MOTIVERENDE INTROMUZIEK
MARCEL BROSENS, DAGVOORZITTER: Dames en heren, goedemorgen.
De conferentie Uitkomstgerichte Zorg is begonnen.
We zijn superblij dat we van start zijn.
Maanden aan werk is eraan vooraf gegaan.
En we zijn nog blijer dat u er bent om hierbij te zijn.
Welkom.
Er zijn een paar dingen over de conferentie die ik vooraf even met u wil delen.
De eerste is waarom we überhaupt deze conferentie organiseren, natuurlijk.
De gedachte is dat we de beweging uitkomstgerichte zorg...
zoals hij al overal in het land plaatsvindt...
willen gaan vergroten.
We willen aan u voorbeelden laten zien.
En we willen aan u laten zien...
wat voor dingen andere organisaties en instellingen al doen.
En we willen natuurlijk laten zien...
wat er landelijk gebeurt in het Programma Uitkomstgerichte Zorg...
en wat er op andere plekken in het land gebeurt.
Dus we willen vooral de beweging vergroten.
En 'we', wie zijn dat dan?
Nou, ik denk dat het goed is om te noemen...
wie achter de conferentie zitten...
maar vooral ook achter het Programma Uitkomstgerichte Zorg.
En dat zijn de Patiëntenfederatie...
de koepel van medisch specialisten, de Federatie Medisch Specialisten...
Verpleegkundigen & Verzorgenden Nederland...
de Nederlandse Federatie van UMC's, de Universitaire Medische Centra...
natuurlijk de Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen...
de Zelfstandige Klinieken Nederland...
Zorgverzekeraars Nederland...
en last but not least: het ministerie van VWS.
Dat zijn de organisaties, die eigenlijk met elkaar werken...
aan deze beweging in Nederland: uitkomstgerichte zorg.
Een opzet in twee dagen.
Dit is de eerste dag, er is donderdag ook nog een dag.
En die twee dagen volgen eigenlijk telkens hetzelfde ritme.
We beginnen met een talkshow.
Daarna zijn er deelsessies.
In de ochtend telkens twee ronden.
U kunt kiezen uit diverse opties, dat heeft u al gedaan bij het aanmelden.
Rond het lunchuur delen wij een podcast met u...
die wat verdiepender is over uitkomstgerichte zorg.
We hebben in de middag telkens een webinar met een internationaal voorbeeld.
De tijden donderdag en dinsdag verschillen dan wel iets.
We hebben aan het einde van de dag nog een ronde met deelsessies.
Vanavond is dat in de avond, donderdag is dat einde middag.
En we eindigen ook weer iedere dag met een talkshow.
Die is wat korter dan de openingstalkshow.
U kunt uit dit hele pallet uw programma kiezen.
Deelsessies en werkbezoeken heeft u al gekozen bij het aanmelden.
Alle andere dingen kunt u gewoon aanklikken op het moment dat ze er zijn.
En we hopen natuurlijk dat u alles volgt.
Want we hebben er onze stinkende best op gedaan, zou ik bijna willen zeggen...
om het allemaal zo goed mogelijk voor te bereiden.
Goed, dat over de conferentie. Nu dan deze talkshow.
Dit is de eerste, het is de openingstalkshow.
Dus het ligt voor de hand, en dat doen we dus ook...
om te beginnen met: wat is eigenlijk uitkomstgerichte zorg?
Wat doet het Nederlandse Programma Uitkomstgerichte Zorg?
En wat gebeurt er nou eigenlijk nog meer in Nederland rondom uitkomstgerichte zorg...
of waardegedreven zorg, zoals het ook wel wordt genoemd?
Dat gaan we in deze talkshow doen.
Er zijn verschillende onderdelen, ik neem u er gewoon mee doorheen.
En u kunt onderweg vragen stellen.
U zit dit te volgen via een streamingplatform.
Linksboven in beeld, ik wijs het even aan...
daar kunt u een vragen stellen, die komen bij onze moderatoren terecht.
Antwoorden zullen er sowieso komen.
En we kunnen natuurlijk ook een aantal vragen in de uitzending stellen...
aan degene met wie ik op dat moment praat.
Dus mocht u nu al denken: nou, ik wil wel weten wat uitkomstgerichte zorg is.
Of ik heb al een vraag over het programma, of over andere initiatieven.
Probeer die vragen dan alvast te gaan stellen.
Want dan kan ik ze meenemen naar de mensen met wie ik ga spreken.
Laatste waar ik u nog op wil wijzen is AhaSlides.
Dat is een soort Mentimeter, maar het heet AhaSlides.
Ik wil u wijzen op ahaslides.com/UZ1.
Er verschijnt nu ook een QR-code in beeld, die kunt u scannen met uw camera.
Dan komt u ook op die link terecht: ahaslides.com/UZ1.
En daar hebben we drie vragen klaarstaan.
Waarvan ik het mooi zou vinden als u die...
gedurende de eerste 30, 45 minuten van de talkshow...
alvast zou willen beantwoorden.
Ik kom er op een later moment op terug, wat u geantwoord heeft.
Dat zijn basale vragen als: wat is uw achtergrond?
Wat weet u al over het onderwerp?
Maar ook: wat vindt u de belangrijkste stap...
of waar ligt de belangrijkste winst nog te boeken...
om uitkomstgerichte zorg in Nederland verder te brengen?
Dus wilt u alvast tijdens het eerste deel van de talkshow...
via uw mobieltje bijvoorbeeld, naar ahaslides.com/UZ1 gaan.
Dat zijn de dingen die ik met u wilde delen.
En dit klonk bijna een beetje als een openings- en welkomstwoord...
maar het échte welkomstwoord...
komt van de directeur-generaal Curatieve Zorg van het ministerie van VWS.
En dat is Ronnie van Diemen.
RITMISCHE MUZIEK
RONNIE VAN DIEMEN: Welkom, beste mensen...
op een fantastisch congres Uitkomstgerichte Zorg...
van de professionals, van de bestuurders, van alle partijen in Nederland...
voor bestuurders, voor professionals en voor al die partijen in Nederland.
Omdat het echt ergens over gaat.
Omdat het gaat uiteindelijk om die zorg, die je je eigen familie en naasten gunt.
Maar dan nog veel meer over: maar wat is nou belangrijk voor u?
Wat is belangrijk voor de patiënt?
Wat maakt het leven eigenlijk goed?
En wat is dan de medische zorg, die je daarin kan verlenen?
Daar gaat het over en dat congres gaat nu van start.
Kernelementen van uitkomstgerichte zorg.
Daar gaat het echt om een vraag te beantwoorden:
wat is nou belangrijk voor u?
In het kader van welbevinden van de patiënt...
gaat het dus niet alleen om dat medisch inhoudelijke...
maar juist ook: wat bepaalt het geluk van mensen?
En dat is meer dan een medische handeling.
Dat is het kernelement.
Daaromheen zit dan dat je met elkaar naar uitkomsten ook wil gaan meten.
Dat je wil zicht geven op: wat is dat dan?
Dat is wat professionals met patiënten samen een invulling geven.
En vervolgens wil je met die uitkomstmaten...
het ook continu doen bijdragen aan het leren en verbeteren.
Dat betekent dat je deelt met elkaar, die informatie...
en dat we daarmee zicht geven op die kwaliteit...
die we met elkaar kunnen verlenen in de gezondheidszorg in Nederland.
Er zijn honderden voorbeelden over uitkomstgericht werken.
En dat zegt heel veel over de professionals...
die daar ontzettend actief in zijn.
Maar ook over de patiënten, die steeds meer zien van:
ja, maar dat gesprek hebben, over wat is nou belangrijk voor mij...
en wat wil ik onder de omstandigheden, waaronder ik leef een invulling geven?
Of dat nou gaat over de oncologie: wil ik die behandeling nog wel of niet?
Of bijvoorbeeld over nierfunctievervangende behandeling:
wil ik wel of niet dialyseren?
Of wil ik wel of niet die donornier?
Dus afhankelijk van wie jij bent als mens...
en de omstandigheden waaronder jij het een menswaardig en een goed leven vindt.
Die vraagstukken zie je binnen uitkomstgerichte zorg...
op een prachtige manier terugkomen.
En bij het congres de komende dagen zie je daar ook heel veel voorbeelden van.
En dat maakt het werk ontzettend mooi als professional, als je het zo kan invullen...
maar het maakt het ook zo heel goed...
om dat gesprek met de patiënt te kunnen hebben.
De komende dagen tijdens het congres gaat iedereen ervaren...
met hoeveel partijen eigenlijk dat uitkomstgerichte zorg een invulling krijgt.
Patiënten, de brancheorganisaties, de professionals op allerlei manieren...
verpleegkundigen, artsen.
Iedereen werkt samen.
De rol van de overheid daarin is om vooral te stimuleren en te faciliteren...
dat de ontwikkelingen die ook te maken hebben met het delen van informatie...
het standaardiseren daarvan...
wat juist bijdraagt aan continu leren en verbeteren...
dat dat goed tot stand komt.
En daar heb je ook een overheidspartij voor nodig.
Dat gaat ook over het opleiden.
Het zorgen dat professionals deze verbinding ook kunnen maken.
Ook dat wordt gefaciliteerd.
Allerlei aspecten, die je niet als een individuele brancheorganisatie...
of als professionals met elkaar kan doen...
maar juist wat wat extra's vraagt.
Dat is de rol van de overheid en die nemen we ook heel graag.
Omdat het uiteindelijk bijdraagt aan die verbetering van die zorg...
maar vooral ook uiteindelijk in het beantwoorden van die vraag:
wat is belangrijk voor u?
Een belangrijke volgende stap is de verdere implementatie, breed in alle huizen.
En dan gaat het over meer dan die prachtige innovatieve vernieuwing...
die de professionals en de patiënten samen inzetten.
Maar juist ook dat het in de organisaties goed is ingepast.
En dat het daarmee het gesprek wordt...
en de gedragsverandering, die daarbij gevraagd wordt...
ook in het opleiden, de aandacht die ervoor is...
om die vraag continu te kunnen beantwoorden: wat is nou belangrijk voor u?
Dat iedereen het in zijn denken krijgt, in zijn handelen krijgt...
over: oké, maar zo doen wij dat met elkaar.
Nou, dat is de stap die nodig is, die heet 'implementeren'...
maar die gaat heel veel over samen iets doen...
vraagt iets niet alleen van de professional, maar ook van de organisatie.
Ik hoop en ik verwacht dat dit congres...
mensen niet alleen raakt op de inhoud van het verhaal...
maar juist ook jezelf het gevoel geeft:
wauw, als ik hieraan kan bijdragen, als ik hier me in door kan ontwikkelen...
dan geeft dat een energie in mijn werk, elke dag.
Dus dat geraakt zijn bij het onderwerp, het in je hart ook raken...
ik geloof er altijd heel sterk in.
Als dat het is, kun je ook vervolgens soms hele moeilijke barrières weer overwinnen.
Omdat je weet dat je het goede doet.
Dat hoop ik.
Dat is één aspect.
Maar het tweede is dat ik ook heel graag zie...
dat mensen gewoon die verbinding met elkaar leggen.
Ook al is het nu digitaal, op een andere wijze.
Maar gebruik dit ook voor je netwerk.
En om te zien wat er bij anderen al gebeurt.
En steek je vinger op, om te zeggen: hé, mag ik eens bij jou op bezoek komen?
MARCEL BROSENS: We hebben ons voorgenomen om iedere talkshow...
te beginnen met een verhaal van iemand, die een aandoening of een ziekte heeft...
en met hem of haar te praten, maar ook met zijn of haar zorgverleners.
Om op die manier kennis te maken met wat uitkomstgerichte zorg kan zijn.
En het niet als een soort theoretische behandeling te benaderen...
maar echt ook vanuit de praktijk.
Dus dat doen we nu ook.
En daarvoor zijn in de studio erbij, en we zijn superblij dat jullie er zijn...
Ilse Sour van het Maastricht UMC+.
Jij bent daar verpleegkundige.
En Marieke Pierik, jij bent maag-, darm-, leverarts ook bij het Maastricht UMC+.
En online hebben wij als het goed is Louelle Vriend.
En dan kijk ik even op de schermen, ja, daar is Louelle.
LOUELLE VRIEND: Hai, goedemorgen.
MARCEL BROSENS: Goedemorgen, wat fijn dat je erbij bent.
Louelle, ik begin bij jou.
Jij hebt de ziekte van Crohn.
En nou, zou je eens willen vertellen kort wat dat voor jou betekent, in de zin van:
wat betekent dat voor jou in het dagelijks leven?
En wat voor impact heeft die ziekte op jouw leven?
LOUELLE VRIEND: Ik heb de ziekte van Crohn nu iets meer dan zes jaar.
En het begon op 17-jarige leeftijd.
Ik zat midden in mijn studie.
En omdat ik ziek ben geworden, kon ik dat niet afmaken.
Ik wilde bij het leger.
En dat mag niet als je chronisch ziek bent.
En in die zes jaar is er heel veel veranderd.
Ik ben wel iets stabieler geworden, maar nog steeds niet waar ik wil zijn.
Ik ben nog steeds elke dag heel moe.
Ik heb nog steeds elke dag heel veel buikpijn.
Waarbij komt kijken dat ik tussen de 8 en de 12 keer op een dag diarree heb...
dus waterdunne ontlasting.
En daarnaast komen ook nog psychische klachten kijken.
Door alles wat er gebeurt is het natuurlijk iets waar je mee moet dealen.
Dus, dat houdt het een beetje in.
MARCEL BROSENS: Dat is best een impact, hè?
Je hebt ook best een pittige vorm, volgens mij, van de ziekte van Crohn.
Dat ga ik zo aan jullie vragen, hoor.
Er zijn volgens mij ook gradaties in.
Maar wat ik ook nog zou willen weten...
hoe ziet jouw behandeling of zorg eruit?
Ik kan me voorstellen dat je natuurlijk permanent ergens zorg krijgt.
Hoe werkt dat? Hoe vaak zie jij de zorgverleners?
Praat jij met ze over de ziekte, over wat het voor je leven betekent?
Hoe ziet dat er bij jou uit?
LOUELLE VRIEND: Ja, ik zit zelf in Amsterdam in het AMC.
Ik zie mijn maag-, darm-, leverarts elke drie maanden.
En als het slechter gaat dan neem ik contact op met mijn verpleegkundige.
En zodoende kan ik dan een afspraak maken.
Of als ik wondjes krijg of iets in mijn mond kan ik foto's sturen.
En dan beoordeelt de arts het.
En dan communiceren ze het via mail of telefoon terug.
Vanwege corona is het nu meestal telefonisch.
En mijn zorg zelf nu, qua medicatie...
is dat ik elke vier weken naar het AMC moet voor een Infliximab-infuus.
Dat krijg ik dan met morfine erbij vooraf, ehm, morfine, ik bedoel prednison.
En om de vier weken wordt er dan bloed geprikt en ontlasting inleveren...
om te kijken hoe hoog mijn spiegel is en of mijn bloedwaardes nog goed zijn...
of mijn ontstekingswaardes goed zijn.
Dus zo wordt dat een beetje bijgehouden.
MARCEL BROSENS: Misschien even terug naar wat je net zei, Louelle.
Want je kreeg dit toen je eigenlijk bijna klaar was met een opleiding.
Je zou het leger in gaan, tenminste dat was je ambitie.
Hoe heeft jouw leven zich sinds die tijd ontrold?
LOUELLE VRIEND: Ja, heel chaotisch.
Het was dat ik ziek werd, toen dachten we:
oké, we gaan ervoor met medicijnen.
Dan wordt het wel rustiger.
Maar dat gebeurde alleen helaas niet, want ik ben in 2016...
is bij mij mijn overgang van de dunne darm naar de dikke darm verwijderd.
Toen dachten we van: oké, als dat eruit is, dan kan het alleen maar beter gaan.
Toen kreeg ik galstenen en is mijn galblaas verwijderd een paar maanden later.
En dat ook waarschijnlijk door Crohn...
dat ik dat gewoon aanmaakte op zo'n jonge leeftijd.
Terwijl ik geen overgewicht heb, dus het was raar dat ik dat had.
En ja, verder veel medicijnwissels, omdat iets niet werkte.
Ik heb ook vorig jaar nog nierstenen gehad.
En ben daaraan geopereerd, twee keer.
En dat heeft allemaal een beetje verband met elkaar.
Waarschijnlijk, ze weten het niet helemaal 100 procent zeker, maar...
het kan bijna niet anders.
En al die operaties en stress heeft gewoon heel veel impact op mijn dagelijks leven.
En ik kan ook nog steeds niet werken.
En dat is heel moeilijk voor een 24-jarige.
MARCEL BROSENS: Dank je wel Louelle, voor het delen zover.
Ik ga even naar Ilse en Marieke.
Blijf erbij Louelle, want we komen vast zo nog even bij je terug.
Ilse, Marieke, ik vermoed dat jullie dit verhaal herkennen.
Louelle is niet een patiënt bij jullie.
Maar ik stel me zo voor dat jullie...
vergelijkbare verhalen in je praktijk meemaken. Klopt dat?
MARIEKE PIERIK: Absoluut, ja.
Chronische ziektes, en de ziekte van Crohn zeker...
heeft een enorme impact op het leven van mensen.
Door de klachten van de ziekte zelf of door de chronische darmontsteking...
maar zelfs als die chronische darmontsteking...
op een gegeven moment goed onder controle is...
houden mensen vaak klachten, die hen heel erg beperken...
om het leven te leiden, wat ze eigenlijk graag zouden willen.
Zoals bijvoorbeeld vermoeidheid, of wat Louelle ook zei: psychische klachten
Een ziekte die onverwacht is, waar je plots een nieuwe opvlamming kan krijgen...
of een complicatie die je niet voorzien hebt.
Dat is gewoon enorm stresserend en maakt plannen heel erg ingewikkeld.
MARCEL BROSENS: We hebben wel eens eerder ook hierover gesproken.
En toen zei je: het is een ziekte, hij niet te genezen.
Er zijn wel medicijnen.
Die werken bij de één op de ene manier wel en op de andere manier niet.
Dus het is heel lastig voorspellen wat werkt bij iemand.
MARIEKE PIERIK: Ja, iemand krijgt de diagnose soms op jonge leeftijd.
Bijvoorbeeld: je bent 18 jaar, je komt bij je arts.
En die zegt: je hebt de ziekte van Crohn.
En dan ga je op internet kijken en dan lees je verhalen van mensen...
die tien keer geopereerd zijn, voordat ze 24 zijn.
Maar je leest ook mensen die zeggen: o, ik heb één keer een opvlamming gehad.
En verder nergens meer last van gehad de tien jaar daarna.
En dan vraagt iemand natuurlijk aan jou: ja, hoe is dat dan voor mij?
En dan moet je als dokter zeggen: nou, we hebben we een beetje een indicatie.
Maar heel precies kunnen we het niet voorspellen.
Dus het wordt afwachten.
En geen enkele van de beschikbare geneesmiddelen werken voor iedereen.
Dus als je geluk hebt starten we iets...
en drie maanden later gaat het alweer een heel stuk beter.
En als je minder geluk hebt zijn we een hele tijd aan het zoeken...
voordat we eindelijk de meest optimale behandeling gevonden hebben...
voor die patiënt.
MARCEL BROSENS: Dus het is een kwestie van inregelen, eigenlijk?
MARIEKE PIERIK: Het is een kwestie van inregelen, ja.
MARCEL BROSENS: Het klinkt wat kil, maar...
Ilse, kun je iets vertellen over hoe dat bij jullie eruit ziet, in zijn werk gaat?
Hoe ziet het contact tussen jullie en de patiënten eruit?
Hoe hebben jullie dat georganiseerd?
ILSE SOUR: We hebben eigenlijk twee soorten zorgpaden.
Dus het reguliere zorgpad, zoals...
ik ben haar naam vergeten.
MARCEL BROSENS: Louelle.
ILSE SOUR: Louelle al beschreef.
En we hebben het eHealth-zorgpad.
MARCEL BROSENS: eHealth zei je, hè?
ILSE SOUR: EHealth-zorgpad, ja, dat is de IBD-coach.
Dat is een ander soort zorgpad.
Dat gaat door middel van een website, mensen kunnen zich daarop inloggen.
En daar worden allemaal vragen gesteld.
Niet alleen over de ziekte, maar ook psychosociale vragen...
hoe het, ehm...
ik ben even de draad kwijt.
MARIEKE PIERIK: Stel je...
ILSE SOUR: Ja, dus je stelt vragen over woon, werk, sociaal, moeheidsklachten...
dat soort dingen allemaal.
De mensen krijgen de eerste drie maanden iedere maand een vragenlijst...
vullen die dan in en die komen bij ons als IBD-verpleegkundigen uit.
Wij controleren dan alle vragen en kijken waar de behoefte ligt van de patiënt.
Dus of er contact moet worden opgenomen...
over dieet, over voorlichting van de ziekte, over voorlichting van de medicatie.
Nou, dat is heel divers.
En als patiënten behoefte hebben aan persoonlijk contact, kan dat ook.
Dus komen ze op de poli.
Of telefonisch.
MARCEL BROSENS: Er komt bij jullie dus heel veel informatie binnen...
als je het over het eHealth-programma hebt.
Moet ik me dan voorstellen dat jij een flink deel van je dag...
achter een soort dashboard zit om te zien wat er aan data binnenkomt?
ILSE SOUR: Niet de hele dag.
We zijn niet alleen maar bezig met de IBD-coach-data te verwerken.
We kijken wel naar de vragenlijst, we proberen dat ook dagelijks te doen.
Maar we hebben ook wel persoonlijk contact met patiënten, als er behoefte is.
Of telefonisch contact met de patiënten, als ze vragen hebben.
Er is ook mailverkeer, maar niet alles is goed uit te leggen via de mail.
MARCEL BROSENS: En wat maakt of een patiënt bij jullie...
dat reguliere zorgpad of het eHealth-zorgpad bewandelt?
ILSE SOUR: Nou, het eHealth-zorgpad is als het goed met de patiënt gaat...
mogen ze één keer per jaar op de poli komen.
Als ze dat fijner vinden om dat vaker te doen mag en kan dat ook.
Maar je kunt je voorstellen als je studeert of nog jong bent en werkt...
dat dat wel heel praktisch is, om niet heel vaak naar het ziekenhuis te komen.
Dus we kunnen dan heel goed monitoren op afstand.
En als het misgaat krijgen we ook heel snel een afspraak gemaakt.
En is er ook lijfelijk contact, als dat nodig is.
MARCEL BROSENS: Even naar Louelle, Louelle, vul jij ook dat soort dingen in?
Vragenlijsten, bijvoorbeeld, voordat je naar de arts of verpleegkundige gaat.
LOUELLE VRIEND: Ja, elke keer als ik een afspraak heb...
of ik moet naar het ziekenhuis voor mijn infuus...
dan krijg ik een herinnering op mijn telefoon via sms dat ik dus een afspraak heb...
en dat ik dus niet moet vergeten om ontlasting in te leveren.
En als ik een afspraak heb op de poli, dan zeggen ze van:
u heeft binnenkort een afspraak op de poli, wilt u de vragenlijst invullen?
En dan moet ik voornamelijk cijfers geven van 0 tot 10...
hoe ik me voel qua buikpijn, hoe vaak ik naar de wc moet, hoe ik me psychisch voel.
En als ik dan op de poli kom...
dan bespreken we eigenlijk de abnormale dingen.
Dus als ik me bijvoorbeeld psychisch niet goed voel..
dan gaat we het er even over hebben.
En zo helpen zij mij beter daardoor.
MARCEL BROSENS: Oké.
Misschien moeten we eens even het hebben...
over welke rol uitkomstinformatie in dit behandelproces speelt.
Kun je daar iets over zeggen, Marieke?
Jullie verzamelen klinische en gerapporteerde uitkomsten, vermoed ik.
Hoe werkt dat?
MARIEKE PIERIK: Wij vinden het meten heel erg belangrijk.
Als je dingen specifiek uitvraagt dan krijg je de juiste informatie van alle patiënten.
Er zijn mensen die bij de dokter komen en die vraagt: hoe gaat het?
En die zeggen: goed, goed.
Als je dan vraagt: hoeveel keer heb je ontlasting?
Blijkt dat tien keer te zijn met bloed.
Dus specifieke vragen geven specifieke antwoorden.
Maar wat vooral belangrijk is, is dat de uitkomsten die wij als dokter nastreven...
niet altijd dezelfde uitkomsten zijn als degene die voor de patiënt belangrijk zijn.
Wij als arts zijn enorm getraind bij de ziekte van Crohn...
om te zorgen dat die slijmvliesontsteking zo goed mogelijk onderdrukt is.
Waarom willen we dat? Om complicaties op lange termijn te voorkomen.
Maar er zijn mensen die geen meetbare slijmvliesontsteking hebben...
en nog steeds enorme impact door de ziekte op hun leven...
die nog steeds hun leven niet kunnen leiden.
En andersom.
Er zijn mensen die...
blijvende slijmvleesontsteking hebben en geen klachten.
Dus allebei die uitkomsten zijn even belangrijk.
En eigenlijk is je doel niet meer het één of het ander.
Vroeger was het: de patiënt moest geen klachten hebben.
Toen zijn we heel erg getraind...
om endoscopieën te gaan doen en meetwaarden te meten.
Maar vergaten we soms een beetje dat mensen...
ja, dat als je patiënt een goed leven kan leiden...
dat dat het allerbelangrijkste is.
En nu willen we allebei.
En het mooie is als je het allebei meet en ook in een dashboard zet, naast elkaar...
dus terugrapporteert.
Dat zowel de arts als de patiënt zich bewust worden dat er een verschil is.
En als er een verschil is tussen die uitkomsten...
dat je naar ander soort oplossingen moet zoeken.
Houd je ontsteking, heeft de patiënt geen klachten?
Dan is het heel belangrijk dat je die persoon goed uitlegt...
dat er andere medicatie nodig zijn.
Die zal waarschijnlijk minder gemotiveerd zijn.
Als je niets voelt heb je ook niet zoveel zin...
om te wisselen of meer medicijnen te gaan gebruiken.
Andersom, als iemand geen meetbare inflammatie heeft...
en toch nog heel veel klachten...
moet je het soms in andere dingen gaan zoeken.
Bijvoorbeeld voeding kan buikpijnklachten uitlokken.
Als je vermoeid bent en je hebt heel lang prednison gehad en stilgezeten...
moet je misschien samen gaan kijken: kunnen we niet een beweegplan maken?
En is daar geen hulp bij mogelijk?
Dus meten van uitkomsten, ze rapporteren, je bewust zijn van verschillen...
geeft je heel veel handvaten.
En wij zijn nu veel meer met leefstijl en psychosociale factoren...
en omgaan met de ziekte bezig en ons als arts daar meer bewust van.
En eigenlijk leren we dat van de patiënten en de verpleegkundigen.
Dus dit soort programma's moet je ook echt in interdisciplinaire teams oppakken.
MARCEL BROSENS: Want hoe is jullie toegevoegde waarde...
ten opzichte van elkaar?
Als verpleegkundige en arts, bedoel ik.
MARIEKE PIERIK: Verpleegkundigen zijn anders opgeleid, veel meer.
ILSE SOUR: Ik denk dat wij veel meer psychosociale en lifestyle-factoren...
bespreken met de patiënt.
En daar ook interventies op doen, als dat nodig is.
Als het echt om medische aspecten gaat, zoals medicatie aanpassen, et cetera...
dan overleggen we dat met de arts.
Dus ik denk dat dat de verdeling is, die er nu gebeurt.
MARIEKE PIERIK: Ja, goed gebruik maken van je team.
En de ander soort opleiding, die je gehad hebt.
En wij hebben ons hele project rond de IBD-coach en het eHealth-zorgpad...
ook echt heel nauw met de patiëntenvereniging gedaan...
en met onze eigen patiënten.
Ja en dan kom je toch andere inzichten.
En ik denk dus dat het echt heel belangrijk is om dit samen te doen.
En niet alleen maar vanuit de visie van één partij.
MARCEL BROSENS: Ja.
Misschien nog even het uitstapje naar de kwaliteit van leven.
Nog even Louelle.
Heb jij ook dat soort gesprekken met jouw arts of verpleegkundige...
over wat je in je leven wel en niet kan doen?
Dus naast de medische dingen, zeg maar.
LOUELLE VRIEND: Ja, ja, ik...
dat op een gegeven moment...
een paar jaar geleden zat ik er psychisch eigenlijk helemaal niet zo lekker in.
En ik liep wel bij een psycholoog.
Alleen toen hebben mijn arts en verpleegkundige...
overleg gehad met zijn tweetjes...
en me wel aangeraden om specialistische GGZ te nemen.
Dus één stapje hoger.
Ik was wel heel erg blij dat ze daarmee kwamen, want ik wist dus niet dat dat kon...
of dat dat mogelijk was...
maar dat hebben zij wel voor mij geregeld.
En dat was ook wel echt nodig en het gaat nu ook wel een stuk beter met me.
En daar kwam je dus wel achter met zulk soort vragenlijstjes.
En een arts vraagt aan mij hoe ik me voel...
en of ik nog mijn best doe met handbal en hoe dat gaat.
Het is toch wel fijn als een arts en verpleegkundige...
ook je persoonlijke situatie weten.
Want ze weten dat ik handbal en ze vragen er altijd naar.
Dus dat vind ik altijd heel prettig.
MARCEL BROSENS: Ja.
Ik heb nog een vraag online en ik heb nog een slotvraag voor jullie zo meteen.
Ik wil die online even stellen.
Dat gaat over het eHealth-zorgpad.
Misschien sowieso met het uitvragen van patiëntuitkomsten, noem ik het maar.
Zijn mensen daar altijd eerlijk in?
In de zin van bijvoorbeeld als je met mentale problemen kampt...
zoals ook Louelle net schetst.
Vullen mensen dat ook in? Haal je dat daaruit?
ILSE SOUR: Ja, vaak halen we het er wel uit.
Mensen zijn vaak wel eerlijk als ze de lijst invullen.
We nemen wel altijd eerst contact op met de patiënt.
Over wat ze ingevuld hebben ook juist is.
En dan overleggen we...
welke interventies er mogelijk zijn en of de patiënt er ook behoefte aan heeft.
We gaan dus niet al stappen ondernemen bij het invullen van een vraag.
Er gaat even een gesprek vooraf...
en dan kijken we of er wel of niet iets aan moet gebeuren.
Er zijn mensen die een 8 geven op vermoeidheid.
En als we dan bijvoorbeeld een fysiotherapeut voorstellen...
dan hebben niet alle mensen daar behoefte aan.
We willen dat zelf weer gaan oppakken.
Er hoeft niet altijd een interventie te zijn, maar we zien hem wel.
MARIEKE PIERIK: Het gaat erom inderdaad dat je samen kijkt...
waar de behoeftes van die specifieke persoon liggen.
Want je kunt ook niet alles ineens oppakken.
Maar je moet juist denk ik samenwerken om die dingen op te pakken...
waar degene om wie het gaat behoefte aan heeft.
Omdat je dan ook de meeste kans hebt dat je daar stappen in vooruit maakt.
En ik denk dat we onderschatten hoe goed patiënten zelf weten hoe het met hen gaat.
MARCEL BROSENS: Ik lees nog een online vraag op.
Hoe wordt de uitkomst onderdeel van het gesprek met de patiënt?
Hoe bepaal je welke uitkomst relevant is voor de patiënt?
En daarna stel ik de afsluitende vraag, maar deze nog even.
Dus hoe geef je dat een plek...
en hoe weet je welke uitkomst je mee moet nemen in dat gesprek?
MARIEKE PIERIK: Je moet het terugkoppelen.
Vragenlijst vragen en er dan niets mee doen heeft geen zin.
Dus mooi visueel zichtbaar maken wat de uitkomsten zijn.
En dat samen bespreken in de spreekkamer.
Ja, dat is denk ik het begin om tot dit soort gesprekken te komen.
MARCEL BROSENS: Laatste vraag, die is misschien vooral aan jou, Marieke...
nou hebben jullie natuurlijk in Maastricht UMC+...
een uitkomstenset ontwikkeld.
Want jullie vragen dingen klinisch en over kwaliteit van leven uit.
Zijn jullie ook bezig met iets om dat landelijk een zelfde soort set te laten worden?
Ik kan me voorstellen dat daar in verschillende ziekenhuizen...
weer net andere accenten zijn gelegd.
Hoe ziet dat eruit?
MARIEKE PIERIK: Ziekte van Crohn en olitis ulcerosa zijn één van de ziektes...
die deelnemen aan een werkgroep van lijn 1...
van het Programma Uitkomstgerichte Zorg.
Voor deze aandoeningen gebeurde echt al heel veel in Nederland.
Er waren een aantal geneesmiddelenregisters.
Er was een groot register waar we patiënten al jaren systematisch opvolgden.
En wat we gedaan hebben...
in NFU-verband, maar samen ook met alle ziekenhuizen in Nederland...
is al die registers naast elkaar gelegd.
En daar een startpunt van gemaakt om te kijken waar de overlap aan zit.
En die lijst is het beginpunt geweest van het Programma Uitkomstgerichte Zorg.
En daar zijn we nu eigenlijk samen met mensen van de beroepsvereniging...
van de NFU, van de patiëntenvereniging, van de kinder-MDL-artsen, de chirurgen...
aan het kijken wat de optimale minimumset is om te gaan meten voor deze groep.
MARCEL BROSENS: Dus er wordt gewerkt aan landelijke afstemming?
MARIEKE PIERIK: Absoluut.
MARCEL BROSENS: Ik wil jullie hartelijk bedanken voor jullie bijdrage...
Marieke, Ilse natuurlijk en vooral ook jou, Louelle...
voor het delen van je verhaal.
Je hebt het wel eens vaker, zelfs op televisie, gedaan...
maar ik vind dat opnieuw heel knap hoe je dat gedaan hebt.
LOUELLE VRIEND: Dank je wel.
MARCEL BROSENS: Dank je wel.
En tegen de mensen die meekijken en luisteren zeg ik:
ik ga door naar het volgende onderdeel.
Maar niet voordat ik een korte animatie aankondig...
om nog weer even scherp uiteen te zetten wat uitkomstgerichte zorg is.
Dus een korte animatie.
MARCEL BROSENS: En ik ben gaan zitten bij Niek Klazinga.
Niek Klazinga, je bent hoogleraar sociale geneeskunde aan Amsterdam UMC.
Daarmee doe ik je tekort, want je hebt een hele 'track record'...
op het gebied van kwaliteit en uitkomsten, zowel nationaal als internationaal.
Sommige dingen die je hebt gedaan...
komen we misschien nog op in het gesprek.
We begonnen met een, zou je kunnen zeggen, praktijksituatie...
die denk ik al redelijk heeft laten zien wat uitkomstgerichte zorg kan zijn.
Een korte animatie.
Volgens mij nu tijd om daar even ietsjes dieper op in te gaan.
Dus ik wilde jou de startvraag stellen: wat is uitkomstgerichte zorg, wat jou betreft?
En misschien ook: hoe verhoudt het zich tot waardegedreven zorg?
Een term die daar dicht tegenaan ligt.
NIEK KLAZINGA: Prima.
Ja, dan zou ik beginnen met te zeggen: kijken naar uitkomst is natuurlijk niks nieuws.
Dus met de verpleegkunde is dat eigenlijk al begonnen met Florence Nightingale...
die de uitkomsten van de zorg in mooie histogrammen weergaf...
midden negentiende eeuw.
En bij de specialistische geneeskunde kun je bijvoorbeeld naar een chirurg...
als Ernest Codman in de Verenigde Staten kijken, begin twintigste eeuw.
Die ook report cards maakte waar hij gewoon visualiseerde:
wat zijn de resultaten van mijn patiënten?
Dus dat basisgegeven is er natuurlijk al.
Ook het hebben van landelijke programma's in Nederland...
met partijen als de specialisten, de verpleegkundigen...
de patiënten, de verzekeraars...
is niet nieuw.
Sinds de jaren '70 wordt er al gezamenlijk gewerkt aan kwaliteit van zorg.
En hebben we programma's gehad rond intercollegiale toetsing...
richtlijnenontwikkeling, indicatorenontwikkeling...
doorbraakprojecten, verbeterprojecten.
Dus dit past in die traditie.
Wat hier nieuw aan is is dat het vooral geladen is...
door het gedachtengoed van waardegedreven zorg.
En dat gaat eigenlijk terug naar de hoogleraren Porter en Tiesberg.
Die een jaar of tien geleden de Value Based Healthcare beschreven.
En dat sluit een beetje aan bij wat Ronnie van Diemen ook aangaf.
Het betekent dat je, als je werkelijk wil kijken wat die zorg nou eigenlijk doet...
moet kijken of het bijdraagt aan het welbevinden van mensen.
Dus het gedachtengoed van Porter...
want die komt eigenlijk uit de wereld van de industrie en de economie...
en zei: die zorg moet meer aangestuurd worden op wat je werkelijk toevoegt...
aan waarde voor mensen die zorg vragen.
Dat heeft zich in Nederland vertaald in het Programma Uitkomstgerichte Zorg...
en een hele beweging in de wereld van de medisch-specialistische zorg...
om dat ook voor elkaar te krijgen, door dat te meten...
en onderdeel te maken van de zorgpraktijk.
MARCEL BROSENS: Want dan moet je dus zicht krijgen op die waarde.
Dus dan kom je bijna automatisch op het vragen aan patiënten...
wat zorg hen helpt in hun leven.
Want dat is dus de waarde, die je in kaart kunt brengen?
NIEK KLAZINGA: Het interessante eraan is dat de zorg op zich geen waarde creëert.
De gezondheidszorg produceert ook geen gezondheid.
Mensen produceren hun eigen gezondheid en bepalen zelf...
hoe dat in hun gedrag en in hun leven op een goede manier zijn plek krijgt.
Wat de gezondheidszorg doet is dat ze met kennis en technologie...
mensen ondersteunt in het verbeteren van hun gezondheid, wanneer dat niet goed is...
zoals bij chronische ziekten, wat we hoorden.
Maar dan is het heel belangrijk dat je goed communiceert over:
wat is voor jou belangrijk? Wat wil je?
En dat niet op een automatische manier doet of alleen vanuit een medisch idee...
van levensverlenging en hele algemene zaken...
maar juist op dat niveau van welbevinden gaat doorvragen.
De resultante is dan dat mensen vragenlijsten invullen...
maar dat die informatie gebruikt wordt in de spreekkamer om na te gaan:
wat betekent deze zorg voor jou?
En wat voor verschillende opties hebben we om jou te ondersteunen?
MARCEL BROSENS: Wat is wat dat betreft de rol van de patiënt...
in uitkomstgerichte zorg, wat jou betreft?
NIEK KLAZINGA: Nou ja, dat is dus het begin- en het eindpunt.
Dus die opmerking werd ook al eerder gemaakt...
het gaat niet om dataverzameling an sich.
Die heeft alleen maar waarde...
als die gebruikt wordt voor het verbeteren van een dialoog.
Dus ik denk dat die dialoog essentieel is.
Dat het delen van data in een dialoog essentieel is.
Dat jij weet als zorgverlener wat voor die patiënt belangrijk is.
En dat die patiënt een goed beeld heeft van: wat kan die zorg voor mij betekenen?
Dan maken we er maatwerk van.
En wat werd aangegeven...
we komen ook in een periode van steeds meer kennis...
dat het niet alleen een ziekte, antwoord is...
maar dat je veel meer moet differentiëren naar persoonlijke factoren.
Dus waardegedreven zorg is eigenlijk het optimaliseren van het dialoog.
MARCEL BROSENS: Hoe verhoudt zich dit, een vraag die online binnenkomt...
tot Machteld Hubers filosofie van Positieve Gezondheid?
NIEK KLAZINGA: Ja, het zijn andere verhalen.
Maar natuurlijk is het één op één hetzelfde.
Wat Machteld zegt: Positieve Gezondheid is dat je mensen...
zo vreselijk Nederlands, in hun kracht moet zetten.
Maar in feite dat je mensen in staat moet stellen...
om zelf te bedenken wat ze willen en het heft in eigen hand te nemen.
En ik denk dat een goede invulling van uitkomstgerichte zorg nou precies dat doet.
Dus mensen informeert en zorgt dat met name die dialoog...
tussen de verpleegkundigen en specialisten en de patiënt...
over de dingen gaat, die van belang zijn.
MARCEL BROSENS: Dus dat uitkomsten meenemen dat is iets van heel lange tijd.
En wij zitten nu in een tijdvak...
waarin we dat steeds meer in gesprek met de patiënt terug laten komen.
En ook zijn of haar kwaliteit van leven daarbij betrekken.
NIEK KLAZINGA: Klopt, maar ook omdat we met andere problemen zitten.
We zijn niet meer met alleen maar acute zorg...
en een beenbreuk, die gezet moet worden...
of een hartinfarct waar gereanimeerd moet worden.
We hebben veel meer mensen met chronische ziekten...
chronische aandoeningen, die langdurig aanwezig zijn.
En om dan te garanderen dat je waarde toevoegt...
is het heel goed met elkaar in gesprek gaan van: wat is voor jou belangrijk...
is essentieel.
En de instrumenten die hier genoemd werden...
dat zijn alleen maar hulpmiddelen om dat op gang te krijgen.
MARCEL BROSENS: Ja, misschien even...
want we hebben het over uitkomtinformatie en het verzamelen daarvan...
Dat niet klinische dingen, maar dat zijn dus ook kwaliteit-van-leven-dingen.
Die vragen we uit via vragenlijsten of op andere manieren.
Dat is dus heel veel data.
Wat is wat jou betreft de rol van data, ICT in uitkomstgerichte zorg?
NIEK KLAZINGA: Dat is een hele belangrijke.
En eerlijk gezegd, dat is ook iets waar ik me wat zorgen over maak.
Want ik zie deze beweging.
Ik zie een enorme toename van 'Patient Reported Outcome Measures'...
vragenlijsten, pogingen om te verzamelen.
Heel goed dat het landelijk door groepen wordt afgestemd...
maar dat moet ook passen binnen de infrastructuur van data in Nederland.
En daar zitten nog wel een aantal forse uitdagingen.
Want als we inderdaad toegaan naar veel meer het digitaal verlenen van zorg...
het optimaliseren van telemonitoring...
het breder gebruiken van data...
en dat voor verschillende doeleinden gebruiken...
dan moeten we echt heel goed nadenken...
hoe we dat landelijk samenhangend standaardiseren.
En dat dat niet straks de volgende bottleneck wordt...
om een heleboel van dit soort optimalisaties niet echt te kunnen borgen.
MARCEL BROSENS: Waar zou wat jou betreft...
het belangrijkste winstpunt of knop zitten om aan te draaien?
NIEK KLAZINGA: Nou, als er één knop was, dan was er al aan gedraaid.
Ik denk, het heeft deels te maken met het Nederlandse systeem.
We hebben wat heet een corporatistisch systeem.
Alle partijen gaan met elkaar praten en proberen goede dingen te doen.
Zo'n programma is een heel mooi voorbeeld daarvan.
En daar komen we erg ver mee.
Maar met name voor het hebben van een samenhangende data-infrastructuur...
waar dingen met elkaar gedeeld kunnen worden...
en een gezamenlijke basis aanwezig is om dat te kunnen doen...
daar zijn nog wel een paar slagen te maken.
MARCEL BROSENS: Misschien een andere vraag nog.
Dit congres en het programma richt zich op medisch-specialistische zorg.
Er is natuurlijk nog veel meer zorg. Hoe kijk je daar naar?
Wat is de plek van uitkomstgericht werken...
in andere vormen van zorg en misschien ook in de verbinding...
tussen medisch-specialistische zorg en andere zorgvormen?
NIEK KLAZINGA: Verbinding is natuurlijk heel nodig.
De medisch-specialistische zorg is maar een deel in dit.
Maar ik begrijp natuurlijk heel goed, dit programma komt voort...
uit het hoofdlijnenakkoord van de medisch-specialisten.
Maar het zou heel goed zijn dat in een volgend hoofdlijnenakkoord...
niet alleen die digitalisering en de rol van de overheid...
gearticuleerd wordt, maar ook de samenhang met de rest.
Want veel van de chronische ziekten...
raken ook aan de huisartsgeneeskunde, raken aan de thuiszorg.
En we hebben met name nu ook door de coronapandemie gezien...
hoe gigantisch belangrijk het is met elkaar te praten, dingen af te stemmen.
Dus ik denk dat voor een vervolgstap...
met name ook het aanhaken van uitkomstgerichte zorg...
vanuit de ziekenhuis/ medisch-specialistische kant...
naar de rest van het zorgsysteem...
een hele belangrijke slag is, die gemaakt moet worden.
MARCEL BROSENS: Dat maakt het natuurlijk wel extra ingewikkeld, misschien.
Dit soort concrete projecten rond een ziektebeeld met alle partijen...
dat is al ontzettend veel werk om het te doen.
Maar ik denk ook dat het een verantwoordelijkheid is...
van de bestuurlijke partijen om wel die andere slagen te maken.
En nogmaals, ik denk dat dat ook mogelijk is.
Het vergt wel een systeemoverzicht.
En het vergt de nodige regie om dat vast te houden.
En niet weer allemaal in de eigen organisatie terug te trekken.
MARCEL BROSENS: Misschien nog even terug naar die rol van de patiënt...
of het bij elkaar brengen van uitkomsten in het gesprek met die patiënt.
Online komt de vraag: wat is het onderscheid tussen...
uitkomstgerichte zorg en het al langer bestaande 'shared decision making'...
volgens mij noemen we dat in Nederland 'Samen Beslissen'.
Hoe verhouden die twee begrippen zich tot elkaar?
NIEK KLAZINGA: Wederom is het complementair.
En ik denk dat uitkomstgerichte zorg alleen maar waarde toevoegt...
als die informatie gebruikt wordt als onderdeel van Samen Beslissen.
Het zijn gewoon stappen in hetzelfde proces.
Dus het gaat, probeerde ik al eerder uit te leggen...
vooral om het voeden van de dialoog tussen zorgverlener en patiënt...
met de elementen die voor de patiënt van belang zijn.
Alleen om dat te doen wil je data verzamelen.
Dat gebeurt nu op een goede manier en breed...
en wij hebben redelijke overeenstemming over: welke data willen we verzamelen?
We moeten het alleen nog wel in de totale data-architectuur...
van de Nederlandse gezondheidszorg zien in te bouwen.
Daar ligt denk ik een belangrijke bestuurlijke uitdaging voor een nieuw kabinet...
en met name vooral die veldpartijen, die hier druk mee in beweging zijn.
MARCEL BROSENS: Als uitkomstgerichte zorg zich in een soort traditie begeeft...
van al langer natuurlijk rondom uitkomsten zorg verlenen...
nu specifieker gericht op dat proces met de patiënt.
Welke fase van uitrol daarvan zitten we nu, wat jou betreft?
Dus als we het als een soort verandering zien, die nu door de zorg wordt omarmd...
of omarmd gaat worden...
welke fase zitten we dan?
NIEK KLAZINGA: Ook dat kun je weer op verschillende manieren bekijken.
Want waar wil je naartoe?
Maar in mijn woorden proef je al dat ik denk dat dit hartstikke mooi is...
dat we enthousiasmeren, dat we de patiënt centraal stellen...
dat we die slag maken van puur medisch inhoudelijk...
naar een breder welbevinden en de dataverzameling daaronder.
Maar de vervolgfase is inderdaad de borging daarvan.
En dat moet door een aantal dingen.
Dat moet door de data-infrastructuur, die ondersteunend is aan dit proces.
Dat moet ook heel duidelijk aan de vertrouwenskant.
Want dat betekent dat er ook maatschappelijk vertrouwen moet zijn...
om dit soort data te delen.
Gaat niet alleen voor de individuele zorg, het gaat ook op een gegeven moment...
je hoorde het in het verhaal...
de verschillen tussen personen zijn groot...
maar juist door van meerdere mensen de data te verzamelen...
kunnen we meer leren om kennis sneller toe te passen...
en betere therapieën in te zetten.
Wat dat te gaat is het ook een verschuiving...
van wetenschappelijk onderzoek...
dat we niet meer afhankelijk moeten zijn...
van trials, die elders plaatsvinden...
maar ook onze eigen datasystemen zo inrichten dat we daarvan kunnen leren.
Die uitdagingen die liggen er.
En ik denk, die fase moet voortvarend worden opgepakt.
MARCEL BROSENS: Die moeten we door.
Je werkt ook bij de OESO.
De internationale organisatie voor economische ontwikkeling...
noem ik het maar even.
Daar zit ook een gezondheidskant aan, aan die organisatie.
Daar ben jij vooral actief op het gebied van kwaliteit en uitkomsten.
Kun je iets zeggen over hoe deze beweging internationaal eruit ziet?
Dus wat doen andere landen en waar staan wij in Nederland?
NIEK KLAZINGA: Oké, eerst in de breedte.
Dit denken vind je in de hele economie.
Dus als je kijkt naar de economische modellen...
die voor het creëren van welzijn en welvaart gebruikt worden...
dat gaat allang niet meer alleen om zoveel mogelijk geld verdienen, dat gaat erom:
hoe kunnen we zoveel mogelijk welzijn voor zoveel mogelijk mensen realiseren?
Die grondideeën zitten achter veel denken van de OESO.
Dat wordt ook toegepast in de gezondheidszorg.
Vanuit 2017 hebben de ministers van volksgezondheid van de lidstaten...
gevraagd dat de OESO zich ook gaat richten...
op dat gebied van patiëntgerapporteerde informatie.
En wat je dan ziet is dat verschillende landen dat op verschillende manieren doen.
Het sec, het programma van uitkomstinformatie en ICHOM toepassen...
zit bij jullie in het programma vandaag, je gaat naar Wales kijken.
Mag iets makkelijker, want het is een national health system.
Het heeft een aantal voordelen, die je in Nederland niet hebt.
Je kijkt naar Duitsland, naar ziekenhuizen, klinieken.
Maar in de breedte zie je dat met name dat datapunt wordt opgepakt.
OESO heeft ook vorige maand een advies uitgebracht aan de Nederlandse overheid...
hoe dat zou kunnen worden opgepakt.
Je hoort: het heeft te maken met je registratielandschap.
Dat hebben ze in Zweden en in Denemarken...
op een bepaald moment opgepakt.
Heeft te maken met hoe je met een bevolking nadenkt over het delen van data.
En daar met elkaar afspraken over maakt, zoals ze in Finland gedaan hebben.
Of een nationaal programma, zoals het in Nieuw-Zeeland is uitgerold.
Dus eigenlijk probeer ik vanuit OESO-kant met collega's dat verhaal neer te leggen...
van: dit is zeker de richting, dit past op alle manieren.
Maar kijk hoe je het ook faciliteert...
in je data-infrastructuur en in je governancemodel.
MARCEL BROSENS: Data en ICT dat resoneert een klein beetje online.
Ik heb twee vragen, die wil ik toch even erbij halen.
Eentje is van Paul van Kampen.
In EU-verband werkt men aan de European Health Data Space.
Kan dit richting geven aan een Nederlandse data-infrastructuur?
NIEK KLAZINGA: Kort antwoord: ja.
Ik denk dat denken over digitaliseren en de European Health Data Spaces een juiste.
En in het advies van de OESO aan de Nederlandse overheid...
is daar ook aan gerefereerd.
Dat je in de vormgeving van je data- infrastructuur ook duidelijk moet kijken...
naar wat de lijnen zijn die op dit moment binnen Europa worden uitgezet.
En dat heeft ook alles te maken met data-eigenaarschap...
en het bouwen van een infrastructuur...
dat je niet afhankelijk bent van allemaal grote 'providers'...
maar dat je zelf ook controle houdt over de data van je eigen bevolking.
MARCEL BROSENS: Oké, andere vraag van Patrick Elmendorp.
De visie van u over data-infrastructuur, waar u over spreekt...
wat zou er nou concreet moeten gebeuren misschien in Nederland?
Wat moet er georganiseerd worden, landelijk, door de koepels, in de keten?
Dus zouden de eerste concrete stappen moeten zijn?
NIEK KLAZINGA: Advies is online beschikbaar.
Integrated Data Infrastructure in the Netherlands.
Dus lees dat, want er staan aanbevelingen in.
Dat staat op de OESO-website.
MARCEL BROSENS: Maar in een notendop?
NIEK KLAZINGA: In een notendop...
het aanbrengen van meerlandelijke regie...
en een overheid die daar op stuurt...
en ik weet dat er ideeënvorming is om dat ook te doen.
En wat ik aangaf, binnen de koepels ook dit bestuurlijk op te pakken.
En de punten die hier gemaakt, en ook dat...
het is één van de elementen die zit in het programma van de uitkomstgerichte zorg...
alleen als je daar nu gaat lezen, zie je, dat staat even on hold door de COVID.
Ja, dat we dat weer, ik moet zeggen:
nee, door de COVID hebben we juist geleerd waar onze zwakke punten zitten.
Dus wat kunnen we met elkaar doen om daar vorm aan te geven?
MARCEL BROSENS: Toch even die regie.
Wie moet dat gaan doen? Waar moet die liggen?
NIEK KLAZINGA: Ik denk voor de nationale strategie zou moeten zijn...
waar de overheid een soort vorm aan geeft...
maar je kunt heel goed denken dat dat het informatieberaad, wat nu bestaat...
dat je die meerdere taken geeft.
En duidelijk daarin een rol positioneert.
Het betekent alleen dat je breder moet denken...
dan alleen de uitwisseling van patiënteninformatie.
Dus de interoperability, die in de nieuwe wetgeving staat.
Maar dat je ook juist het secundair datagebruik...
de kwaliteitsgebruik van data en het gebruik voor onderzoek...
dat je die discussies bij elkaar brengt.
Ik zie dat dat in Nederland verschillende werelden zijn, die daarover praten.
En ik denk dat het verstandig is om dat dichter bij elkaar te brengen.
MARCEL BROSENS: Oké en hoe zou dat kunnen?
Wie moet dat doen?
NIEK KLAZINGA: Wie moet dat doen? Nou, dat doen we met elkaar.
Daar kan een overheid iets betekenen...
maar ik denk: hier zit je met de koepelorganisaties.
Ik denk dat die daar duidelijk ook ideeën over hebben...
en daar stappen in kunnen ondernemen.
MARCEL BROSENS: Oké, we gaan dit bijna afronden.
Heeft u nog dingen die u wilt meegeven, als het gaat om uitkomstgerichte zorg?
En er zitten natuurlijk allerlei mensen...
vanuit instellingen en vanuit andere organisaties mee te luisteren.
Heeft u nog iets aan hen om mee te geven?
NIEK KLAZINGA: Nou ja, vooral: houd die beweging vast.
Maak het niet ingewikkelder dan noodzakelijk.
Maar geef ook aan aan je eigen bestuurder en manager...
als je ziet dat al die dingen, die je ontwikkeld hebt...
gewoon niet geborgd kunnen worden...
geef die signalen door en ga daar met elkaar naar werken.
Want het zou heel erg jammer zijn...
dat een heleboel energie wordt gemobiliseerd...
goede dingen worden neergezet...
maar dat die op een gegeven moment in een volgende fase vastlopen...
omdat ze niet geborgd kunnen worden.
Houd het vast en borg het.
MARCEL BROSENS: Dank je wel, Niek Klazinga.
En wij gaan even kijken naar wat u heeft ingevuld op ahaslides.com.
Want ik zei aan het begin zojuist:
wilt u even naar ahaslides.com/UZ1 gaan.
Er verscheen toen ook een QR-code in beeld en die verschijnt nu vast ook in beeld.
Daar staan een paar vragen klaar.
Namelijk over uw achtergrond en nog zo wat.
Ik ben wel benieuwd naar wat er is ingevuld, dus ik ga eens even achterom kijken.
Want we hebben natuurlijk een aanmeldingenlijst...
waarop we kunnen zien wie zich heeft aangemeld.
Maar wie er online zijn, is dan ook wel extra handig om even te vragen.
We zien heel veel mensen uit zorginstellingen.
En daar staat 'staf, ...' bij mij...
maar ik weet dat dat de ondersteunende management en stafachtige functies zijn.
Dit is ook een zorginstelling en dat zijn de zorgprofessionals zelf.
Dus de verpleegkundigen, verpleegkundig specialisten, artsen, et cetera.
Je kunt nog gewoon blijven invullen, ik zie dat dat ook gebeurt.
Verder veel mensen uit onderwijs en onderzoek, valt me op.
En aardig wat uit overheid.
Patiëntenvertegenwoordiging, natuurlijk.
En we hebben ook nog overige.
Dat is ook nog een flinke groep.
Ik weet dat daar farmaceuten bijvoorbeeld op de lijst stonden.
Dus die zullen daar ongetwijfeld tussen zitten.
En de koepelorganisaties verschijnen nu ook.
Het is wel een heel mooi gemêleerd beeld, dat is wel mooi.
We vroegen ook aan u: wat weet u van uitkomstgerichte zorg?
Nou, kijk eens aan.
Nog een flink deel weet daar best aardig wat van.
Dus dat geeft ons ook de ruimte om de diepte in te gaan de komende dagen.
Maar toch ook een flink aandeel, zo ongeveer...
dit zijn aantallen denk ik, geen percentages...
maar laten we zeggen ongeveer een derde...
denk ik...
die zeggen: ik hoor wel eens wat voorbij komen of het is voor mij allemaal vrij nieuw.
Dus dat betekent dat we de diepte in kunnen gaan...
maar dat we de boel ook wat toegankelijk moeten houden...
door telkens even goed bij het begin te beginnen.
Gaan we als tip in ons achterhoofd houden.
Laatste vraag om voor nu even van AhaSlides te bekijken.
Waar denkt u dat de meeste terreinwinst te boeken is...
om uitkomstgerichte zorg verder te brengen?
U kon er twee kiezen.
En daar komen er eigenlijk drie met stip naar boven.
Dat is hier de leer- en verandercultuur.
Dat is bij mij de donkere balk.
Daar verwacht u heel veel van.
Samen Beslissen, dat is de gele balk bij mij.
Die staat bijna helemaal links.
En het verzamelen van uitkomstinformatie en het ontwikkelen daarvan.
Helemaal links.
Dat is ook een belangrijke.
En ook de inzet van ICT...
dat komt misschien door het gesprek wat ik net met Niek Klazinga heb gehad...
maar wellicht dat u het ook van tevoren zo zag.
De organisatieverandering bij zorgaanbieders krijgt de minste stemmen.
Dus daar ziet men de minste winst te behalen.
Interessant.
Ik neem deze uitkomsten mee, want we gaan door naar de volgende stap.
We hebben het gehad over wat uitkomstgerichte zorg is.
U heeft een animatie gezien.
We zien er wat dieper op ingezoomd met Niek Klazinga.
En we hebben natuurlijk een praktijksituatie helemaal aan het begin besproken.
We gaan nu eens wat verder inzoomen...
op wat het Programma Uitkomtgerichte Zorg precies doet.
En daarvoor ga ik naar de trekkers van de lijnen.
De trekkers van de lijnen, zei ik.
Dat is natuurlijk een beetje codetaal.
Het Programma Uitkomstgerichte Zorg bestaat uit een paar onderdelen.
Dat zijn er vijf.
En die noemen we 'lijnen'.
En dat zijn Ingrid Maas, de trekkers daarvan...
Josine van der Kraan en Evelien Janssen...
Lydia Vunderink, Amely Hartgring en Jan de Boer.
Wat fijn dat jullie er zijn.
Hoe gaat het tot so far?
Nog allemaal te doen?
Jullie zitten natuurlijk ook, want jullie gaan straks een deelsessie begeleiden...
dus jullie hebben dat ook allemaal al voorbereid.
Ik wil met jullie inzoomen op wat er gebeurt...
binnen die verschillende onderdelen van het programma.
En ik ga maar gewoon van links naar rechts.
Ingrid Maas, inzichten en uitkomsten, zo heet jouw onderdeel.
Kun je vertellen wat daar gebeurt? Wat zijn jullie aan het doen?
INGRID MAAS: Ja, meer inzichten en uitkomsten, oftewel lijn 1.
Ja, we hebben al gehoord dat uitkomsten ontzettend belangrijk zijn...
om de patiënt beter te informeren over de zorg en wat hij daarvan kan verwachten.
En ook om de dialoog tussen de arts en de patiënt te ondersteunen.
En aan de andere kant zijn uitkomsten ook heel belangrijk voor zorgprofessionals...
om van te leren en de kwaliteit van zorg nog beter te kunnen maken.
En zoals Marieke eigenlijk al zei...
zijn voor artsen en patiënten andere uitkomsten belangrijk.
En wat we doen binnen het programma is dat we voor een flink aantal aandoeningen...
samen met patiëntvertegenwoordigers en professionals...
en ook nog andere betrokkenen in de zorg kijken van:
voor die aandoening, wat zijn nou de belangrijke uitkomsten waar het om draait?
En dan verzamelen we die uitkomsten.
En we zorgen ervoor dat daar een geüniformeerde dataset komt.
En dan is het de bedoeling dat we die data landelijk gaan verzamelen...
en ook terug gaan koppelen voor die doelen in de spreekkamer...
en voor het leren en verbeteren.
MARCEL BROSENS: Misschien een beetje vragen naar de bekende weg dit.
Maar wat is het voordeel om dat landelijk te verzamelen?
Dus om bij een bepaalde aandoening...
overal dezelfde uitkomstensets te gebruiken...
zodat je het bijvoorbeeld landelijk kunt vergelijken?
INGRID MAAS: Je zegt het eigenlijk ook al.
Je kan het dan landelijk vergelijken.
Je hebt veel data, waarmee die data betrouwbaarder worden.
Zodat je dus patiënten echt kan informeren...
over hoe de uitkomst is geweest bij vergelijkbare patiëntengroepen.
En voor het leren en verbeteren...
kan je dus de data van een bepaalde zorginstelling vergelijken met alle andere.
Wat ook weer informatie geeft.
Doe je het beter? Doe je het slechter? Waar zou dat aan kunnen liggen?
Dan kan je daarmee aan de gang.
MARCEL BROSENS: Er komen dus uitkomstsets aan, zou je kunnen zeggen.
Wanneer verwachten jullie de eerste daarvan van de band te laten rollen?
INGRID MAAS: Ja, we zijn begonnen met een pilot voor vier aandoeningen.
En we gaan heel gestructureerd te werk.
Er worden allerlei stappen doorlopen, waarbij we dus kijken van:
hoe ziet het zorgproces eruit voor die aandoening?
Wat zijn dan belangrijke momenten voor het Samen Beslissen?
Dus op welke momenten heb je eigenlijk informatie nodig...
waarmee je die patiënt wil ondersteunen?
Wat zijn de leer- en verbetervragen?
Nou, die stappen hebben we voor die pilot inmiddels doorlopen.
En we verwachten ongeveer in juli, augustus...
een beeld te hebben van hoe die dataset, die daarbij hoort...
er dan uit moet komen te zien.
En dan gaan we vervolgens kijken...
en dat gebeurt in één van de andere lijnen van het programma...
hoe dat dan ICT-technisch allemaal in te passen is...
op de beste manier.
En ondertussen zijn we ook gestart met een tweede batch aandoeningen in april.
Acht aandoeningen.
En daar gaan we ook dat proces doorlopen.
En dan in september starten we nog een batch op.
MARCEL BROSENS: Oké.
En welke aandoeningen jullie mee aan de slag zijn...
is allemaal te vinden op www.uitkomstgerichtezorg.nl?
INGRID MAAS: Ja.
MARCEL BROSENS: Ik ga naar Samen Beslissen, Josine en Evelien.
Nou, nu was geel vrij stevig net.
Dus veel deelnemers verwachten daar dat het een belangrijke stap is.
Kunnen jullie iets vertellen over waar jullie mee bezig zijn, binnen die lijn?
JOSINE VAN DER KRAAN: Ja, het verbaast me inderdaad niet...
dat mensen dat een belangrijke stap vinden.
Want wat Niek Klazinga net al zei...
Samen Beslissen is een beetje de basis...
waar de uitkomstinformatie in moet landen straks.
Gaat om de dialoog tussen de patiënt en zijn zorgverleners.
En wij zijn daarom druk bezig met...
zes deelprojecten, die allemaal binnen onze lijn vallen.
Om op allerlei aspecten te zorgen voor meer Samen Beslissen.
MARCEL BROSENS: Dat zijn er zes, daar hebben we volgens mij een plaatje van.
Die zullen we er even proberen bij te halen.
Weet je ze uit je hoofd, of ga je...?
JOSINE VAN DER KRAAN: Ja, zeker.
Er komt een landelijke sectoroverstijgende campagne aan.
We gaan aan de slag om een vindplek te maken voor de behandelkeuzehulpen.
Leren van elkaar gaan we voor zowel ziekenhuizen en klinieken...
als voor patiënten...
zorgen dat ze van elkaar kunnen leren en ervaringen kunnen uitwisselen.
Rondom Samen Beslissen, uiteraard.
We zorgen dat Samen Beslissen in scholing en opleiding terechtkomt.
Van zowel artsen als verpleegkundigen.
Organiseren en belonen gaan we kijken naar...
dat kwam misschien iets minder uit de poll, maar dat vinden wij ook erg belangrijk...
om de organisatie binnen ziekenhuis, klinieken en verzekeraars te helpen...
om Samen Beslissen te stimuleren.
En last but not least: de beperkte gezondheidsvaardigheden.
Waar wij in het hele programma aandacht voor hebben.
En binnen onze lijn ook specifieke producten voor gaan ontwikkelen.
MARCEL BROSENS: En daar gaat het over gezondheidsvaardigheden.
Je moet het allemaal maar kunnen, ook als patiënt...
om zo'n proces van Samen Beslissen aan te gaan?
JOSINE VAN DER KRAAN: Ja, zeker.
Wat we hier met zijn allen aan het doen zijn, dat doen we voor alle Nederlanders.
En 30 procent daarvan heeft beperkte gezondheidsvaardigheden.
Dus dat is essentieel dat we daar rekening mee houden.
MARCEL BROSENS: En die vindplaatskeuzehulp.
Dat is één vindplaats voor alle patiënten, bijvoorbeeld...
waarin ze al hun keuzehulp kunnen vinden?
Ik begin naar jou te kijken, Evelien, misschien dat jij daar antwoord op hebt.
EVELIEN JANSSEN: Dat is precies het thema waar Josine trekker van is.
MARCEL BROSENS: Josine. ZE LACHEN
De vindplaats van de keuzehulpen.
JOSINE VAN DER KRAAN: Het is één vindplaats waar patiënten...
maar vooral ook de zorgverleners en de zorgaanbieders...
kunnen zien wat er aan aanbod is, die getoetst zijn op betrouwbaarheid.
En die dus te gebruiken zijn voor iedereen.
MARCEL BROSENS: Dat lijkt me een hele handige plek om te hebben.
Evelien, is er nog iets wat jij hieruit wil aanstippen?
EVELIEN JANSSEN: Zeker.
Er komt een hele belangrijke mijlpaal aan.
En dat is de lancering van de landelijke sectoroverstijgende campagne...
op 6 september.
En daar kijken we ontzettend naar uit.
Want deze campagne gaat Samen Beslissen...
stimuleren en ondersteunen bij burgers en bij zorgverleners.
En dat doen we samen met partijen vanuit de medisch-specialistisch zorg...
dus het Programma Uitkomstgerichte Zorg, maar ook met de huisartsenzorg...
de paramedie en de wijkverpleging.
Dus dat is een ontzettend mooie samenwerking.
En daarin staat ook de dialoog centraal.
Eigenlijk de dialoog is de campagne.
MARCEL BROSENS: Als je zegt campagne...
dan bedoel je iedereen is of kan patiënt zijn, natuurlijk.
Dus dan heb je het over heel Nederland.
Dus dat betekent dat ik daar in bushokjes misschien wat van terug ga zien?
EVELIEN JANSSEN: Absoluut, dat is op alle Nederlanders gericht.
En we hebben ook oog voor mensen met beperkte gezondheidsvaardigheden.
En ja, het is een multimediale campagne.
Dus het komt terug op tv, radio, social media...
inderdaad ook op diverse manieren online, in vakbladen.
MARCEL BROSENS: En de oproep is echt ook aan patiënten, burgers, Nederlanders...
ga dat gesprek aan met je verpleegkundige, arts, zorgverlener?
EVELIEN JANSSEN: Absoluut en vertel wat je belangrijk vindt...
en hoe jouw situatie is.
MARCEL BROSENS: Daar zal flink aan gesleuteld zijn, aan die campagne.
Dus daar kijken jullie vast naar uit.
EVELIEN JANSSEN: Absoluut, ja, heel mooi.
MARCEL BROSENS: Goed, ga ik door naar Lydia Vunderink.
Jij hebt het over organiseren en betalen.
Tenminste dat is de lijn die je onder je hoede hebt.
Kun je vertellen wat er in jouw lijn wordt gedaan en wordt uitgezocht?
LYDIA VUNDERINK: Ja.
De lijn 3, organiseren en betalen...
de zorg moet uiteindelijk ook betaald worden en georganiseerd.
En deze lijn maakt inzichtelijk wat er op dit moment al kan...
wat dan werkzame bestanddelen zijn...
welke bouwstenen we daaruit kunnen ontlenen...
en wat misschien nog wel belemmeringen zijn, die we moeten oplossen...
als je de uitkomstinformatie wilt gebruiken, als je gaat betalen...
en ook als je het gaat organiseren.
MARCEL BROSENS: Dat zijn jullie op dit moment aan het uitzoeken.
Wat kan er al? En wat kan er nog niet, maar zouden we wel willen?
LYDIA VUNDERINK: Ja en dat betekent dus ook gelijk...
dat we hebben teruggekeken: wat kan er al?
Want dat is een beweging, die al langer aan de gang is.
En daar hebben we een inventarisatie over gemaakt.
En die is ook beschikbaar via uitkomstgerichtezorg.nl.
Die kan iedereen gewoon bekijken.
En we hebben daar gezien dat we ook nog heel veel meer inzicht nodig hebben...
in de effecten van op uitkomsten betalen.
En daarvoor hebben we ZonMw gevraagd om een subsidie beschikbaar te stellen.
En daar zijn op dit moment zes projecten aan de slag...
om meer inzichten te verkrijgen voor ons en dat met ons te delen.
Zodat we die bouwstenen ook eruit kunnen gaan halen.
MARCEL BROSENS: En dat zijn projecten die aspecten van uitkomstgericht belonen...
of bekostigen, betalen aan het uitzoeken, mee aan het testen zijn?
LYDIA VUNDERINK: Het zijn projecten, die al bezig waren...
om het te organiseren rondom een aantal onderwerpen.
Rondom prostaatcarcinoom, rondom IAT, ik noem er een paar, niet allemaal.
Zijn allemaal even belangrijk in ieder geval voor ons.
En waar nu echt heel goed inzichtelijk wordt gebracht:
wat zijn de effecten ervan als je daar ook het element 'betalen' aan gaat toevoegen?
MARCEL BROSENS: Wanneer verwachten jullie uitkomsten van die projecten?
LYDIA VUNDERINK: Dat heeft wel een beetje een doorlooptijd nodig.
Want op het moment dat je gaat afspreken...
dan duurt het even voordat je het kunt realiseren.
En dan daarna pas ga je betalen en dan kan je het evalueren.
Dus eind 2022 willen we daar de resultaten van ophalen, het net ervan ophalen.
Maar we gaan het intussen natuurlijk wel volgen.
En ook delen op uitkomstgerichtezorg.nl.
MARCEL BROSENS: Oké.
Amely, nou, ICT, hè?
Dat was toch wel een beetje een topic zojuist.
En kwam ook flink bij de deelnemers naar boven als een belangrijk onderwerp.
ICT en Toegankelijkheid het jouw lijn, als ik het wel heb.
Wat gebeurt er bij jullie? Wat zijn jullie aan het doen?
AMELY HARTGRING: Ja, er gebeurt heel veel.
En ook heel goed dat daar al heel veel aandacht voor is.
Dat is mooi.
En lijn 4, zoals hij in de volksmond heet...
die helpt om uitkomstgerichte zorg van lokale dataverzameling...
naar meer landelijke inzichten te brengen.
Zodat patiënten, maar ook professionals...
toegankelijke en betrouwbare informatie eigenlijk voorgespiegeld krijgen.
Om zodoende samen te kunnen beslissen of te kunnen leren en te verbeteren.
Daar is op zich niet heel veel nieuws aan.
En het goede nieuws is ook dat veel mensen een mening hebben over ICT.
Het goede nieuws is ook dat binnen ziekenhuizen, klinieken, UMC's...
al heel veel ICT is.
Ook om data te verzamelen.
Maar de complexiteit, die zit hem juist in...
het met elkaar verbinden en die data uit die verschillende huizen te brengen...
te analyseren en ook weer terug te koppelen.
Dat was ook in het vorige gesprek volgens mij een punt van aandacht.
En dat is eigenlijk wat wij met lijn 4 behelzen.
En dat is uitdagend, complex.
Maar we moeten het ook gewoon met elkaar gaan doen.
MARCEL BROSENS: Het is natuurlijk in potentie een megaproject.
Als je ICT van alle zorginstellingen aan elkaar wil knopen...
even los van of dat het doel moet zijn.
Wat is jullie aanpak?
Dus welke stapjes of stappen proberen jullie te zetten?
AMELY HARTGRING: Het zijn heel veel kleine stapjes.
Wel elke keer in stapjes vooruit.
Maar een hele belangrijke waar we nu voor staan...
is de 'proof of concept'.
En dat betekent dat een aantal setjes, die in lijn 1 zijn ontwikkeld...
dat we die eigenlijk technisch gaan beproeven in praktijk.
Dus we weten ook dat bij een aantal koplopers deze data wordt verzameld.
En wat gebeurt er nou als we die uit die verschillende huizen halen?
Ja, wat gebeurt er dan?
Dus echt het met elkaar doen.
Dan komen we ongetwijfeld heel veel issues tegen.
Dat kunnen IT-issues zijn, of politieke, of technische of beleid.
Nou ja, van alles komen we tegen.
En dat heeft allemaal een randje ICT.
En die brengen we boven tafel en adresseren we...
en proberen we op te lossen.
Zonder dat we nu, om even verwachtingen te managen...
dat we aan het einde van dit programma landelijk voor alle aandoeningen...
het allemaal aan elkaar gekoppeld hebben.
Maar we zijn wel bezig om stappen in de goede richting te zetten.
MARCEL BROSENS: Dat zou inderdaad knap zijn, als het allemaal gelukt was al.
Je noemde het zelf al: het gaat over ICT, maar die dingen die je tegenkomt...
die kunnen wel technisch zijn, het kan over afspraken gaan...
het kan over hoe bestuur je dit met zijn allen...
'governance' noemde volgens mij Niek Klazinga.
Al dat soort aspecten komen in die proof of concept aan bod?
AMELY HARTGRING: Ja zeker, dus het is echt het technische verhaal.
Dus hoe haal je het uit de systemen?
Maar ook een stukje governance, een stukje infrastructuur...
een stukje van wie is de data?
Alle aspecten, die hierbij komen kijken om het van lokaal naar landelijk te maken...
die komen op tafel en die zullen we adresseren.
MARCEL BROSENS: Wanneer verwacht je van die proof of concept een resultaat?
AMELY HARTGRING: Ja, die hebben we weer verdeeld in twee fasen.
En na de zomer starten we echt bij de huizen die data op te halen.
En eind dit jaar verwachten we daar dan ook de eerste resultaten.
Of als je het heel positief wil formuleren...
op het moment dat je gaat verzamelen, dan heb je ook al resultaat.
Want dan weet je of het wel of niet lukt.
Heel veel dingen zullen niet in één keer lukken.
Dus dan heb je al resultaten waar je mee verder kan.
En volgend jaar gaan we ook kijken: hoe kunnen we dit nou...
aan elkaar gaan koppelen...
zodat we ook goed kunnen analyseren en terug kunnen koppelen in dashboards.
MARCEL BROSENS: Oké, dank je wel, Amely.
Ik ga naar Jan de Boer, Leren en Veranderen heet jouw lijn.
Ik praat maar gewoon even in die taal mee.
Jouw onderdeel van het programma.
Wat zijn jullie aan het doen?
JAN DE BOER: We zijn bezig om de beweging uitkomstgerichte zorg...
en die over te brengen op de huizen, op de ziekenhuizen en de instellingen.
Dat doen we door te informeren, te inspireren en te implementeren.
We organiseren bijeenkomsten.
We hebben een nauwe betrokkenheid bij de bijeenkomst vandaag en donderdag.
Wij willen ambassadeurs en coaches gaan inzetten om huizen daadwerkelijk...
te ondersteunen bij het starten en verder helpen van uitkomstgerichte zorg.
Daar kun je je ook voor aanmelden.
Wat aardig is om te vertellen...
dat we eigenlijk vandaag een primeur hebben of een mijlpaal...
dat we een kennisplatform klaar hebben, wat vandaag gelanceerd wordt.
MARCEL BROSENS: Www.platformuitkomstgerichtezorg.nl.
JAN DE BOER: Ja, dus bij dezen hebben we het lintje doorgeknipt.
MARCEL BROSENS: Champagne.
JAN DE BOER: Wat kun je daar vinden?
Je kan daar informatie en tools vinden...
om daadwerkelijk met uitkomstgerichte zorg aan de slag te gaan.
MARCEL BROSENS: Wie kan dat daar vinden, op wie richt zich dat platform?
JAN DE BOER: Het richt zich vooral op zorgprofessionals.
Dus de verpleegkundigen, de specialisten...
iedereen die echt in de zorg werkzaam is.
Daar richten we ons in eerste instantie op.
En daarnaast ook mensen die op een andere manier bij de zorg betrokken zijn.
Die kunnen daar ook heel veel informatie en tools vinden.
MARCEL BROSENS: En kunnen ze daar ook zelf dingen opzetten?
Dus wordt het een soort uitwisselplek, een community?
JAN DE BOER: Het is inderdaad de bedoeling dat je daar informatie kan halen...
maar ook kan brengen.
Dus dat je kennis en ervaring daar echt kan uitwisselen.
Je kan daar praktijkvoorbeelden vinden, je kan praktijkvoorbeelden insturen.
Je kan daar straks ook dus als je hulpvragen hebt...
voor uitkomstgerichte zorg...
dus hoe ga ik nou met Samen Beslissen starten?
Hoe ga ik überhaupt starten met uitkomstgerichte zorg?
Waar moet ik dan beginnen?
Als je daar vragen over hebt, kun je die indienen.
Maar je kan je dus ook aanmelden als ambassadeur of coach, als je zegt:
nou, ik heb heel veel kennis en ervaring en ik wil graag andere huizen daarmee helpen.
Dus dan kun je die kennis en ervaring ook overbrengen.
En daar kan het platform dan ook bij helpen.
MARCEL BROSENS: Oké.
Over die ambassadeurs en coaches praten wij in talkshow 3 donderdag...
nog eventjes wat langer door met elkaar.
Dank je wel, Jan.
Er zijn best wel wat vragen online binnengekomen.
Dus ik ga die maar even rijp en groen aan jullie voorleggen.
Ik begin gewoon even lekker in het midden, een vraag van Jariko.
Wat is het nut voor patiënten om zich te vergelijken met anderen?
Daar hadden we het net over toen we...
het over die uitkomstdata, landelijk verzamelen hadden.
Wat is daar het voordeel van, kun je dat misschien nog even kort schetsen?
Ik vraag het maar eerst aan jou...
maar misschien dat Josine en Evelien dat ook wel willen benoemen.
Wat is het nut voor een patiënt, wat heeft hij eraan?
INGRID MAAS: Het kan helpen om betere keuzes te kunnen maken voor jezelf.
Want als je een bepaalde aandoening hebt en er zijn verschillende behandelopties...
dan kan het nuttig zijn om te weten wat de uitkomst is geweest...
van die opties bij andere patiënten, die een beetje op jou lijken.
Dezelfde leeftijdsgroep.
En dan kan je op basis daarvan besluiten van: nou, dit past beter bij mij dan dit.
Dus misschien moet ik voor die keuze gaan.
MARCEL BROSENS: En dat betekent dus ook hoe preciezer je dat wil kunnen...
want je noemt leeftijd, maar er zijn misschien meer variabelen...
hoe groter de dataset moet zijn om over mij wat te kunnen zeggen?
Dus daarvoor is het handig om het bij elkaar...?
INGRID MAAS: Zeker, ja.
Nog iets aan toe te voegen, Josine of Evelien?
EVELIEN JANSSEN: Ingrid is hartstikke volledig.
MARCEL BROSENS: Ik blijf even bij jou, Ingrid.
Het gaat hartstikke goed, dus waarom niet.
Er zijn natuurlijk ook internationale standaarden.
Je had het net over: het is handig als je landelijk dezelfde uitkomstensets gebruikt.
Maar die zijn er natuurlijk ook internationaal.
Moet je dat niet juist dan ook internationaal koppelen?
Want dan wordt die dataset nog groter.
Hoe kijken jullie daar naar?
INGRID MAAS: Ja, waar dat kan wordt dat zeker meegenomen.
Er zijn internationale sets te bekijken bij al die aandoeningen.
Als we met elkaar gaan zitten van: welke uitkomsten willen we gaan meten?
Wat er al is, ook aan internationale sets...
en daar waar de partijen...
tegenwoordig alle partijen in die werkgroepen zeggen:
nou, dat vinden wij ook belangrijke uitkomsten om bij aan te sluiten...
daar zullen ze over worden genomen.
Niet alles is natuurlijk internationaal altijd goed te vergelijken.
Omdat landen ook anders zijn en andere achtergronden hebben.
Maar daar waar het kan, wordt het als uitgangspunt ook meegenomen.
MARCEL BROSENS: Ja, waar het kan sluit je internationaal aan.
Evelien, een vraag over de campagne.
Zijn de ziekenhuizen klaar om de vraag, naar aanleiding van de campagne...
stel dat het nou lukt om al die Nederlanders te activeren om dat gesprek aan te gaan...
zijn de ziekenhuizen of de zorgverleners klaar om dat allemaal aan te gaan dan?
Al die vragen, gesprekken, et cetera.
Hoe kijk je daar naar?
Niet een vraag over de campagne, maar benieuwd hoe je daar naar kijkt.
EVELIEN JANSSEN: Ja, dat hopen we uiteraard wel.
Samen Beslissen is ook niet helemaal nieuw.
Het is een beweging die we al langer in gang hebben gezet.
Maar die we nog zeker kunnen versterken.
En de campagne richt zich naast burgers dus ook op de zorgverleners.
Dus we zullen de zorgverleners ook meer tips en middelen in handen geven...
om het Samen Beslissen makkelijker te maken.
MARCEL BROSENS: En ik zag, één van jullie projecten heet onderwijs en opleiding.
Daar gebeurt vermoedelijk ook wat om...
want als ik dat op me af zie komen als zorgverlener denk ik misschien:
o, dan moet toch misschien iets meer verdiepen...
in wat Samen Beslissen is en wat het van mij verwacht.
Dat kan dan ook?
EVELIEN JANSSEN: Ja.
MARCEL BROSENS: Ik weet niet wie van jullie die onder zijn hoede heeft.
JOSINE VAN DER KRAAN: Binnen scholing en opleiding...
zijn V&VN, de FMS en de NFU met zijn drieën hard bezig...
om dat inderdaad zowel in de initiële scholing als in de nascholing op te nemen.
En die richten zich dus op de nieuwe aanwas...
maar ook op de huidige zorgverleners en de opleiders.
Dus ja, dat wordt van alle kanten aangepakt.
En lijn 2 bestaat ook niet voor niks uit al die deelprojecten.
Want dat versterkt elkaar allemaal.
MARCEL BROSENS: Oké.
Je zou ook kunnen denken: moeten we niet eerst als dat onderwijs geregeld hebben.
En dan pas de mensen uitnodigen om dat te doen.
Maar is een soort parallelle-sporen-aanpak.
JOSINE VAN DER KRAAN: En de mensen die dat onderwijs genoten hebben...
die komen in die praktijk.
Dus je moet het aan twee kanten aanpakken.
MARCEL BROSENS: Ja, oké.
Een hele makkelijke: mag de link nog een keer in beeld?
Ik zie hem wel daar, maar ik denk dat hij nog op het scherm moet.
Ik kijk even naar de regie.
Die kunnen het volgens mij makkelijk afhandelen.
Dan, ik ga even naar Amely. Deze moet ik even oplezen, Amely.
En dan gaan we samen meemaken of het lukt.
Hoe gaan we in Nederland sturen op gezamenlijke uitkomsten...
gebaseerd op geïntegreerde data...
oftewel: hoe tackelen we de informatie- asymmetrie in het zorgsysteem?
Kan jij iets met die vraag?
Weet jij waar dit over gaat?
AMELY HARTGRING: Als het telefoonnummer...
van degene die hem heeft gesteld...
het is interessant om nog een keertje over door te praten.
Maar ik denk dat we een heel eind komen als we het nu met elkaar gaan doen.
Er zijn heel veel rapporten, er zijn heel veel theorieën...
internationaal is er veel bekend...
maar laten we het met elkaar gaan doen vanuit die huizen.
En dan komen we vanzelf op dit soort aspecten.
En dan moeten we vervolgens die hobbels ook weer met elkaar gaan nemen.
En dan wordt die asymmetrie vast symmetrisch en 'aligned'.
Daar ben ik helemaal van overtuigd.
MARCEL BROSENS: Dus maak dit niet te theoretisch en ontwerpachtig...
maar ook vooral aan de slag, probeer het uit en zie wat je tegenkomt?
AMELY HARTGRING: Ja, maar wel natuurlijk met...
alle kennis en kunde en theorie die er is.
Maar het is een beetje net als met fietsen.
Dat leer je ook niet uit een boekje.
We moeten het nu allemaal met elkaar gaan doen.
En zeker wat betreft IT en data met elkaar gaan verkennen.
MARCEL BROSENS: Ik heb er nog eentje voor Lydia.
Lydia, dit is ook een lange.
Ik lees hem op en dan kijken we even of we er wat mee kunnen.
Het slechte van de silo's van het zorgsysteem is dus essentieel...
om tot integrale zorg te komen.
En dat begint bij het aanpassen van de bekostiging...
van de eerste en de tweede lijn in het bekostigingssysteem, in het BKZ.
Het moet gaan over subpopulaties van zorg.
Misschien mag ik die vraag een beetje herformuleren.
In de lijn die jij hebt, gaat het daar ook over het hele zorgstelsel, als het ware?
Nemen jullie dat ook onder de loep of op de schop?
Of zijn jullie aan het zoeken naar mogelijkheden binnen het zorgstelsel?
LYDIA VUNDERINK: Op dit moment kijken we vooral wat er al kan...
binnen de huidige randvoorwaarden van het stelsel.
En daar kan al best wel veel.
En er kan ook best wel veel al over de schotten heen.
Er zijn al voorbeelden van de tweede en de eerste lijn...
en een ketenbekostiging daarvan.
Maar ja, de dingen waar we tegenaan lopen...
dat moeten we vooral in kaart brengen en kijken wat we daaraan kunnen doen.
Wat er nodig is om het op te lossen.
MARCEL BROSENS: Dus jullie kijken eerst wat er kan...
en waar je dan eventueel nog aanpassingen moet gaan doen?
LYDIA VUNDERINK: Ja.
MARCEL BROSENS: Dit was jullie intro eigenlijk op al je lijnen.
Jullie gaan zo meteen snel naar deelsessies.
Als mensen zich daarvoor hebben ingeschreven...
komen ze misschien bij jullie terecht.
Dank jullie wel.
En wij gaan door naar het volgende onderdeel.
En dat volgende onderdeel is met Gerard Wiggers.
Gerard Wiggers is de programmamanager van het Programma Uitkomstgerichte Zorg.
En nou begin ik een beetje met een malle vraag, misschien...
om aan de programmamanager te stellen.
Maar we doken net al het programma in langs de vijf lijnen.
Dus zou ik jou nu eerst willen vragen...
wat gebeurt er eigenlijk nog meer behalve het Programma Uitkomstgerichte Zorg...
in Nederland, misschien in eerste instantie?
GERARD WIGGERS: Ja, dat is heel veel.
Ik denk dat we aan tien minuten niet genoeg hebben...
om dat allemaal te beschrijven.
We hebben voor onszelf een beetje in beeld gebracht:
waar raakt dit programma allemaal aan wat al gebeurt in Nederland?
En dan zie je dat er gewoon heel veel gebeurt.
Niek Klazinga noemde het net ook al.
Het is een onderwerp wat breed leeft.
Zeker in de ziekenhuissector.
En er zijn heel veel initiatieven, die daar al mee bezig zijn.
En waar wij proberen de samenhang te brengen, te bewaken.
MARCELS BROSENS: We hebben een afbeelding...
waar een aantal andere dingen op staan.
Ik nodig de deelnemers thuis...
niet per se uit om dat allemaal met een vergrootglas te lezen.
Ik laat denk ik vooral zien: er gebeurt van alles.
Zou je eens een paar dingen eruit kunnen pikken...
misschien eens te beginnen bij: wat gebeurt er al in het veld?
Dus bij zorginstellingen zelf, onder andere.
GERARD WIGGERS: Dit is het plaatje waar ik net op doelde, inderdaad.
Dat zijn iets van dertig initiatieven, die rondom het programma circuleren.
Als je dan kijkt naar het veld...
het risico is ook altijd dat je andere partijen tekortdoet als je ze niet noemt...
maar een heel groot traject is bijvoorbeeld...
wat de Santeonziekenhuizen in Nederland doen.
Dat is een groep van zeven topklinische ziekenhuizen...
die denk ik al meer dan tien jaar bezig zijn...
met voorlopers van of bewegingen à la uitkomstgerichte zorg.
Ze draaien het programma Samen Beter, waarin die zeven ziekenhuizen...
al langer bezig zijn met het ontwikkelen van uitkomstindicatoren.
En vrij nieuw in Nederland was het uitwisselen daarvan tussen die huizen.
Met als voornaamste doel om daar ook van te kunnen leren en verbeteren...
tussen de huizen en gebruik te maken van kennis...
die al bestaat binnen je eigen cluster van ziekenhuizen.
Zij zijn ook bezig met een experiment om te kijken van:
hoe kunnen we uitkomstindicatoren nu het best gebruiken...
in het hele proces van Samen Beslissen?
En dat doen ze echt van 'scratch' af aan.
Het meten van indicatoren, het inbrengen in de spreekkamer...
het terugleggen, de ICT-componenten, die Amely net ook besprak.
Dus dat is een hele waardevolle impuls, die daar vandaan komt.
MARCEL BROSENS: Dat is Santeon, hè?
GERARD WIGGERS: Ja.
Een ander noemenswaardig voorbeeld is het Linnean Initiatief.
Dat is nog meer microniveau, zou ik haast willen zeggen.
Dat is een beweging die eind 2017...
MARCEL BROSENS: Microniveau bedoel je niet oneerbieding, hè?
Maar het is iets wat echt in het veld, in de praktijk zich afspeelt.
GERARD WIGGERS: Ja, op de werkvloer.
Dat is een beweging die ontstaan is eind 2017.
En toen destijds met iets van vijftig enthousiaste professionals...
en bestuurders en verzekeraars, die iets wilden met uitkomstgerichte zorg.
Die doen echt heel veel mooie dingen.
Trajecten rondom het organiseren van bijeenkomsten...
het instellen van werkgroepen.
Alleen maar om de kennis rondom uitkomstgerichte zorg te verzamelen...
en ook te verspreiden.
En dat is heel succesvol.
Ze begonnen met vijftig mensen.
En ik begreep dat ze een week of drie geleden...
de duizendste deelnemer hebben welkom geheten.
Dus dat laat wel zien dat dit een beweging is die echt leeft in dit land...
en ook navolging krijgt.
ZE PRATEN DOOR ELKAAR
Dit zijn dus twee voorbeelden, die dus echt op microniveau...
op de werkvloer gebeuren.
Maar daarnaast zie je vanuit de brancheorganisaties...
ook heel veel initiatieven.
Zowel de Nvz, de Vereniging van Ziekenhuizen...
als de Vereniging van de Academische Centra, de NFU...
de streekziekenhuizen, de samenwerkende algemene ziekenhuizen...
en ook de klinieken...
hebben ook eigen programma's waardegedreven zorg...
waarbij ze en hun leden ondersteunen...
en ook meedenken in de ontwikkeling van uitkomstindicatoren.
En hoe kan je dat nu in de spreekkamer krijgen?
Hoe kan je daar de kwaliteit van zorg in verbeteren?
Hoe kan je de interprofessionele samenwerking verbeteren daarin?
En dat gebeurt vanuit de brancheorganisaties...
maar wel in nauwe samenwerking met hun achterbannen.
En daar moet het gebeuren, dat zijn de partijen die het moeten doen.
MARCEL BROSENS: En de overheid?
Er stonden ook een paar dingen tussen, die volgens mij overheidsgerelateerd zijn.
GERARD WIGGERS: Ja, dat is natuurlijk ook zo.
Dit was een beeld van programma's, die elkaar raken.
En als je kijkt naar wat er de afgelopen jaren gebeurd is...
rondom de hoofdlijnenakkoorden...
die zijn afgesloten met verschillende brancheorganisaties...
dan is de hele beweging naar de Juiste Zorg op de Juiste Plek...
is een hele belangrijke onderliggende beweging, die daarin zit.
En dat gaat voor een deel over: hoe regel je de zorg regionaal in?
Dus dan heb je het over de juiste plek.
Maar het gaat ook over: wat is nou de juiste zorg?
En daar spelen uitkomstindicatoren denk ik een belangrijke rol in.
Dat is uiteindelijk waar het de patiënt om gaat.
Wat ik net heb toegelicht.
In dit programma willen we natuurlijk vooral komen tot zorg, die de meeste waarde...
toevoegt voor de patiënten in zijn of haar persoonlijke omgeving.
Dus dat raakt ook aan wat je met de Juiste Zorg op de Juiste Plek wil.
Een ander traject is bijvoorbeeld Zorgevaluatie en Gepast Gebruik.
Vloeit ook voort uit hetzelfde hoofdlijnenakkoord.
En dat gaat ook over het beschrijven van: wat is nou goede zorg?
En wat zou je geen goede zorg noemen en zou je niet meer moeten doen?
Ja, ook daarvoor zou je willen weten van: wat levert die zorg dan in de praktijk op?
Dus welke uitkomsten heeft de zorg?
En daarmee raak je aan datgene wat wij met ons programma aan het doen zijn.
En misschien nog aanvullend daarbij.
Een aantal trajecten, die wij ook in gang zetten...
dat zijn gewoon wat subsidietrajecten.
Waarbij de kennis over wat uitkomstgerichte zorg is...
en wat je daarvoor zou moeten doen kan worden vergroot.
Wij hebben een subsidieregeling lopen, die door het Zorginstituut wordt uitgevoerd.
En dat gaat over transparantie van kwaliteiten in de zorg.
En die is de afgelopen jaren ook heel erg gericht geweest op...
hoe kan je Samen Beslissen gewoon beter vormgeven?
En die loopt de komende vijf jaar ook nog een keer door.
En zij doen dat ook eerst wat lijnoverstijgend.
Zodat we niet alleen, wat net ook al even aan de orde kwam...
niet alleen de medisch-specialistische zorg bekijken, maar ook...
wat heb je nodig aan samenwerking met andere branches?
Maar het moet niet zijn een thema, bijvoorbeeld:
hoe kan je dat het beste vormgeven voor kwetsbare ouderen?
Dat is een hele specifieke doelgroep.
Dus dat zijn ook elementen die vanuit de overheid of vanuit nationaal perspectief...
aan het programma worden gekoppeld.
MARCEL BROSENS: Een vraag die zich dan natuurlijk een beetje aandient.
Waarom dan toch dit Programma Uitkomstgerichte Zorg?
Of misschien als ik hem als een kritische burger zou stellen:
we zitten toch hopelijk niet dingen dubbel te doen in al die programma's?
GERARD WIGGERS: Nee, ik kan me die vraag heel goed voorstellen.
Dat proberen we natuurlijk zeker niet te doen.
En wat we hier vooral willen doen, is dat we zeggen:
al die elementen en programma's, die ik net noemde...
die zijn gericht op het optimaliseren van de kwaliteit voor de patiënt.
Maar ze hebben wel allemaal hun eigen aspecten, die ze benadrukken.
Wat ik net zei: bij de Juiste Zorg op de Juiste Plek gaat het vaak over...
hoe richt je de zorg in de regio in?
Hoe ziet de situatie er nu uit? En hoe ziet het er over tien jaar uit?
En moet je niet vast gaan nadenken...
of je misschien andere vormen van zorgaanbod moet gaat krijgen?
Bij Zorgevaluatie en Gepast Gebruik gaat het veel meer over het nadenken over:
hoe verleen je nou de beste zorg?
Dus het zijn aspecten, die raken aan die uitkomsten...
maar die wel elkaar ook raken...
waarbij we natuurlijk wel proberen te voorkomen dat ze elkaar gaan overlappen.
En dat we dezelfde dingen gaan doen, dus die afstemming vindt ook plaats.
MARCEL BROSENS: Er is gekozen voor een Programma Uitkomstgerichte Zorg.
Met alle koepelorganisaties, ik heb ze aan het begin opgenoemd.
Ze waren ook even in beeld.
Maar tegelijkertijd moet dit in de praktijk gebeuren, hè?
Dit moet gewoon in zorginstellingen...
als we het over medisch-specialistische zorg hebben...
moet dit gewoon gaan gebeuren.
Hoe vind je nou de balans tussen dat het daar moet gebeuren...
en dat je het ook daar misschien laat ontstaan voor een deel...
maar aan de andere kant toch ook iets van regie of afstemming nodig is.
Dat lijkt me best een lastige balans.
Het wordt misschien te snel een blauwdruk versus 'de overheid doet er niks aan'.
Hoe vind je die balans?
Waar ligt die, wat jou betreft?
Nou, ik denk dat dat een hele terechte vraag is.
Het is ook een hele delicate afweging die je daarbij moet maken.
Want we zien in de praktijk, wat ik net al aangaf, wat je ook zegt...
er gebeurt al heel veel.
En dat willen we zeker niet gaan overnemen...
of opnieuw gaan doen of daar de regie oppakken van:
u doet dit en u doet dat.
Het is juist zo mooi dat die initiatieven vanuit die veldpartijen komen.
Een beetje het verhaal van de duizend bloemen, dat geeft hele mooie boeketten.
Maar tegelijkertijd is het ook weer zonde als iedereen hetzelfde wiel opnieuw uitvindt.
Dus wat we willen doen, is zoveel mogelijk die partijen met elkaar verbinden.
En daar heb je wat meer een...
misschien een top-down-benadering, ik vind dat een vervelende klank hebben.
BROSENS EN WIGGERS: Een verbindende benadering.
Waarom we dit ook samen met die brancheorganisaties doen.
Want dat gaat over hun leden, natuurlijk.
En dat we dan kijken van:
hoe kunnen we die ervaringen...
die op instellingsniveau, misschien zelfs op individueel niveau worden gedaan...
hoe kunnen we die bundelen en hoe kunnen die verspreiden?
Vandaar dat kennisplatform, wat dus vandaag gelanceerd wordt.
Wat daar natuurlijk een heel mooi instrument voor is.
Dat gaat over verbinden van datgene wat op werkvloerniveau gebeurt.
Tegelijkertijd is er ook wel een aantal aspecten...
waarvan je niet kan verwachten, denk ik...
dat je dat op instellingsniveau of zelfs misschien vanuit een brancheorganisatie...
zelf kan vormgeven.
ICT is zo'n voorbeeld...
of de standaardisering voor die uitkomstindicatoren.
Dat is ook zo'n ding, ja.
Dat moet je wel gezamenlijk doen.
Campagne geldt hetzelfde voor, opleiding en scholing geldt hetzelfde voor.
Dat kan je niet als individuele instelling regelen.
En vandaar dat we dat proberen te matchen.
En vandaar dat het ook zo belangrijk is.
Het is geen haagspelletje in de zin dat dit alleen en programma van VWS is, hè.
Het is een programma wat we dus juist met de brancheorganisaties willen doen...
om die verbondenheid met hun achterbannen zoveel mogelijk te borgen...
en hier inbreng op te kunnen waarborgen.
MARCEL BROSENS: Ik ga zo bijna naar de afronding van onze eerste talkshow.
Maar even een paar vragen die ik op je afvuur, met als het kan een kort antwoord.
Fantastisch initiatief allemaal, stelt hier iemand via online...
broodnodig, maar waar wordt het nou allemaal van betaald?
Want het kost ook allemaal mankracht dit.
GERARD WIGGERS: Ja, om heel plat te slaan.
Dit is geld wat de overheid investeert in dit traject en dat is dus belastinggeld.
Ja, zo simpel is het denk ik gewoon.
Waarbij natuurlijk daarnaast de inzet binnen de huizen.
En dat zijn veel professionals en bestuurders, die daaraan meewerken.
Ja, die doen dit natuurlijk ook vanuit hun impliciete gedrevenheid...
om kwaliteit van zorg te bieden.
MARCEL BROSENS: Die doen dat als onderdeel van hun werk?
GERARD WIGGERS: Ja, dat is deel van het werk natuurlijk, kwaliteitsverbetering.
MARCEL BROSENS: Allerlaatste vraag en dan ga ik echt naar een afronding toe.
Dat is nog deze.
We hebben een hele conferentie, er komt van alles voorbij de komende dagen.
Zijn dit nou allemaal perfecte voorbeelden van uitkomstgerichte zorg...
door een ringetje te halen, strik eromheen, niks meer aan doen, helemaal af?
GERARD WIGGERS: Ja, je noemt de term 'perfect'.
Ik heb ooit iemand in een ziekenhuis horen zeggen:
je hoeft niet ziek te zijn om beter te worden.
Dat geldt ook met dit soort programma's.
Je kan hele goede programma's hebben, maar het kan altijd beter.
En wat we nu zien met datgene wat loopt...
en alle trajecten, die ook in het programma lopen...
je ziet dat daar vaak nadruk ligt op één van de aspecten van uitkomstgerichte zorg.
Dat kan zijn leren en verbeteren, dat kan zijn Samen Beslissen...
dat kan zijn het anders belonen en organiseren van de zorg.
En ik denk dat in de fase waarin we nu zitten...
zeker ook in de huizen, die hiermee bezig zijn...
dat is ook nog wel een verkennende, experimentele fase...
waarin je ook niet kan verwachten...
dat iedereen alle aspecten volledig op zijn schouder neemt.
Dat is denk ik...
dus in die zin denk ik: er gebeuren hele goede dingen.
Maar het is nog niet helemaal compleet.
En wat daarbij ook komt...
en dan hoop ik ook dat het op het kennisplatform tot uiting gaat komen...
daar gaan ook dingen gewoon niet goed.
En dat is ook waardevol, daar kan je ook van leren.
Waar loop je dan tegenaan? Waarom is dat niet goed gegaan?
Ja en of je dan moet zeggen: dat is een mislukking of een perfect voorbeeld.
Nee, dat is ook een voorbeeld, waar je wat mee kan.
Om de beweging verder te brengen.
MARCEL BROSENS: Dus eigenlijk alles wat voorbij komt...
vooral interessant om te bekijken wat daar gebeurt...
welk aspect van uitkomstgerichte zorg ze daar ver mee zijn of geleerd hebben.
GERARD WIGGERS: En daarna hopen we dat er verbreding gaat plaatsvinden.
Maar wat er tot nu toe gebeurt, ik vind het heel mooi, in ieder geval.
MARCEL BROSENS: Dank je wel, Gerard Wiggers.
En dames en heren, wij gaan naar de afsluiting.
Goed, dit was de talkshow.
De eerste talkshow, we zijn van start, zou ik bijna willen zeggen.
Maar er gebeurt natuurlijk nog meer vandaag.
Daar wil ik jullie even langs meenemen.
Zo meteen beginnen de deelsessies.
Daar zal ik zo meteen iets over vertellen.
Om 12:15 wordt er een podcast vrijgegeven.
En dat is een verdiepende podcast over wat is uitkomstgerichte zorg?
Daarvoor hadden we een gesprek met Kees Auhaus.
Hoogleraar bij de Erasmus Universiteit, het Erasmus UMC.
Misschien interessant om dat vanmiddag tijdens een wandelingetje te luisteren.
Kan natuurlijk ook op een ander moment.
In de middag vanmiddag hebben we een webinar.
Die is om 16:00 uur.
Bevat lessen uit Wales, in het gesprek met Niek Klazinga kwam het al even voorbij.
Dat is een iets andere inrichting van het zorgsysteem.
Dus daar pakken ze het weer iets anders aan.
Maar kan natuurlijk heel leerzaam zijn om te beluisteren hoe dat gaat.
Dat is om 16:00 uur.
Het begin van de avond hebben we natuurlijk weer allerlei deelsessies.
Die heten 'Ontwikkelingen in de zorgpraktijk'.
Dus daar kunt u weer van alles meemaken, maar dat heeft u feitelijk al gekozen.
Bij het aanmelden bij deze conferentie.
En we sluiten aan het einde van de avond af met weer een talkshow.
Die is wat korter dan deze.
En daar zoomen we in op het samenspel tussen patiënt, verpleegkundige en arts.
We gaan eens verkennen hoe dat in elkaar steekt.
Dan, is dit na te kijken? Ja, dit is allemaal na te kijken.
We nemen al deze uitzendingen op en zijn ook tijdens de conferentie terug te zien.
Dat was een vraag die online binnenkwam, die dus heb ik bij dezen beantwoord.
En dan de laatste, de deelsessies gaan om 10:45 beginnen.
Vijf minuten daarvoor gaan ze open.
De links voor die deelsessies heeft u al in uw mail gekregen.
Dus in uw mail moet u even terugzoeken naar de mail, die daar over gaat.
Vorige week is er één verstuurd, gisteren is er één verstuurd.
Ik weet niet hoe dat bij u gaat, maar ik moet altijd even in het mailprogramma zoeken.
Van wie was hij ook alweer?
De afzendernaam is Uitkomstgerichte Zorg.
Dus als u moet zoeken: Uitkomstgerichte Zorg.
En het mailadres wat daarachter zit is evenementen@facetwo.nl.
Dus mocht u nog even in uw mailprogramma moeten zoeken...
dan zijn dit de zoektermen om dat te doen.
Goed dit was het, we zijn van start. We zijn er hartstikke blij mee.
En we wensen u een hele, hele, hele mooie conferentie toe.
Tot ziens.