MOTIVERENDE MUZIEK
MARCEL BROSENS: Goedemiddag, dames en heren.
Welkom bij de vierde en laatste talkshow van het congres Uitkomstgerichte Zorg.
Fijn dat u er weer bij bent.
We gaan snel zo meteen van start.
Maar ik wil toch even met u een paar getalletjes delen...
die we inmiddels de afgelopen twee dagen hebben opgehaald.
Ik had u al verteld: we hadden 650 aanmeldingen.
Nou komt niet altijd iedereen op zo'n conferentie uiteindelijk ook af.
650 aanmeldingen.
Ik heb eens even wat rondgevraagd.
Er waren natuurlijk steeds allerlei deelsessieronden.
Dat waren soms wat intiemere sessies met vijftien mensen...
de grootste deelsessie was met 65 mensen.
Dat ging over de verandercultuur.
Maar gemiddeld per deelsessieronde verspreidden zich telkens...
200 tot 300 deelnemers over al die deelsessies.
We hebben natuurlijk een podcast vrijgegeven afgelopen dinsdag...
over wat is uitkomstgerichte zorg?
Die is 275 keer opgezocht.
En de podcast van vandaag al 75 keer.
We hebben inmiddels drie talkshowmomenten achter de rug.
Dit is dus de vierde.
De meeste intieme was gisteravond, toen hadden we 150 kijkers.
En qua aantallen de grootste was de openingstalkshow...
die door zeker 450 mensen is bekeken...
en inmiddels door ruim 150 mensen nog een keer is bekeken of na is gekeken.
Wij denken dat we toch wel een flink aantal mensen hebben bereikt.
En daar zijn we hartstikke blij mee.
En we zijn ook blij met u, dat u bij deze laatste talkshow bent aangehaakt.
Het onderwerp van deze talkshow...
die is wat korter dan de andere, hij duurt ongeveer drie kwartier...
het onderwerp is, als je dit zit te volgen...
of je bent in je praktijk al aan de slag met uitkomstgerichte zorg...
hoe kun je nou meedoen aan die beweging?
Hoe kun je beginnen, of dat wat je doet nog vergroten of verder uitbouwen?
Daar gaan we het over hebben met zo meteen...
een hele interessante gesprekstafel met fantastische hoofdgasten.
Dus ik kijk daar ontzettend naar uit.
Ik zeg nog maar even, voor de vierde en laatste keer, u kunt vragen stellen. 41 00:02:28,440 --> Dat kan ook zo meteen, als ik aan tafel zit, kunnen die vragen mij bereiken.
Dat kan door links bovenin uw scherm in het Q&A-veld een vraag in te vullen.
Die komen bij onze moderatoren terecht...
en ook bij mij op mijn scherm, zodat ik ze kan stellen.
Doe dat vooral, want daar zijn we hartstikke blij mee.
U bent van ons gewend dat wij telkens beginnen met het verhaal van iemand...
die leeft met een ziekte of een aandoening.
We hebben dat voor een deel live gedaan, voor een deel met video's.
Deze keer ook weer met een video.
Ik vraag uw aandacht voor Aukje Bakker en Bernadette Mensch.
AUKJE BAKKER: Je kan bijna nog eerder zelf ziek zijn, dan partner van een zieke zijn.
Het was in de zomer 2017.
Toen zou ik op vakantie gaan in augustus.
En ik was eigenlijk wel wat vermoeid.
En ik voelde een heel klein erwtje in mijn nek hier zitten.
Toch naar de huisarts gegaan en de huisarts zei ook:
nou, het zekere voor het onzekere, ik stuur je door naar het ziekenhuis.
Ik lag daar op de bank bij de röntgenoloog en die nam een punctie ervan.
En eigenlijk zei hij gelijk: dit is helemaal verkeerd.
Er zit nog een stap tussen, maar de diagnose is uitgezaaide longkanker.
BEELD EN GELUID LOPEN VAST
BERNADETTE MENSCH: ...de gesprekken.
En om ook te horen wat er verteld wordt, om ook achteraf vragen te beantwoorden.
En als aanspreekpunt door het geheel.
BEELD EN GELUID LOPEN VAST
AUKJE BAKKER: De beelden die ik ken, die zijn alleen maar...
voor mij niet acceptabel om zo te leven.
Dus ik had eigenlijk voor mezelf al direct van behandeling, no way, dat doe ik niet.
MELANCHOLISCHE MUZIEK
BERNADETTE MENSCH: Ik kom wel eens tegen dat de persoon besluit...
om niet voor een behandeling te gaan.
Ik vind dat je dat dan moet respecteren.
Dat het wel belangrijk is om te hebben besproken...
wat maakt dat een persoon daar niet voor kiest?
Dan vind ik het vervolgens ook wel belangrijk om de patiënt niet los te laten...
maar samen te kijken van: wat is er dan wel nodig?
Of wat heb je dan nodig om de komende periode in te gaan?
AUKJE BAKKER: Toen ben ik wel door een verpleegkundig specialist...
die heeft me aan informatie geholpen...
over allerlei mogelijkheden van immuuntherapie, chemotherapie.
Ze kon me wel vertellen:
de bijwerkingen zijn waarschijnlijk niet zo ernstig als bij de chemotherapie.
Dat is allemaal veel milder.
De verwachtingen zijn hooggespannen, zei ze ook over de immuuntherapie.
Dus langzamerhand begon er toch wel wat meer ruimte te ontstaan...
om verder na te denken en niet alleen maar te denken van: dat wil ik niet.
De kinderen hadden gezegd: mam, je kan toch niet zomaar niks doen...
mijn partner vond dat, dus die hebben er allemaal een hele grote rol in gespeeld.
BERNADETTE MENSCH: Ik denk dat de werking, bijwerkingen...
de impact op je dagelijkse leven...
dat dat belangrijk is om te bespreken.
En ook dus te vragen naar: wat weet je zelf al over behandeling?
AUKJE BAKKER: Ik was begonnen met de behandeling.
En eigenlijk vond ik het superbelangrijk...
om regie te houden over mijn eigen ziekteproces.
En niet alleen gezien te worden als een longkankerpatiënt, maar ook:
ik ben moeder en ik werk vier dagen en ik sport nog.
Maar met name dat ik dus Aukje ben en op een bepaalde manier in het leven sta.
En dat longkanker een klein onderdeel van mijn leven is.
Maar dat er veel meer bij is, wat ook kwaliteit aan je leven geeft...
wat ook zin aan je leven geeft...
en dat het niet verdwijnt op het moment dat je een behandeling met kanker in gaat.
Wat ik heel fijn vond is dat het niet oordelend was, of zo.
Omdat ik aangaf van: ik wil heel graag werken.
En dat er niet gezegd werd: goh, waarom zou je nou werken...
moet je kijken wat voor diagnose je hebt gekregen.
En dat is wel een reactie, die ik heel veel gekregen heb.
BERNADETTE MENSCH: Van mij zal je nooit horen...
dat je bepaalde dingen niet mag.
Het gaat erom wat je belangrijk vindt en wat je wil in het leven.
En dat was met Aukje heel erg goed te bespreken, ja.
AUKJE BAKKER: Met name wat ik ook heel erg belangrijk vond...
is dat ik na een jaar een besluit heb kunnen nemen...
om toch weer terug te gaan naar Gouda voor de behandeling.
Want eigenlijk was ik niet zo supergelukkig met de behandeling in Rotterdam.
Dus ik ben in gesprek gegaan weer in Gouda met Bernadette en met de arts...
of er mogelijkheid was of ik de therapie in Gouda kon krijgen.
En gelukkig kon dat.
BERNADETTE MENSCH: Ik kom ook wel eens tegen dat het minder makkelijk is...
om in contact te komen met de patiënt.
Ja, dan is het ook zoeken van: is het het juiste moment om besluiten te nemen?
Is er misschien bedenktijd nodig?
Het kan ook zo zijn dat er geen klik is met de persoon en met mij.
Dan kan ik ook aanbieden om iemand in contact te brengen met een collega.
Maar ik vind het echt heel belangrijk...
dat er dus in informatie over behandeling wel meegenomen wordt, dat je weet van...
bijvoorbeeld immuuntherapie geeft zoveel kans op genezing...
geeft zoveel bijverschijnselen in zoveel percentages.
Dat je een heel gedegen afweging kan maken voor je behandeling.
BERNADETTE MENSCH: Keuzehulpen, die zijn in ontwikkeling...
maar voor longkanker zijn ze nog niet helemaal doorontwikkeld.
Want dat merk ik wel, bijvoorbeeld in besluiten wel of geen operatie...
of een operatie of bestraling bij longkanker...
daar is die keuzehulp er en dat is wel degelijk behulpzaam...
in de stappen op een rij zetten.
MARCEL BROSENS: Dank, Aukje en Bernadette.
Het was een bijzondere opnamedag in Utrecht op Utrecht Centraal.
En dank dat jullie langs deze weg je verhaal hebben willen delen.
Ik hoop dat jullie zitten te kijken, dank.
Ondertussen ben ik aangeschoven bij een volle tafel.
Allemaal keurig op anderhalve meter.
Fijn dat jullie er zijn.
Marlies Jansen, directielid bij Equipe Zorgbedrijven.
Dat is een keten van zelfstandige behandelcentra...
waaronder Xpert Clinics en Velthuis kliniek.
Welkom, fijn dat je er bent.
Linetta Koppert, oncologisch chirurg bij het Erasmus MC.
Ook welkom.
Marjolein Heemels, Chief Nursing Officer.
Zeg ik maar even in het Engels, je zei het net zelf in het Nederlands.
Maastricht UMC+.
Wat zou het in het Nederlands zijn?
MARJOLEIN HEEMELS: Mijn functie heet directeur verpleegkunde.
MARCEL BROSENS: Houden we het daar op, klink net zo mooi.
Dianda Veldman, directeur van de Nederlandse Patiëntenfederatie...
of Patiëntenfederatie Nederland zeggen we dan.
En Ina Kuper van Isala.
En een verleden als reumatoloog.
INA KUPER: Ja.
MARCEL BROSENS: Welkom, fijn dat jullie er allemaal zijn.
We willen met jullie het gesprek hebben over...
goed, je zit dit te volgen...
je doet misschien al het één en ander aan uitkomstgerichte zorg...
of je wil er nog meer mee doen...
hebben jullie ideeën, tips, gedachten over hoe je dat...
vanuit het perspectief dat jullie inbrengen...
want jullie hebben allemaal weer andere perspectieven...
heb je ideeën over je wat je dan het beste kan gaan doen?
En omdat we elke talkshow uit patiëntperspectief beginnen...
leek me ook wel een idee om bij jou te beginnen, Dianda.
Omdat jij natuurlijk vanuit het patiëntperspectief kijkt.
Stel, jij kijkt hiernaar als patiënt of misschien patiëntvertegenwoordiger...
waarvan zou jij dan zeggen: als je met dit type uitkomstgerichte zorg wat wil...
dan moet je dit of dat doen?
DIANDA VELDMAN: Wat ik heel mooi vond van Aukje, was dat ze zei:
ik wil als mens gezien worden, niet alleen als patiënt of als iemand met longkanker.
En dat is denk ik herkenbaar voor heel veel mensen, die een ziekte hebben.
Je bent niet je ziekte, dat is een stukje van jou.
En als je praat over de uitkomsten van mogelijke behandelingen...
dat het dus ook moet gaan, niet alleen maar om de medisch-technische uitkomsten...
maar wat betekent dat voor jouw leven?
En dat gebeurt natuurlijk niet overal.
Als je borstkanker hebt en je moet daarna hormoontherapie...
dan ben je volgens mij, vijf jaar lang boet je echt wel in.
Mensen moeten dat goed van tevoren weten.
Dus dat is een punt.
We verwachten natuurlijk van patiënten dat ze die PROM-vragenlijsten invullen.
Dat is heel erg belangrijk, dat zoveel mogelijk mensen dat doen en blijven doen.
Dan zou ik zeggen: zorg nou dat ze een beetje aantrekkelijk zijn.
Leuk om in te vullen.
En dat je er zelf ook wat aan hebt.
Dat je op de één of andere manier terugkrijgt.
Of doordat je andere patiënten helpt, die moeten kiezen voor een behandeling...
waarin jouw uitkomsten meegenomen worden.
Maar ik zou het ook heel mooi vinden...
als het in jouw eigen behandelproces een rol speelt.
Op het moment dat jij in de spreekkamer zit jouw arts al weet hoe het met je gaat...
en dat niet hoeft uit te vragen.
Wat ik ook heel graag zou willen is dat je ook zonder dat gesprek met die arts...
al feedback krijgt op basis van wat jij invult.
Heb je nog pijn? Dat is heel normaal, dat heeft iedereen...
of 90 procent van de mensen na die operatie na drie dagen, ik noem maar wat.
En ook tips van je kan eens dit of dat proberen.
Dus voor patiënten is er heel veel te halen bij PROMs.
En ik denk dat dat echt nog een terrein is, wat nog ontgonnen moet worden.
MARCEL BROSENS: En dat ligt natuurlijk voor een groot deel niet bij patiënten zelf.
Want dat moet geregeld en georganiseerd worden.
DIANDA VELDMAN: Ja, je kan er wel om vragen.
Ik ben zelf ook patiënt geweest afgelopen halfjaar.
Je wil niet weten hoe ik die dokters het hemd van het lijf heb gevraagd.
Maar op een gegeven moment hoor je dan toch: hier hebben wij geen cijfers over.
Daar moet je het dan maar mee doen.
MARCEL BROSENS: Ik hoor een appel op de mensen die dat organiseren...
ga dat organiseren voor patiënten.
En als het er wel is voor jou als patiënt, dan is het eigenlijk ook een soort appel:
gebruik dat of zet dat in in je eigen behandeling.
DIANDA VELDMAN: En help patiënten daar ook mee om te gaan.
Ik bedoel...
dus zorg dat het gebruiksvriendelijk is, als je dingen doet...
en dat mensen snappen waar het toe dient.
Dus ik zou zeggen: zet die patiënt nou voorop...
en niet op het eind van het rijtje, als je alles al geregeld hebt.
MARCEL BROSENS: Even een ander perspectief, misschien Marjolein, bij jou.
Je bent directeur verpleegkunde dus bij Maastricht UMC+.
Als je nou meer vanuit een verpleegkundig perspectief hiernaar zit te kijken...
dus je bent verpleegkundige of verpleegkundig specialist...
wat zou dan jouw oproep zijn om te doen...
om meer werk te maken van uitkomstgerichte zorg?
MARJOLEIN HEEMELS: Om dat nog veel meer te integreren...
in de verpleegkundige zorg, zowel in de polikliniek als in de kliniek...
als we het hebben over de ziekenhuizen.
Je ziet natuurlijk dat verpleegkundigen in al die facetten, in al die trajecten...
een belangrijke rol hebben met ook een grote impact op patiëntenuitkomsten.
Als je specifiek kijkt naar wat die verpleegkundigen bijdragen...
dan hebben we het over de zogenoemde verpleegsensitieve uitkomsten.
En met name de bewustwording van verpleegkundigen...
over de uitkomsten die zij leveren...
en ook de professionele verantwoordelijkheid voelen...
om die ook te verbeteren...
dat is denk ik een hele belangrijke opgave voor ons als verpleegkundigen.
Daarin zie je toch dat...
we registreren heel veel en we ervaren met zijn allen een grote administratielast...
terwijl als wij die uitkomsten of indicatoren, die wij registreren...
als we die veel meer ook gebruiken om te gaan verbeteren...
in plaats van alleen maar te verantwoorden dan denk ik dat ook...
het gevoel van die administratielast ietwat zou kunnen afnemen.
Maar belangrijkste is dat wij samen met de patiënt...
ook stilstaan bij wat voor uitkomsten van belang zijn.
MARCEL BROSENS: Jij zei een soort zelfbewustzijn.
Hoe doe je dat in het Maastricht UMC+?
Dus hoe helpen jullie verpleegkundigen, verpleegkundig specialisten...
dat zelfbewustzijn te vinden?
MARJOLEIN HEEMELS: Door echt te beginnen bij de basis...
vanuit professionaliteit en stilstaan bij het verpleegkundig vak...
en de patiëntenuitkomsten, verpleegkundige uitkomsten...
die daarbij horen.
En dat is bijvoorbeeld, in de kliniek gaat het over ondervoeding...
of over decubitus, lijnsepsis of katheter-geassocieerde urineweginfecties.
En daar verpleegkundigen bewust van maken...
dat ze daar dus een cruciale rol in hebben om dat te verbeteren.
Dat is een hele belangrijke stap.
MARCEL BROSENS: Zit dat in opleiding, training?
Zit het vooral ook in het contact...
dat ze onderling hebben of misschien met hun managers?
Waar komt dit allemaal aan bod?
MARJOLEIN HEEMELS: Dit moet je breed inbedden in de organisatie.
Ik zie in veel organisaties dat het blijft hangen op het niveau van management...
het terugrapporteren van uitkomsten.
Maar het is nou net de kern dat dat met verpleegkundige teams zelf gebeurt.
Ook op basis van de uitkomsten, die zij zelf van belang vinden.
En dat daar dan het gesprek ook gevoerd wordt...
over hoe hebben wij bijvoorbeeld in het afgelopen kwartaal onze zorg geleverd...
en waar liggen daar nog verbetermogelijkheden?
Dan ga je eigenaarschap voelen.
En dan kun je ook verantwoordelijkheid nemen voor de zorg, die je levert.
MARCEL BROSENS: Ik ga even draaien en dan ga ik naar jou, Linetta.
Ik zei het al: oncologisch chirurg bij het Erasmus UC.
Zelfde vraag voor jou.
Als ik nou hier naar zit te kijken als arts, waar zou jij dan zeggen:
daar zitten dingen die je kunt gaan doen, als je meer uitkomstgericht wil gaan werken.
LINETTA KOPPERT: De kern ligt eigenlijk al bij Dianda en bij Marjolein.
Want doe dat vooral als team, zie jezelf als team met de patiënt...
en met de verpleegkundigen en verpleegkundig specialisten.
Ik denk dat het daar heel erg begint.
Het moet echt van de vloer afkomen dat initiatief.
En niet van hoger opgelegd, dat denk ik.
Dat heb ik zelf ook zo ervaren.
Bij het Erasmus behandel ik met name...
vrouwen met borstkanker, vooral op jonge leeftijd.
Wij zijn jaren geleden ooit begonnen met die 'Patient Journey'.
Om met elkaar te gaan bedenken wat de uitkomsten zouden zijn...
die er voor de patiënt er het meest toe doen.
En te proberen die te gaan meten.
En ik zit denk ik in de gelukkige omstandigheid dat die hele beweging...
zoals op dit congres het ook wordt genoemd...
al vrij vlot in gang werd gezet en het ook werd gefaciliteerd.
Was ik natuurlijk ontzettend blij mee.
Want toen wij eenmaal met elkaar die uitkomsten hadden bepaald...
konden we dat ook werkelijk gaan opbouwen met ondersteunende ICT...
naar daadwerkelijk uitvragen van die uitkomsten.
En dus ook onze uitkomsten bij patiënten meten.
Die patiëntgerapporteerde uitkomsten kwamen tot ons via de PROMs...
die patiënten invullen, tot op de dag van vandaag, periodiek...
door de behandeling heen en voor hun behandeling.
En ik kan dat in de spreekkamer vanuit het dossier openen...
op het moment dat dat is ingevuld en zelfs met een grafische weergave kijken...
op welke aspect het op dat moment misschien wel veel minder gaat...
dan een vorig meetmoment.
En misschien wel veel minder gaat dan bij een patiënt van dezelfde leeftijd.
Want die gegevens zijn inmiddels na al dat meten aan het komen.
En dat maakt dat ik als arts...
ik denk dat ik heel anders ben geworden dan toen ik dat niet had.
MARCEL BROSENS: Waar zit dat verschil in?
LINETTA KOPPERT: Als je door middel van dat uitvragen...
wat best wel gedetailleerd is...
op een gegeven moment een beetje zicht kunt krijgen op de aspecten...
die er voor die patiënt heel erg toe doen om met hen te bespreken.
Dan geeft dat heel veel focus.
En een veelgehoord bezwaar van mensen die zeggen:
ik zou wel willen beginnen, maar ik zie er ook wel tegen op.
Gaat me heel veel tijd kosten.
Ik heb eigenlijk de ervaring dat dat niet zo is.
Omdat ik heel gauw een doorkijkje krijg waar het hem in zit, op dit moment.
En ik kan dat proberen ook, nadat ik het ter sprake heb gebracht...
daar een interventie op te doen.
Doe ik niet zelf, maar er zijn legio voorbeelden...
van wat je voor een patiënt nog meer kan betekenen door dit initiatief.
Ik ben daar echt ontzettend enthousiast over en ik zou het niet meer anders willen.
En ik hoop heel erg dat in ziekenhuizen, in teams ondersteund door bestuurders...
de mogelijkheden steeds meer gaan komen.
En als je deze twee dagen hebt gevolgd: tjonge, wat veel initiatieven zijn er.
Dus dat is er aan het gebeuren.
MARCEL BROSENS: Jij vertelde dat jij die data kunt zien op een soort dashboard.
Kunnen patiënten dat ook zien van henzelf?
Dus zij vullen dat in.
Hebben zij ook een tool of een plek, waarop zij dat dan terugzien?
Of is dat in het gesprek bij de arts...
LINETTA KOPPERT: Hele belangrijke vraag.
Bij ons, en dat vind ik best jammer...
is het alleen in het gesprek met de verpleegkundig specialist...
de verpleegkundige of met mij.
Ik zie die grafische weergave.
En die grafische weergave is nieuw nadat we hadden geëvalueerd hoe het ging...
en zagen dat het beter kon vanuit zorgverlenerperspectief.
Dus ik ben al blij daarmee, maar de volgende stap moet zijn...
dat de patiënt natuurlijk zelf kan kijken en het ook als zelfmanagementtool...
ik hoorde jou dat ook al zeggen...
eigenlijk kan gaan gebruiken.
Dat is echt een noodzakelijke stap voorwaarts...
die in ieder geval bij mijn zorgpad nog moet gebeuren, ja.
MARCEL BROSENS: Jij noemde net de Patient Journey.
Daar zijn jullie een tijdje geleden mee begonnen.
Wat was het vonkje, de sleutel, het moment...
waarom jullie daar toen mee aan de slag zijn gegaan?
En jullie deze transitie in gang hebben gezet?
LINETTE KOPPERT: Dat waren eigenlijk patiënten zelf.
Die op het moment dat je op bepaalde onderwerpen kwam...
ook heel erg aangaven: dit is heel erg goed, heel prettig en heel belangrijk.
Dus moest dat gewoon structureel, geen discussie.
We hebben patiënten laten aangeven...
wat zij de belangrijkste dingen vonden om te meten.
Het mooie is dat daarna ook binnen ICHOM, hier vaker genoemd...
het initiatief kwam om een set voor, in mijn geval, borstkanker te gaan maken.
En we daar ook mee mochten denken.
Dus het kwam eigenlijk heel erg mooi samen.
En nu meten we die set naar tevredenheid en daar kan nog absoluut aan gesleuteld.
Het kan beter, sneller en efficiënter waarschijnlijk.
Maar dat het er is, is denk ik een groot goed.
MARCEL BROSENS: Het is winst.
Marlies, medisch directeur bij Equipe Zorgbedrijven.
Jij zit iets meer in de directierol, misschien een bestuurdersrol.
Gaan we zo ook bij Ina even vragen.
Maar wat is nou vanuit jouw rol wat je kunt doen...
om meer uitkomstgericht te gaan werken?
MARLIES JANSEN: Ik denk dat er veel dingen zijn, die je kunt doen vanuit mijn rol.
We komen denk ik op een aantal vaste dingen uit.
Eén van die dingen is, ik denk dat als je echt die verandering wil bewerkstelligen...
dan heb je toch de intrinsieke motivatie van je professionals nodig.
En in onze tak van sport spitst zich dit op dit moment toe...
tot de handchirurgen en de handtherapeuten.
En daarnaast wat de patiënten graag willen weten...
op het moment dat er een behandelbesluit genomen wordt.
En ik denk dat dat iets is, waarom doen we dit?
We doen dit eigenlijk om die patiënt de goede zorg te leveren.
En voor de ene patiënt zijn de gewenste uitkomsten...
anders dan voor een andere patiënt.
De ene is pianist, de ander is voetballer, de andere is bouwvakker.
Je hand en pols zijn natuurlijk op alle vlakken ontzettend belangrijk.
Dus dat maakt dat het besluiten met elkaar: wat is nu de beste behandeling...
echt maatwerk is.
En daar zijn we mee bezig...
met alle vragenlijsten en functiezaken, die wij op dat vlak eigenlijk al jaren meten.
We zijn nu eigenlijk beter met de volgende fase.
En ik denk wat we daarin tegenkomen is dat je implementatie nooit klaar is.
Want enerzijds heb je natuurlijk de inhoud heel hard nodig...
anderzijds heb je ook nodig dat voor iedereen duidelijk is wat de 'why' is.
Waarom doen we dit?
En wat heb jij nodig als patiënt, maar ook als professional...
om optimaal de verwachtingen op elkaar af te stemmen?
En dan kom je uiteindelijk ook weer uit op het ICT-vraagstuk:
hoe zorg je dat je patiënten enerzijds niet overlaadt met informatie.
Dat je ook heel duidelijk laat merken...
tijdens het spreekuurgesprek en later ook in portals...
wat de uitkomsten zijn en wat dat betekent voor je behandelkeuzes.
Ik denk dat dat, als we nu kijken naar dat hele verandertraject...
dan ben je weer in de volgende fase...
dan zie je dat de mensen van het eerste uur, die zijn ooit begonnen op papier...
nu is dat allemaal via ICT, allemaal prachtig geregeld.
Maar er zijn ook heel veel mensen bijgekomen.
En die mensen moet je mee blijven nemen in dat hele proces.
Dus dat is iets wat ik heel erg mee zou willen geven aan elke bestuurder.
Enerzijds, zoek die intrinsieke motivatie, bevraag de patiënt en breng dat bij elkaar.
Maar faciliteer het ook heel erg met de ICT-kant en blijf continu alert...
op natuurlijke doorontwikkeling, maar ook: worden dingen nu gebruikt?
En is voor iedereen nog wel duidelijk waarom we dit eigenlijk doen?
En misschien het laatste punt daarin, als je het over implementatie hebt...
betrek iedereen.
En je kunt denken: de dokter weet het, de handtherapeut weet het.
Maar er zijn ook secretaresses, die een hele belangrijke rol hebben.
Of managers die een belangrijke rol hebben.
Neem die ook mee.
Want ook daarin moet volstrekt duidelijk zijn...
niet alleen maar dat ze een taak hebben ergens in...
maar ook waarom hun taak zo belangrijk is, ik denk dat dat...
MARCEL BROSENS: Ik sprak in de ochtendtalkshow Jan de Boer...
die de veranderkant in het programma onder zijn hoede heeft.
Daar kwam dat onderwerp intrinsieke motivatie ook voorbij.
Vind die intrinsieke motivatie, zeg jij.
Die zou je soms ook een beetje willen oproepen of zo, hè?
Dat kan ik me voorstellen, dus hoe je doe je dat?
Ik kan hem misschien ook aan Ina vragen, ga ik even naar jou, Ina.
Ook in een rol als bestuurder.
En hoe vind je of stimuleer je intrinsieke motivatie om hiermee aan de slag te gaan?
INA KUPER: Als je naar Isala kijkt...
in de top van onze strategiepiramide staat patiëntwaarde.
En wij hebben altijd gedacht dat de manier om dat optimaal te voeden...
Lean-werkend zou zijn.
Omdat je dan alle verspilling uit je processen haalt.
Maar op een gegeven moment kwamen we tot de conclusie dat je dan...
toch onvoldoende die individuele patiënt die zorg geeft, die op maat is.
En dat was voor ons denk ik wel de trigger...
om toch te kijken naar waardegedreven zorg.
Op een gegeven moment komen daar een aantal dingen bij elkaar.
Inderdaad die intrinsiek gemotiveerde dokters...
die ook bereid zijn om als pionier op te treden.
En dan heb je als bestuur de kans dat mogelijk te maken...
door inderdaad mensen vrij te spelen, die daarbij kunnen ondersteunen...
dus procesbegeleiders, maar ook ICT-mensen...
en ook te kijken: welke systemen hebben we dan nodig?
Want dat was ook in het begin nog niet zo simpel.
En steeds te kijken: hoe kunnen we dit verder verbeteren?
En doordat je zo'n team beschikbaar stelt is men ook bereid om het team te vormen...
en inderdaad echt multidisciplinair in te vliegen.
En dat heeft een aantal successen opgeleverd.
En dan zien anderen ook dat deze mensen dus meer mogelijkheden krijgen in huis.
Nou, dat helpt ook.
Maar uiteindelijk is de motivatie echt gestoeld...
op het steeds beter de dingen doen voor die patiënt...
en die patiënt dus ook te betrekken.
En dat kan op meerdere manieren.
En ik denk dat dat het vliegwiel is.
Eind van dit jaar verwachten wij 25 echte mooie ketens neergezet te hebben.
Wij verwachten in 2025...
60 procent van onze zorg via waardegedreven zorg te leveren.
MARCEL BROSENS: Denk je dat het wel eens voorkomt bij collega-ziekenhuizen...
dat er gemotiveerde verpleegkundigen en artsen zijn, die denken: ik wil hier iets mee...
aankloppen bij een bestuurder, omdat ze iets nodig hebben...
bijvoorbeeld meer ICT of andere ondersteuning.
En dat een bestuurder dan, misschien door onbekendheid, denkt:
MAAKT AFKEUREND GELUID
Ik geef die ruimte niet, of heb nu de mogelijkheid niet om die ruimte te kopen.
Misschien moet ik het niet aan jou vragen, maar ook aan anderen.
Lopen professionals wel eens tegen een muur op of tegen een dichte deur aan?
INA KUPER: Vast wel eens.
MARCEL BROSENS: Hebben jullie daar zicht op of dat gebeurt?
LINETTA KOPPERT: Ik denk dat we hier mede aan tafel zitten...
omdat we vrij vroeg in het proces misschien ook al zijn begonnen.
Dus een beetje 'early adapting' zijn geweest.
Natuurlijk zijn er beperkingen, natuurlijk gaat dit met budgetten gepaard.
Je moet een goede business case hebben...
om dit misschien goed naar voren te kunnen brengen.
Maar daar komen al die elementen ook weer in naar voren.
Dus zoiets als wat jullie hebben georganiseerd, helpt natuurlijk enorm.
Het hele Programma Uitkomstgerichte Zorg.
Het vizier is echt denk ik daarop gericht.
MARCEL BROSENS: Want Ina, hoe was dat bij jou?
Wanneer dacht jij: ja, waardegedreven zorg of uitkomsteninformatie.
Waar ging bij jou dat borrelen en...
dacht je: hier ga ik iets mee doen of ga ik ruimte voor bieden?
INA KUPER: Dat heeft wel met mijn achtergrond te maken als reumatoloog.
Ik ben destijds gepromoveerd op ziektelast bij reumatoïde artritis.
Dus dat geeft al aan hoe je daarover denkt.
Maar het helpt enorm als het hele bestuursteam dezelfde visie daarin heeft.
Dat is ons gesprek en ook het gesprek, wat wij met de mensen in huis voeren.
Dus je draagt het uit.
MARCEL BROSENS: Heb je toen met je collega-bestuurders moeten praten...
en geprobeerd tot diezelfde gedachte te brengen?
Of was dat een proces wat zich tegelijktijdig bij jullie voltrok?
INA KUPER: Dat was een organisch gebeuren.
Zoals we ook waardegedreven zorg organisch uitrolden.
DIANDA VELDMAN: Niet elk ziekenhuis of zorginstelling vindt het wiel opnieuw uit.
Het zijn natuurlijk best complexe dingen waar we het over hebben.
ICT, maar je moet ook bedenken: hoe doe ik dat allemaal?
Dus het is echt integratie van medische kennis...
weten wat patiënten nodig hebben...
en ICT.
Laten we alsjeblieft gebruik maken van wat elders al is bedacht.
Wat Linetta net zei...
ik heb als chirurg nu wel de gegevens, maar mijn patiënten nog niet.
Ik weet dat er buiten Nederland al toepassingen zijn voor borstkanker...
waarbij vrouwen ook nog tips krijgen over wat ze zelf kunnen doen.
Ik weet dat, het AMC heeft vorige week van de verzekeraar VGZ...
de Zinnige Zorg Award gewonnen met de ikHerstel app.
Die ze, heb ik begrepen...
nu over twaalf ziekenhuizen willen uitrollen, over heel veel aandoeningen.
Dat vind ik een hele goede ontwikkeling, dan gaat het veel sneller.
Dan hoef je dat wiel niet te doen, je hebt minder kosten daaraan.
Natuurlijk wil je je eigen sausje eroverheen gieten.
Maar laten we vooral heel veel halffabricaten gaan maken.
MARCEL BROSENS: Zit daar een rol voor...
brancheorganisaties, beroepsverenigingen?
DIANDA VELDMAN: Ja, ik denk zeker. Wat een brancheorganisatie kan doen...
is leden bij elkaar brengen.
Wat bijvoorbeeld Santeon doet of de SRZ-ziekenhuizen...
die gaan organisaties bij elkaar zetten.
Is denk ik heel erg belangrijk voor dat wiel niet uitvinden.
Een brancheorganisatie kan proberen ergens geld vandaan te halen.
Kan denkkracht leveren.
En dan zou ik zeggen: haal er ook patiëntenorganisaties bij.
En vergeet die zorgverzekeraars niet.
MARCEL BROSENS: Ja, zoek elkaar op en leer ook...
DIANDA VELDMAN: Wij hebben natuurlijk een verleden van...
PROMs komen in een soort zwart gat terecht...
waar de verpleegkundigen niks aan hebben...
waar de dokters niks aan hebben, waar de patiënten niks aan hebben.
Dat zwarte gat, dat moet weg.
En we moeten gewoon praktische dingen er uithalen...
waar je werk echt beter en leuker van wordt.
MARCEL BROSENS: Ik zie wat vragen van online binnenkomen.
Misschien Marlies, een vraag aan jou.
Want jullie zijn ook bezig met uitkomsten, geldt trouwens voor jullie allemaal.
We hadden het vanochtend ook even over:
hoelang houd je die uitkomsten bij of volg je mensen nog?
Hoe zit dat bij jullie? Hebben jullie een soort termijn:
we volgen patiënten tot een jaar, twee jaar, vijf jaar? Ik heb geen idee.
MARLIES JANSEN: Wij volgen heel duidelijk de ICHOM-set...
die hierin ontwikkeld is.
En daar heb je bij bepaalde groepen, aandoeningen...
tot één jaar, heel zeldzaam twee jaar nog na de eerste behandeling.
Maar het gros in principe één jaar.
MARCEL BROSENS: En dat is gebaseerd op gegevens uit het verleden...
MARLIES JANSEN: Ja, gegevens uit het verleden en dat je behaalde resultaat...
een jaar na dato, dat je daarvan zegt dat dat het eindresultaat is.
Veel verandert er daarna over het algemeen niet.
Natuurlijk kan het weer veranderen, maar dat is het meest betrouwbare eindpunt.
MARCEL BROSENS: Misschien even ook aan Marjolein.
Het gaat hier ook wel een beetje om het faciliteren van professionals.
Hoe werkt dat bij jullie in het Maastricht UMC+?
Wat doen jullie om verpleegkundigen, artsen zoveel mogelijk ruimte te geven...
om met uitkomsten aan de slag te gaan?
MARJOLEIN HEEMELS: Doordat wij ook door ICT-tools geholpen worden...
kunnen wij middels dashboards...
ook verpleegsensitieve uitkomsten in beeld brengen.
En die dus ook terugkoppelen aan verpleegkundige teams.
En ik denk dat dat ook een hele belangrijke voorwaarde is...
om dit ook gestructureerd, op een goede manier, langdurig te kunnen doen.
Maar daarnaast ook vooral het gesprek aangaan over die professionaliteit.
Dat continu verbeteren en hoe je dat ook inricht in een structuur...
met elk verpleegkundig teams of binnen een zorgpad, natuurlijk.
MARCEL BROSENS: En dit vergt ook een soort investering, of in ieder geval...
een extra 'effort' om ICT op orde te brengen of verder op orde te brengen?
MARJOLEIN HEEMELS: Ja, dat is absoluut nodig.
Maar ook bijvoorbeeld data-analisten aan te trekken als organisatie.
Dat zie je toch ook toenemend gebeuren, omdat het ook gewoon nodig is...
om die data op een goede manier te kunnen structureren...
en ook goed te kunnen interpreteren.
En met name die samenwerking...
tussen zorgprofessionals en de ICT'ers of de data-analisten...
die is daarin wel echt cruciaal.
MARCEL BROSENS: Hoe was dat bij jullie in het ziekenhuis?
LINETTA KOPPERT: We zijn begonnen met een zorgpad.
We hebben daarin die jonge vrouw met borstkanker genomen...
met hele complexe keuzemomenten voor haar op haar jonge leeftijd...
en een behandeling, die vaak multidisciplinair is.
met vaak ook chemotherapie en vraagstukken rond erfelijkheid en fertiliteit.
We zijn bij elkaar gaan zitten om dat zorgpad zo in te richten...
dat het logistiek helemaal stond.
En daaraan hebben we de uitkomsten gekoppeld.
Ik denk dat dat ook nog heel belangrijk is om te noemen...
ik denk dat zoiets op deze manier organiseren ook de weg is om het te doen.
Omdat je dan met elkaar in jouw huis dat zorgpad aan het organiseren bent.
Met alle voordelen van dien en duidelijkheid naar patiënten.
En de ICT, Marjolein noemt het al, is natuurlijk cruciaal.
Als je dit wil doen en je hebt daar niet voldoende ondersteuning bij...
dan is het een eendagsvlieg, dan gaat het voorbij.
Toen wij dit hadden opgezet, zijn we al vrij snel...
in de regio met elkaar tot de conclusie gekomen...
dat we met meerdere ziekenhuizen borstkanker wilden gaan meten.
En we hebben toen, dat kon in die tijd nog, een subsidie verworven om...
voor al die inmiddels negen ziekenhuizen, toen waren we met zijn achten...
een soort opstartsubsidie voor de ICT verworven.
Dat was natuurlijk heel fijn, om echt daardoor een goede start te kunnen maken.
Inmiddels zijn we zover dat we...
een soort regio-dashboard hebben, wat net in werking is...
en we ook stappen gaan zetten om met elkaar te gaan benchmarken.
En dat zijn ook dingen die denk ik de motivatie zeer ten goede komen...
om met elkaar die zorg te doen.
MARCEL BROSENS: Nog even naar Ina.
Verandert het ook iets in de aansturing bij jullie binnen het ziekenhuis?
Hebben jullie de aansturing...
want dit zijn dus de artsen, verpleegkundigen, patiënten...
die hebben allemaal een invloed.
Hebben jullie daar ook dingen nog veranderd?
INA KUPER: Daar hebben wij net een voorgenomen besluit over genomen...
om onze organisatie te gaan doorontwikkelen.
Naarmate je meer zorgketens krijgt zul je wel moeten.
Want je wil dat alles in het teken van die zorgketen staat.
Dus ook al je ondersteunende diensten...
maar ook degene die leiding geeft aan een zorgketen...
moet ook afspraken met de radiologie, OK of wat dan ook kunnen maken.
Dat is nu anders georganiseerd.
Dus wij verwachten dat wij overgaan naar de organisatie van clusters van zorgketens.
Maximaal acht clusters, die dan ook tripartite worden aangestuurd.
door een manager, door een dokter en door een waarschijnlijk verpleegkundige...
of een andere paramedisch beroepsbeoefenaar.
En dat gaat wat betekenen voor onze organisatie.
Maar daar nemen we ook de tijd voor...
om dat gewoon maar eens even uit te proberen.
MARCEL BROSENS: En met dat gaat wat betekenen, bedoel je mee:
dat wordt nog een hele tour om dit allemaal...
INA KUPER: Ja, want we hebben nu allemaal afzonderlijke RVE's.
En de manager is voor een deel verantwoordelijk.
En straks wordt iemand verantwoordelijk voor de hele keten.
En dat is echt een essentieel ander organisatiemodel.
DIANDA VELDMAN: En misschien dat patiënten...
minder naar het ziekenhuis komen?
INA KUPER: Dat is absoluut belangrijk, maar voordat wij een zorgketen starten...
dan wordt altijd gevraagd: wordt uw zorg op de juiste plaats geleverd?
Zijn er mogelijkheden om de zorg digitaal te leveren?
Dus al dit soort vragen stellen wij in de opbouw van de nieuwe keten.
En dat levert gewoon nieuwe zorg op.
En dat is denk ik betere zorg.
MARCEL BROSENS: Ik wilde afronden. Ik ga het gesprek niet samenvatten.
Misschien kan ik het jullie vragen, door allemaal één belangrijk punt...
wat je nog wilt meegeven, in één zin te formuleren.
En dat hoeft niet het rijtje af.
Dus de eerste die er één heeft, die begint gewoon.
En dan volgen de anderen daarna.
Dus één belangrijk punt, waarvan je zegt:
nou ik hier toch zit en er zitten allerlei mensen thuis te kijken...
of die kijken, luisteren het nog na...
dan wil ik toch dit even onderstrepen nu.
Wie begint?
DIANDA VELDMAN: Zal ik?
Ik denk dat er een enorm potentieel zit om mensen met een ziekte...
waar jullie als artsen, verpleegkundigen en directieleden mee te maken hebben...
om mensen te helpen om zelf dingen te doen.
Zelf mee te helpen aan hun herstel of kwaliteit van leven of wat dan ook.
Dus ik zou zeggen: leer mij sommige dingen zelf te doen.
En daar kunnen de PROMs en uitkomsten prima in helpen.
MARCEL BROSENS: Dank je wel, wie volgt?
In één zin.
MARLIES JANSEN: Wat ik nog mee wil geven...
ik denk een valkuil is dat je zoveel informatie hebt...
dat je prachtige dashboards maakt en dat je patiënten overlaadt met dingen.
Maar dat je de essentie vergeet.
En ik denk dat het gesprek in de spreekkamer het belangrijkste is.
Waarbij je een overzichtelijk dashboard moet hebben...
en dat je daarmee ook...
een beperkte hoeveelheid vragen hoeft te stellen aan een patiënt.
In de beperking toont zich de meester.
MARCEL BROSENS: Geen doel op zich, maar heeft een functie in een contact?
Oké, wie volgt?
INA KUPER: Denk vanuit patiëntwaarde, dat is voor ons altijd de toets op alles.
MARCEL BROSENS: Als het voor patiënten iets toevoegt...
is het een goed idee en zo niet, dan is het misschien niet zo'n goed idee.
INA KUPER: Is het misschien niet goed.
En ook al kost het misschien meer, dan is het nog steeds goed.
MARCEL BROSENS: Mooi.
Marjolein?
MARJOLEIN HEEMELS: Dat is denk ik toch het bewust zijn...
van het verpleegkundig potentieel, wat er in al die organisaties zit...
om dat op de juiste manier aan te boren, in de kracht te zetten...
en daar continu in te verbeteren.
Dat is iets wat focus, wat aandacht verdient.
Dan kunnen we mooie stappen zetten in het verbeteren van uitkomsten.
MARCEL BROSENS: Dank je wel, Linetta, dan is het laatste woord aan jou.
LINETTA KOPPERT: Wat mij aansprak in de eerste podcast van dit congres...
heb ik echt meegenomen in mijn gedachten de afgelopen dagen.
Dat is: zie jezelf als coproducent van waarde.
Patiënt, zorgverlener, bestuurder.
Daar gaat het om.
Dus samen die waarde coproduceren.
Dat denk ik.
MARCEL BROSENS: Dank jullie allemaal voor dit gesprek.
En dat jullie hier naar deze warme studio toe wilden komen.
En wij gaan richting het laatste gesprekje van deze talkshow.
En dat gesprek is met Fred Krapels.
Directeur Patiënt en Zorgordening bij het ministerie van VWS.
Welkom.
Nou Fred, je hebt de conferentie deels gevolgd.
Mijn vraag is: hoe kijk jij erop terug?
FRED KRAPELS: Ik heb zoveel enthousiasme gezien.
Zoveel mensen die gemotiveerd zijn.
Zoveel indrukwekkende verhalen ook...
van patiënten, van zorgverleners, van bestuurders.
Ik vond het echt heel indrukwekkend.
Ik heb de podcast gehoord, ik heb werkbezoeken gezien...
ik heb talkshows gezien.
En eigenlijk in al die onderdelen zat een enorme energie.
En dat maakt mij enthousiast, dat maakt anderen enthousiast.
En misschien wel het belangrijkste, wat ik vond...
is ook die patiënt, die echt heel erg aan het woord is gekomen.
Een indrukwekkend verhaal van een jonge vrouw met een chronische darmziekte...
helemaal aan het begin.
Of Jonita met borstkanker.
En wat dat doet met je, wat het doet met je lijf, met je hoofd, met je geest.
En hoe belangrijk het dan is dat je, en het kwam net ook al even langs...
dat je eigenlijk met zijn drieën, drie experts...
de zorgverlener, de verpleegkundige, de dokter en ook de patiënt...
dat je al je expertise bundelt en samen kijkt: wat is nou het beste?
Ik zag ook heel veel enthousiasme, en dat wil ik toch ook wel noemen...
want dit is per slot toch een beetje het slot...
heel veel enthousiasme bij alle deelnemende partijen.
Ik ga niet alle partijen van het hoofdlijnenakkoord opnoemen...
dan moet ik de NVZ noemen, de NFU, de FMS.
Nou, begin ik toch een beetje.
En dat doe ik niet, omdat ik dan altijd een aantal partijen vergeet.
En dat zou ten onrechte zijn.
Maar juist op zo'n conferentie als deze...
zie je al die partijen, die daaraan trekken en sleuren...
en enorm enthousiast zijn.
En dat vind ik heel mooi om te zien.
Geldt ook voor een initiatief als het Linnean.
Wat van start is gegaan een aantal jaren terug.
Het is echt veel enthousiasme en dat neem ik mee.
MARCEL BROSENS: Oké.
Dan gaan we even vooruitblikken, want dat is eigenlijk dit laatste gesprekje.
De vooruitblik.
Dit programma loopt nog tot eind 2022.
Dan heb je het over het Programma Uitkomstgerichte Zorg.
Uitkomstgerichte zorg is natuurlijk een beweging, die gaat voort.
Maar wat staat er binnen het Programma Uitkomstgerichte Zorg op de rol?
FRED KRAPELS: Het programma was inderdaad bedoeld...
om de boot van de kant te krijgen.
En die boot is ook echt van de kant en enorm van de kant.
En er staat ook de komende anderhalf jaar nog het nodige op de rol.
En zo gaan met natuurlijk volop door met het ontwikkelen van indicatoren.
De ambitie was om voor de helft van de ziektelast...
indicatoren te hebben ontwikkeld, eind 2022.
Nou, dat gaan we niet helemaal halen.
Dat is begrijpelijk in deze tijd, waar zorgverleners...
toch ook wel andere dingen aan hun hoofd hebben dan hieraan te werken.
Dus dat snap ik.
We gaan kijken hoe ver we gaan komen.
We gaan aan de slag met een mediacampagne na de vakantie.
Om juist ook de patiënten bewust te maken van het Samen Beslissen.
Wat is dat nou? Hoe kan dat?
En hoe doe je dat? En wat moet je daarmee doen?
Dus dat is heel belangrijk.
We blijven aan de slag met alles wat met ICT te maken heeft.
Hartstikke mooi dat we straks indicatorensets hebben...
maar het moet wel werken in de praktijk.
Dus voor die aandoeningen worden straks een aantal pilots gekozen.
En wat betekent dat nou voor...
als je daarmee aan de slag gaat in de ziekenhuizen zelf?
Wat betekent dat voor het ICT-systeem?
Kan je die gegevens wel verzamelen? Kan je ze in het ICT-systeem zetten?
Zitten er misschien juridische aspecten of privacyaspecten aan?
Dus met dat soort dingen gaan we aan de slag.
Er gebeurt nog heel veel meer, maar dat zijn een paar dingen die ik eruit wil pikken.
MARCEL BROSENS: Waar kijk jij van al deze dingen het meest naar uit?
FRED KRAPELS: Ik denk toch wel, ja, of ik er het meest naar uitkijk...
maar wat ik het mooiste vind van dit geheel...
is het enthousiasme wat ik echt zie, echt de intrinsieke motivatie...
en ik hoor het bij een heleboel zorgverleners...
ik hoor het bij verpleegkundigen, medisch specialisten, bij anderen...
de intrinsieke motivatie om hier echt mee aan de slag te gaan.
Dit is een weg die we ingeslagen zijn, die niet meer teruggaat.
En ja, natuurlijk maken specialisten zich zorgen van:
ja, leidt dat dan niet tot allemaal extra administratieve lasten?
Daar moeten we goed op letten, dat soort dingen.
Maar toch de intrinsieke motivatie...
van de mensen die daarmee aan de slag zijn gegaan...
we hebben het net hier ook aan tafel gehoord...
ja, ik vind dat fantastisch.
En ik kijk daar naar uit om dat voort te zetten.
MARCEL BROSENS: Dan hebben we natuurlijk de periode na het programma.
Want deze beweging gaat voort, gaan we vanuit.
Kun je daar al iets over zeggen?
Wetende dat ze bezig zijn een kabinet te formeren...
en je nog niet weet hoe de politiek er na de zomer voorstaat?
FRED KRAPELS: Ik wil bijna zeggen: ik zal even naar de informateur bellen.
Vragen of ze al plannen heeft in die richting.
Nee, maar in alle ernst: dat weten we niet natuurlijk, wat hierna gebeurt.
Tegelijkertijd, ik kan me niet voorstellen dat...
welk kabinet er ook komt, van welke signatuur die er ook komt...
dat ze hiermee zullen stoppen.
Eigenlijk ook in alle partijprogramma's zie je dat vergelijkbare wensen terugkomen.
Dus ook een nieuw kabinet zal hiermee aan de slag gaan.
We gaan denk ik wel misschien wat andere accenten doen.
Het programma is gestart, wij hebben als VWS veel gedaan...
de partijen hebben veel gedaan.
Maar waar het nu op aankomt is dat het echt in de huizen, in de instellingen zelf...
ook echt van de grond komt.
We zullen misschien hier en daar een zetje moeten geven of extra moeten stimuleren.
Nou, als VWS willen we dat graag doen.
Maar we zijn natuurlijk wel afhankelijk van de keuzes van een nieuw kabinet...
van de nieuwe bewindslieden van VWS.
MARCEL BROSENS: Tot slot.
Nog iets mee te geven aan iedereen, die gekeken of geluisterd heeft?
FRED KRAPELS: Nou, dank in ieder geval.
Dank voor het enthousiasme voor deze conferentie.
Honderden mensen.
Dank voor het enthousiasme om echt met motivatie aan de slag te gaan...
met het hele thema Samen Beslissen, uitkomstgerichte zorg.
Kijken: waar kunnen zorgprofessionals leren van elkaar?
Waar kunnen patiënten beter kiezen?
Allemaal dat soort dingen.
Dat zou een oproep zijn.
Ik vond ook heel mooi, dat wil ik ook genoemd hebben...
de column over mensen met beperkte gezondheidsvaardigheden.
Hoe doe je dat dan? Is echt een uitdaging.
Ik zou bijna zeggen, wat ik mee zou willen geven...
we zijn goed begonnen, we zijn goed van start...
maar er moet nog een heleboel gebeuren.
En wij als VWS willen graag alles eraan doen wat we kunnen doen...
om dat tot een groot succes te maken.
Waarbij we ons realiseren dat het echte werk gebeurt in de huizen...
aan tafel bij de specialist, door de patiënt zelf en noem alle partijen maar op.
MARCEL BROSENS: Ja, dank, Fred.
En wij gaan naar de afronding.
Goed dames en heren, ik noem ze toch nog één keer op.
De zes partners die achter deze conferentie en het programma zitten...
naast het ministerie van VWS.
Dat zijn de Patiëntenfederatie Nederland...
de Federatie Medisch Specialisten...
Verpleegkundigen & Verzorgenden Nederland...
de Nederlandse Federatie van UMC's...
de Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen...
Zelfstandige Klinieken Nederland...
en Zorgverzekeraars Nederland.
En dat zijn er natuurlijk zeven, naast VWS, en geen zes.
We zijn aan het slot van deze conferentie gekomen.
Terugkijken van alles wat we hier plenair gedaan hebben...
dus de talkshow, de webinar, de podcast...
dat blijft voorlopig op dit platform kunnen.
En na één, twee weken...
verschuift dat naar uitkomstgerichtezorg.nl voor een deel...
en voor een deel naar platformuitkomstgerichtezorg.nl.
Dus op ww.uitkomstgerichtezorg.nl komen meer de uitlegdingen terecht.
Zoals die daar nu ook al staan.
En dingen over kennisuitwisseling komen op www.platformuitkomstgerichtezorg.nl.
Dus mocht u na een tijdje zich afvragen: ik wil nog een paar dingen terugkijken.
Dan zijn dat de plekken om naartoe te gaan.
En sowieso zijn dat de plekken om naartoe te gaan voor meer informatie.
Ik had al bedankt alle partners van het Programma Uitkomstgerichte Zorg.
Verder wil ik natuurlijk bedanken alle talkshowgasten.
Iedereen die hier net was, maar die hier alle dagen is geweest...
heel fijn dat jullie erbij waren.
Bijna iedereen was in de studio, fijn dat jullie tijd hebben willen vrijmaken.
Ik wil natuurlijk namens de organisatie alle sessietrekkers bedanken.
We hadden ongeveer dertig werkbezoeken en deelsessies.
En daar is hard aan gewerkt om die stevig neer te zetten.
Daar zijn we jullie superdankbaar voor, dus dank daarvoor.
De werkbezoeken noemde ik al, daar heel veel dank voor.
Dan natuurlijk aan u, deelnemers. Zonder deelnemers geen conferentie.
We zijn superblij dat u erbij was...
en dat u gekeken heeft, mee heeft gedaan en vragen heeft gesteld.
Namen moet je nooit noemen, maar ik doe het toch.
Dank Annemarie, Frederiek, Tessa, Jan, Janneke, Joris, Cas en Bart...
voor de samenwerking.
Vanuit Industrial Studios in Arnhem...
dit was de conferentie Uitkomstgerichte Zorg.
Tot ziens!
MOTIVERENDE MUZIEK
STILTE