Ik ben Sharon de Kok, ik ben 48 jaar
en ik ben huiskamermoeder in De Leyhoeve in Tilburg.
Ik werk hier nu inmiddels vijf jaar.
Ik zorg dat mensen eten en drinken krijgen natuurlijk, dat is de basisbehoefte.
Een onderdeel van dementie is
dat ze zelf geen hongergevoel meer hebben, geen dorstgevoel meer hebben,
dus dan moet je het aanbieden op de momenten dat ze het nodig hebben.
En dan is het verder ook het opletten als iemand fysiek achteruitgaat
of als je merkt dat iemand zich niet goed voelt,
of juist heel goed voelt of een goede dag heeft.
En op het moment dat ze een goede dag hebben,
dan is het ook leuk om daarop in te spelen,
dus een extra activiteit waar je iets meer contact hebt
dan dat je normaal gesproken met mensen hebt.
Het mooiste is dat ik iets kan toevoegen aan hun leven,
iets extra's kan toevoegen, dat ze een mooie oude dag hebben.
Ik ben van de 24 uur naar de 28 uur gegaan.
Toen ik minder uren werkte,
miste ik vooral de continuïteit in het leven van onze bewoners.
Er gebeurt gewoon heel veel met onze bewoners,
mensen worden ziek of hebben juist een heel goede dag,
dan is het heel fijn als je wat vaker op de werkvloer bent.
Ik vind het ook leuk om hier te zijn
en ik heb ook met meer uren nog steeds een goede balans tussen privé en werk.
Toen ik besloot dat ik meer wilde gaan werken,
ben ik naar m'n leidinggevende gegaan, ben ik in gesprek gegaan.
Zij was natuurlijk blij dat ik extra wilde werken.
Het is fijn dat je niet altijd nieuwe mensen hoeft aan te trekken,
maar dat mensen die hier al langer werken,
of mensen die hier korter werken, maar hier op hun plek zijn,
dan is het fijn als die meer willen werken,
zodat je niet met veel verschillende mensen rondloopt.
Ik heb het thuis verteld tijdens het eten.
Het is niet dat ik het echt overlegd heb.
Ik heb eigenlijk gewoon verteld dat ik ermee bezig was en dat ik het graag wilde doen,
en iedereen was positief.
Ze weten dat ik hier op m'n plek zit en ze vinden het ook heel erg fijn
dat ik een plek heb gevonden waar ik het naar m'n zin heb.