*Kerkelijke koormuziek*
In 2014 ben ik begonnen met het schrijven van een boek
over dagelijks leven met dementie.
Het thema wat steeds weer bij de mensen terugkwam was:
doe ik nog wel mee?
Want ik mankeer wel wat aan m'n hoofd, maar ik word heel vaak behandeld
alsof ik geen armen en benen meer heb.
Het is een drama van mensen met dementie dat ze in een vroeg stadium
al heel veel uit handen wordt genomen.
Vlak voordat één van mijn hoofdpersonen overleed,
begon hij te zingen: het slotkoor uit de Matthäus Passion.
En dat heeft mij zo enorm geraakt dat ik daarover ben gaan nadenken
en dacht: ja, wat hij mij heeft laten zien,
is eigenlijk de kern waar mensen met dementie tegen aanlopen.
Niet meer mee mogen doen, maar nog wel heel veel dingen kunnen.
*Kerkelijke koormuziek*
Toen dacht ik: als ik nou eens een koor op zou zetten
waarin mensen met dementie, samen met andere koorzangers
en met professionals er misschien nog wel bij gaan zingen
en op die manier mee kunnen gaan doen.
En als ze dan ook nog eens de Matthäus Passion gaan zingen,
dan laten we misschien wel iets zien, wat voor de mensen die deelnemen
heel erg belangrijk is, namelijk mee kunnen blijven doen
in datgene wat je altijd graag gedaan hebt, en aan het publiek laten zien: kijk,
deze mensen kunnen dat nog als je ze een beetje die juist ondersteuning geeft.
Ik wist ook niet
hoe ik dat nou precies op moest gaan zetten.
Dus ik heb hem muziektherapeut gezocht en een dirigent.
We zijn mensen en zangers gaan zoeken, mensen met dementie gaan zoeken
die wilde deelnemen en binnen de kortste keren
had ik 55 man op het podium staan die drie maanden gerepeteerd hebben
en vervolgens op goede zaterdag voor pasen de Matthäus Passion
hebben opgevoerd.
Ja, en toen liep het uit de hand.
Na het eerste concert ik kreeg ik telefoon uit het hele land:
wij willen ook zo'n koor.
Toen zijn we meerdere koren gaan opzetten in Leiden, in Bergen, in Helmond.
*Kerkelijke koormuziek*
In de koren zitten mensen met en zonder dementie.
Eenderde heeft dementie en tweederde die neemt de rol van wat wij noemen
mantelzanger. Dus die ondersteunt de mensen met dementie,
daar waar dat nodig is.
Een aanwijzing in de partituur, thuis mee partijen instuderen.
Zingen is gezond, want door zingen wordt het hele brein aangezet.
Bij mensen met dementie zijn natuurlijk veel verbindingen
in het hoofd, die doen het niet zo goed meer.
En door zingen worden een nieuwe verbindingen gemaakt
waardoor mensen met dementie vaak weer beter kunnen praten.
Er worden gelukshormonen aangemaakt, dat brengt blijheid,
het brengt ontspanning.
Het resultaat ervan is dat die mensen er zo enorm veel voldoening uithalen.
Het koor is hartstikke belangrijk omdat het je laat voelen
en zien dat je er nog mag zijn.
Als ik zo'n optreden doe, met dat allemaal eromheen,
dat ik daaraan deel mag nemen, dat is een cadeau
van jewelste natuurlijk.
De adrenaline die spuit eruit.
*Kerkelijke koormuziek*
Dat heeft niet alleen positieve effecten op het welzijn en gezondheid
van mensen met dementie, maar ook op hun omgeving, zoals partners.
Waar vaak een betere relatie mee ontstaat omdat de mensen met dementie
meer welzijn ervaren, vrolijker zijn.
Dan wordt de interactie makkelijker.
Maar ook bij zorgprofessionals die hierdoor een betere verhouding krijgen
met hun cliënten.
De grootste winst die je behaald is dat mensen langer gezond blijven
en dat de dementie zich minder snel hoeft te ontwikkelen.
Het geeft mij enorm veel voldoening dat ik dit met deze mensen kan doen.
Als ik terugkom van zo'n repetitie, dan ben ik helemaal warm
en daar kan ik een hele week mee door.
Als ik zie hoe blij ze ervan worden en hoe goed het met ze gaat,
dan denk ik: daar gaat toch het leven over?
*Kerkelijke koormuziek*
*Kerkelijke koormuziek fadet uit*