*muziek speelt*
We staan hier op de natuurbegraafplaats waar Michèle ligt begraven.
Voordat ze stierf hebben wij hier over dit pad gelopen...
om te kijken of dit een plek was waar ze graag zou willen liggen.
Hier staat ook een heel mooi bankje, waar ik samen met haar haar laatste wens heb doorgesproken,
om eigenlijk ook de uitvaart goed te kunnen voorbereiden voor als het zover zou zijn.
Dus dat is wel heel fijn dat ik dat samen met haar heb kunnen doen.
Mijn naam is Antwan Wiersma, ik ben 46 jaar oud,
en vader van twee zoontjes van elf jaar en we wonen in Nieuwegein.
Ik was getrouwd met Michèle, mijn jeugdliefde.
Zo'n acht jaar geleden kwam ze uit haar werk,
en toen zagen we vrij snel dat het eigenlijk helemaal niet goed met haar ging.
Ze belandde op die manier op de crisisdienst waar...
eigenlijk bleek dat ze niet meer wilde leven.
Dus gingen we eigenlijk per direct op zoek naar passende hulp.
Die hebben we uiteindelijk niet gevonden.
De reis daar naartoe was ontzettend heftig voor ons allemaal, ook voor de hulpverleners, voor mij,
maar natuurlijk uiteraard ook voor Michèle.
Gedurende die reis heeft ze twaalf suïcidepogingen ondernomen, waarbij de laatste succesvol was,
althans, voor haar dan.
En ik heb haar gedurende die reis zo goed als mogelijk proberen te begeleiden,
met twee kleine kinderen thuis.
Toen Michèle stierf gingen we met z'n drieën verder, ik met de twee jongens.
Als vader dacht ik: hoe kan ik de jongens het beste begeleiden?
dus ben ik een studie geestelijke begeleiding ook gaan doen.
Stukje persoonlijke ontwikkeling, maar vooral ook voor de kinderen.
Tijdens de studie bleek al vrij snel dat ik met mijn opgedane ervaring ook anderen kon helpen.
Om te kijken hoe ik dat steentje bij kon dragen,
ben ik in gesprek gegaan met andere mensen die soortgelijke dingen hadden meegemaakt,
hulpverleners, naasten, nabestaanden.
En het was schrikbarend om te zien hoeveel mensen eigenlijk vergelijkbare verhalen hadden.
Van niet aansluitende hulpverlening, wachtlijsten, eindeloze intakegesprekken.
Dus dat schokte mij eigenlijk toch wel, dat Michèle's verhaal of ons verhaal geen uitzondering was,
maar dat het veel vaker voorkwam.
Als iemand overlijdt door zelfdoding, dan staan de nabestaanden er vaak alleen voor.
Ze zoeken het eigenlijk zelf maar uit.
En als zij zelf in een rouwproces vast komen te zitten,
dan gaan ze zelf wel weer op zoek naar hulpverlening.
Mijn eigen persoonlijke zoektocht naar deze ondersteuning,
zowel als naaste en als nabestaande, die wil ik graag ook delen.
Wat ik daarmee heb geleerd om zo andere mensen te kunnen helpen en ondersteunen.
Wat ik voornamelijk heb gemist, is een luisterend oor.
Dat ik ook gezien werd door de hulpverlening, in mijn rol als naaste en als partner,
maar ook hoe ik die rol het beste kon vervullen om...
om zowel Michèle als ook de kinderen te helpen daarin.
De verbinding van partijen is wel heel erg belangrijk hierin.
Ik snap nu inmiddels, na talloze gesprekken met alle partijen, waar de kansen liggen,
waar de relaties liggen en hoe die op een goeie manier te verbinden.
En om die reden ben ik dan ook Aurora gestart.
Een vraag die we onszelf stelden is: wat de toegevoegde waarde van Aurora is...
ten opzichte van alle andere initiatieven die al met suïcidepreventie bezig zijn in het land.
De meeste aandacht bij suïcidaliteit gaat logischerwijs uit...
naar de mensen die het leven niet meer zien zitten en de hulpverlening daarom heen.
En naasten zijn dan een onderbelichte doelgroep, hebben we gemerkt.
En bij nabestaanden is dat helemaal het geval,
want als de patiënt is overleden wordt het dossier gesloten.
En de nabestaanden staan er dan vaak alleen voor.
Wij verbinden en informeren mensen en organisaties,
met betrekking tot de de hulpverlening aan naasten en ook aan nabestaanden.
Ik ben projectleider voor het naastenproject van de Landelijke Agenda Suïcidepreventie,
van 113 en het Ministerie van VWS.
En daarnaast schrijf ik ook mee aan de adviesnota om ervaringsdeskundigheid...
een plek te geven binnen de GGZ in het kader van de behandeling bij suïcidaliteit.
En als het om nabestaanden gaat, heb ik het plan opgevat om een Coaltie...
Nabestaandenzorg Suïcide op te richten, samen met een aantal nabestaandenorganisaties,
om eigenlijk de zorg voor nabestaanden in Nederland naar een hoger plan te tillen.
En één onderdeel daarvan is dan ook het platform Leven Na Zelfdoding.
Waarmee we eigenlijk nabestaanden van informatie willen voorzien,
en ook lotgenotencontact willen aanbieden.
We komen erachter dat we mensen helpen, omdat we echt zien dat er een beweging ontstaat.
Ervaringsdeskundigheid en ook ervaringskennis krijgen een plek in de hulpverlening.
En naasten worden steeds meer gezien,
en ook betrokken bij diezelfde hulpverlening rondom suïcidaliteit.
Nu alleen de nabestaanden nog.
Suïcide is een thema waar heel veel mensen mee te maken krijgen,
maar waar niet of maar heel moeilijk over gepraat kan worden.
Zo weten maar heel weinig mensen dat suïcide doodsoorzaak nummer één is...
bij de jongeren van tien tot twintig jaar.
Dat moet echt anders.
Als we met elkaar er beter over kunnen praten, kunnen we ook in verbinding een vangnet creëren,
wat ervoor kan zorgen dat mensen misschien wel de weg naar het leven gaan kiezen,
in plaats van voor de dood.
Ik ben ontzettend dankbaar...
dat ik een aantal fantastische mensen om mij heen heb kunnen verzamelen,
om een organisatie te bouwen waarmee we daadwerkelijk het verschil kunnen maken.
Beeldtekst: Denk je aan zelfdoding of maak je je zorgen om iemand? Chat via www.113.nl.