Bij eenzaamheid denken we vaak aan het ontbreken van sociale contacten
en dat we mensen daarmee willen helpen door allerlei ontmoetingen te organiseren.
Maar het zou goed zijn om ons te realiseren
dat heel veel mensen ook behoefte hebben,
juist aan een één op één gesprek
met iemand waarin ze wat dieper in kunnen gaan
op allerlei zaken in hun leven en kunnen praten
over de dingen die hen bezighouden zonder dat ze meteen daar
met allerlei mensen over in gesprek hoeven gaan.
Als we over eenzaamheid praten,
denken we vooral aan ouderen die eenzaam zijn.
Maar het is ook belangrijk om naar andere leeftijdsgroepen te kijken,
en dan met name naar jonge mensen.
Eenzaamheid onder de jongere komt ook heel erg veel voor
om allerlei redenen, omdat ze de sociale competenties
niet hebben, moeilijk aansluiting vinden bij anderen.
En het is heel belangrijk om daar meer aandacht voor te hebben,
omdat wat jonge mensen leren in het aangaan
en onderhouden van contacten, daar hebben ze hun hele leven
heel veel profijt bij.
Dus je kan hier zeggen: jong geleerd is oud gedaan.
We moeten eenzaamheid niet alleen zien als een individueel vraagstuk
maar ook als iets van de gemeenschap.
Het gaat iedereen aan.
In onze huidige samenleving is het niet meer vanzelfsprekend
dat we een ondersteunend netwerk hebben waar we een beroep op kunnen doen.
Daarom is het goed om de gemeenschapszin te stimuleren.
Dat kan bijvoorbeeld door het oprichten van Lief & Leedstraten
waarin mensen wat meer naar elkaar omkijken.
Of door allerlei initiatieven die maken dat mensen
die dicht bij elkaar wonen, mensen die wat meer moeite hebben
om mee te doen, toch het gevoel geven dat ze erbij horen
en gezien en gekend zijn.