*Muziek*
Ik ben Bep Oenen.
Ik ben 83 jaar en ik ga me nu opknappen want ik wil naar het Danspaleis.
Even lekker genieten.
Dat wordt gegeven in een clubgebouw of in een grote zaal van het één of ander,
en er komt dan iemand met een draaitafel, je kan een plaatje aanvragen.
Daar kun je heerlijk op dansen en heerlijk op uit je bol gaan.
Ik ben danser, dus zodra de gasten gearriveerd zijn
ga ik met ze dansen.
Het gaat om de interactie die je hebt en die je met elkaar hebt
en die de ouderen met elkaar hebben.
Het is eigenlijk gewoon een heel gezellig feest.
Als je ouder wordt gebeurt het vaak zo: dat je wereld van groot naar klein raakt.
En bij sommige ouderen is het zo dat je helemaal in een cocon raakt
en met muziek breek je dat op een hele simpele manier open.
Dus het is een hele effectieve manier om mensen weer aan te krijgen,
weer in beweging te zetten.
Wij noemen ons niet voor niets 'het tankstation van levensvreugde'.
Dat is wat we doen.
Ik draai ook wel regelmatig op feestjes voor iets jongere mensen,
en dat is ook leuk, maar dan voelt dat wat oppervlakkig
want hier zie je echt wat er gebeurt met de mensen qua emotie,
van blij tot ook weer dat het herinneringen ophaalt.
Achteraf komen heel vaak mensen naar me toe: 'Dank je wel,
dank je wel, dit was zo waardevol.'
Dat is natuurlijk geweldig, dan is al je hele dag gemaakt.
Wat zo belangrijk is nu, en wat je ziet in de maatschappij,
is dat mensen eigenlijk steeds verder weg van elkaar komen te staan.
Dus dat dat echte, directe contact van mens tot mens steeds lastiger wordt.
Terwijl, en dat is het mooie, ouderen zijn juist opgegroeid
met dat live contact.
Die hebben dat nodig, dus hier gebeurt dat.
En ook onze vrijwilligers laden zich hier op,
het is echt een tankstation.
Dat directe contact, dat is zo ontzettend belangrijk
en daaraan dragen we gewoon heel graag bij om de wereld
ook echt mooier en gezonder te maken.
Iedereen die dus bij het Danspaleis komt of is, ook nieuwe mensen,
die hebben op een gegeven moment gewoon het idee
dat ze eigenlijk allemaal meedoen en mee mogen doen.
En of ze nu in een rolstoel zitten of op de stoel blijven,
je kunt ze er zo heerlijk bij betrekken en je ziet ze genieten.
Dan denk je: nou, dit is met geen geld te betalen.
Ik denk dat het hun leven verrijkt.
Want een sociaal leven is een rijk leven.
Als ik zie hoeveel mensen elkaar hebben leren kennen
tijdens een Danspaleis en dat contact ook houden,
denk ik dat dat heel belangrijk is.
En dansen en muziek zijn zo ontzettend...
Ik noem het altijd de mooiste communicatiemiddelen
voor contact.
Het is een eerste, zeg maar, ijsbreker om die stap te zetten.
Daarin zijn wij een belangrijke eerste schakel.
*Muziek speelt en fadet uit*