Wat doen we eerst?
De kantjes zoeken.
De hoekjes, je hebt er al één.
Goed zo.
Hier ook nog één.
Persoonsgerichte zorg betekent voor mij...
dat vind ik eigenlijk heel vanzelfsprekend.
Dat je kijkt naar de individuele persoon.
Dat je echt kijkt naar de vraag achter de vraag...
naar de persoon achter het gedrag.
Een luisterend oor.
En als je ze nodig hebt, dat ze er dan zijn.
En dat ze af en toe een schouderklopje geven van...
komop we doen het samen.
We redden het gewoon.
Dat mijn kind een vaste begeleider heeft.
Zodat voor hem de dingen duidelijk zijn, maar ook voor mij.
Zodat we samen voor hem kunnen zorgen...
de welbekende driehoek die op het moment vaak genoemd wordt.
Ik vind het belangrijk dat iedereen een volwaardig leven heeft.
Waarbij het belangrijk is dat je iets doet met wat je ziet...
wat je hoort, wat je erbij voelt.
En dat ook bespreekbaar maakt met de ander.
Dat er oog is voor de mens.
Naar wie je kijkt.
Dat je de mens ziet en dat je met die mens echt in contact gaat.
Dat er goede communicatie is.
Niet alleen met woorden...
maar ook kijken naar de lichaamshouding...
de lichaamsbewegingen, de mimiek en aanrakingen en geluiden.
Oprechte aandacht voor iemand hebben.
En dat kan een medewerker zijn, een bewoner zijn.
Zodat je echt geïnteresseerd bent in die ander.
En weet, door die verbinding, wat die ander nodig heeft.
Gelijkwaardigheid en eigen regie.
Dat is waar het om draait.
Ja ik werk met mensen die nogal complex gedrag kunnen vertonen.
Ik vind het mooi dat we echt kijken naar wat dat betekent.
En echt naar de persoon die daarachter zit.
Hey Marlou...
Nou, dan gaan wij even deze puzzel maken samen.
Help je even?
Ja.
Alles omdraaien.