*Muziek speelt*
Ik ben Anja Machielse. Ik ben hoogleraar humanisme en sociale weerbaarheid
op de Universiteit voor Humanistiek in Utrecht. Ik doe vooral onderzoek naar
sociale relaties, de betekenis daarvan, zowel voor mensen in hun persoonlijke
leven als voor de gemeenschap in bredere zin. Er zijn heel veel mensen die die
sociale relaties, die zo belangrijk zijn om een goed leven te leiden, niet hebben.
En in dat verband doe ik vooral onderzoek naar: wat maakt mensen nou weerbaar
in sociaal opzicht? Wat heb je daarvoor nodig? Daar heb je dus praktische
ondersteuning van de relaties voor nodig, daar heb je andere mensen voor nodig die
jou helpen in de ontwikkeling van wie je bent. Dat geldt met name voor jonge
mensen, maar ook als mensen ouder worden is dat een hele belangrijke functie van
relaties. Het betekent ook iets voor de omgeving. Voel je je erbij horen,
geven andere mensen jou het gevoel dat je er toe doet, dat je van betekenis bent?
Al die dingen samen maken dat iemand sociaal weerbaar is. Wetenschap kan
een hele belangrijke rol vervullen bij het bestrijden van eenzaamheid,
want eenzaamheid is voor elke persoon anders. Dan moet je dus gaan kijken wat
bij iemand past, waar de eenzaamheid door ontstaan is, de achtergrond kan
verschillend zijn, de manier waarop het zich manifesteert, de behoefte die iemand
heeft, daar zijn hele grote verschillen in. Als iemand heel veel behoefte heeft
aan meer contacten, dus wat wij dan sociale eenzaamheid noemen
in de wetenschap, dat betekent dat iemand er graag op uit wil, met andere mensen
dingen wil doen, een druk sociaal leven wil hebben. Dan kunnen allerlei
ontmoetingen bijvoorbeeld een hele goede oplossing zijn. Maar als mensen meer
te maken hebben met emotionele eenzaamheid, het gemis aan mensen die
nabij zijn, die je goed kent, waar je je vertrouwd en veilig bij voelt,
waar je andersoortige gesprekken mee hebt, dan is het heel belangrijk om iemand
te hebben die inderdaad in staat is om die diepgaande gesprekken met je te voeren.
Over levensvragen, over de dingen die je bezighouden, waar je van wakker ligt,
waar je blij van wordt ook. Een heel ander soort interventie vraagt dat. De Week
tegen Eenzaamheid en sowieso het actieprogramma Eén Tegen Eenzaamheid vind
ik heel belangrijk, omdat het bewustwording bewerkstelligd
over eenzaamheid. Vaak denken mensen dat eenzaamheid iets is van alleen ouderen
of mensen die ziek zijn of van bepaalde groepen. Terwijl ik het belangrijk vind
dat mensen weten dat eenzaamheid bij het leven hoort, dat iedereen daar mee
te maken kan krijgen. Wat we nu zien, in de afgelopen jaren
sinds het actieprogramma er is, is dat in bijna alle gemeentes in Nederland allerlei
partijen de handen in elkaar slaan om te kijken: wat doen wij eigenlijk
in onze gemeente aan eenzaamheid? En wie doet wat? En zitten daar nog lacunes in?
Zijn er nog stukjes van die eenzaamheidsaanpak die wij niet bedienen
in deze gemeente. En wie zou daar in kunnen springen, in dat gat? Op die manier
hebben wij de mensen ook in beeld waar we iets voor willen betekenen. Dus dat is
het belang van de Week tegen Eenzaamheid en het actieprogramma.
*Muziek speelt en fadet uit*