Het is mijn ervaring dat als patiënten veel contact houden met de werkvloer. Dat ze weer makkelijker terugkomen in het werkproces.
We weten, daar is veel onderzoek naar gedaan, dat arbeid bijdraagt aan gezonder zijn, gezonder voelen, meedoen.
Op het moment dat we daar met elkaar de intrinsieke overtuiging over hebben dat we allemaal dat doel voor ogen staan.
Volgens mij is dat de brug waar we overheen moeten lopen en daar heb je elkaar voor nodig.
Je hebt echt je collega’s nodig en bovendien werkt het ook veel sterker als je met een bedrijfsarts, of zelfs ook UWV-arts gewoon eens af en toe contact hebt.
Hoe pakken we dit aan? Als je samen sterk staat ben je veel verder.
Elk werk heeft zijn specifieke risico’s.
Elke branche heeft zijn specifieke risico’s, ik denk dat het goed is dat daar ook voor is.
Kennis delen en komen tot praktische oplossingen om het voor onze mensen, waar wij voor staan, het veiliger en gezonder te maken.
Iedereen doet naar ieders geweten zijn best, maar ik denk dat dat beter kan.
Een arts zal doorgaans een patiënt als een patiënt zien en vooral dat benadrukken.
Terwijl de mens veel meer is dan patiënt, hij is ook gezinslid, partner, werknemer, lid van een sportvereniging, baas van het hondje.
Ik had daar vroeger geen visie op, zelfs het woord is een beetje arbocuratief, een groot woord.
Maar ik ben gaan voelen dat dat belangrijk is en dat de samenwerking essentieel is.