke beat speelt*
Jasper en Danique, wat zijn momenten voor jullie...
waarop jullie mentale druk ervaren?
Ik heb wel eens momenten dat ik heel veel tegelijk moet doen...
en heel veel moet schakelen.
Bijvoorbeeld dat ik op mijn neefjes moet passen.
-Hoe oud zijn je neefjes?
Zes en drie, dus dat is nogal een pittige leeftijd.
Maar dan vervolgens weer met vrienden afspreken...
en dan weer aan school gaan zitten...
en dan weer het werk moet voorbereiden.
Het is allemaal op één dag, en dat zijn wel momenten...
als ik echt zo'n volle dag heb,
dat het soms wel heel overweldigend voelt.
Ja, en voor jou Danique?
Bij mij is het vooral ook wat Jasper zegt:
als het veel dingen tegelijk zijn.
Maar ook als er vragen worden gesteld over de toekomst.
Over hoe het verder gaat, wanneer ga je een eigen huis kopen?
En vooral voor mij, omdat mijn thuissituatie ook niet al te best is...
heb je al weinig middelen om het huis überhaupt uit te gaan,
dus je moet al harder werken.
En als je dan ook al geen plek kan vinden, dan levert dat wel druk op en stress.
Dan denk ik van: gaat het me dan ooit wel lukken?
Ja, ja... Oké.
En als je dan bedenkt van:
hoe zou je eigenlijk een dag zonder stress het liefst willen zien?
Dat je dat gevoel niet hebt?
Hoe zou voor jou het perfecte plaatje er uitzien?
Ja, opstaan en rust hebben.
Dat ik weet: ik kan naar mijn werk omdat ik mijn werk leuk vind vooral,
en niet omdat ik het geld per se nodig heb.
En voor jou, Jasper,
hoe ziet dat perfecte plaatje er voor jou uit?
Of een fijner plaatje? -Een fijner plaatje?
Als ik ademruimte krijg.
Als ik tijd heb om even rustig te zijn, om te reflecteren.
Maar ook dat ik gewoon overzicht heb en weet: als het me te veel wordt,
dat ik even een stapje terug kan doen.
Eigenlijk zei je net al even: ik moet vaker nee zeggen.
Want dat is natuurlijk ook de vervolgvraag:
wat kan je daar nou zelf aan doen om een beetje daar te komen?
Dus nee zeggen?
Ja, ik denk dat als ik nee zeg,
dan ga ik ook weleens het gesprek aan, niets zwaars.
Maar dan leg ik altijd uit: ik heb het te druk...
of ik voel me even niet goed.
Als ik dan uitleg waarom ik nee zeg,
dan krijg ik vaak hele steunende, aardige reacties van: ja tuurlijk joh,
we spreken de volgende keer wat af, of we regelen wel iemand anders.
-Dat is het hè, iedereen heeft dit.
*Sferische muziek*
En als je bedenkt wat misschien je werkgever of je school...
of het onderwijs, wat zij zouden kunnen doen,
waar zou je dan aan kunnen denken?
Als ik kijk naar het financiële plaatje,
zou een werkgever bijvoorbeeld wel een apart potje voor jou kunnen maken.
Dat je zelf al een maandelijks bedrag van je salaris kan sparen...
en dat dan één keer in het half jaar, in het jaar uitbetaald krijgt.
Oké, en waarom zou je dat zelf niet kunnen sparen dan?
Omdat ik denk het toch lastiger is
als je geld hebt, om het dan ook te houden.
Ja, dat je beter financieel ermee omgaat.
Ja, dat je net iets achter de hand hebt.
Dat je eigenlijk hulp krijgt bij sparen.
Ja, en daarnaast kan je natuurlijk zelf ook je eigen spaardoelen stellen...
en je eigen manier daarin vinden.
Maar dat je toch weet: als het niet lukt,
heb ik nog iets achter de hand.
-Oké, oké. En als je denkt aan onderwijs?
Ik denk dat het onderwijs een grote rol heeft in het gesprek aangaan.
Ik denk dat dat heel erg helpt, vooral onder jongeren.
En heel veel scholen, heel veel hogescholen, mbo's, en universiteiten...
hebben ook middelen om het gesprek aan te gaan.
Die hebben een schoolpsycholoog, die hebben inloopuurtjes.
Ik studeerde aan het Erasmus, die had één psycholoog op 26.000 jongeren.
Dat wordt heel moeilijk,
bij mij zit het ook heel vol, maar ze zijn er wel.
En ik vind dat de school ook dat kan promoten weer,
om echt het gesprek aan te gaan...
en te weten wat er speelt onder jongeren...
en ze misschien ook te adviseren.
En als we kijken naar de overheid, wat zou jij als idee hebben, Vincent?
Nou ja, kijk, ik denk dat-
Ik wil die vraag ook aan jullie stellen,
dat is natuurlijk belangrijk,
maar ik denk dat het heel belangrijk is als overheid...
om ten eerste natuurlijk problemen op te lossen...
waar die mentale problemen ook uit voortkomen.
Jij noemde het huis, bestaanszekerheid,
het feit dat je gewoon voldoende verdient,
dat je daarmee rond kan komen, dat je er ook leuke dingen mee kan doen.
Dat is eigenlijk prioriteit nummer één.
Maar tegelijkertijd weten we ook...
dat we dat probleem niet morgen hebben opgelost.
-Dat klopt. -Dat weet je ook
als je kijkt naar het nieuws en zo, dan zie je dat ook langskomen.
We willen dit met z'n allen heel graag oplossen.
Als het makkelijk was geweest was het al lang opgelost.
Dus dat is een enorme uitdaging.
Tegelijkertijd is het belangrijk om, als je niet lekker in je vel zit,
om wel daarover te praten.
En wat je wel ziet, ik zie dat bij jongeren gelukkig steeds minder,
maar in de maatschappij is dat er wel en zeker in Nederland,
is gewoon het taboe om over mentale gezondheid te praten.
Het is moeilijk, want het is van: hé, alles goed?
Ja, alles goed. Oké, en door, weet je.
Wil je een biertje?
Dus dat is heel belangrijk.
Ik denk dat wij daar ook wel een rol in kunnen spelen...
en dat we ook kunnen helpen om dat gesprek aan te kunnen gaan.
Dat mensen dat zelf kunnen, dat we ze helpen om dat te doen.
We weten ook, ik heb dat zelf meegemaakt,
mijn moeder overleed toen ik vrij jong was.
Ik was zestien en mijn broertje en zusje waren nog veel jonger.
Maar wat krijg je dan van de overheid als zoiets gebeurt?
Dan krijg je een blauwe envelop. -Ja.
Dan moet je erfbelasting betalen, mijn vader moest erfbelasting betalen.
In plaats van dat we nou gewoon een beetje geholpen werden...
om met elkaar daarover te praten.
Wat heel belangrijk is.
Waardoor eigenlijk ik, maar ook mijn broertje en zusje,
nooit het verlies van mijn moeder goed verwerkt hebben.
Het zit op alle niveaus.
En ik denk dat we als overheid, we veel meer mensen kunnen helpen...
daar beter mee om te gaan.
Ik denk dat het stukje perspectief bieden ook heel mooi zou zijn.
Heel veel jongeren hebben gewoon geen goed beeld...
over de toekomst door de huizenmarkt,
maar ook andere dingen die er spelen.
En dan bedoel je, dan zou je iets meer willen weten...
over wat er aan gedaan wordt...
en wat het perspectief is voor jou als huizenzoeker?
Precies. Wat de plannen zijn...
en dat het echt kan veranderen in de toekomst,
dat er hoop is als het ware.
Ik denk dat dat wel heel veel gaat schelen.
-Ja goed punt, heel goed punt.
Nou thanks, dank je wel.
En goed, het is belangrijk om daarover te praten.
Zullen we dat blijven doen?
-Dat klinkt als een goed plan.
Volgende keer doorpraten met beter weer?
-Graag. -Zeker.
-Dank je. -Heel goed.
*Vrolijke beat speelt als outro*