Dat vind ik een moeilijke vraag. Ik kom er zo meteen even op terug.
VOICE-OVER: Wij zijn het Sociaal en Cultureel Planbureau.
We vinden het belangrijk dat keuzes van politiek...
en overheid goed aansluiten bij het dagelijks leven van mensen.
Daarvoor moet je weten hoe het gaat met Nederland...
en de mensen die er wonen.
We onderzoeken en verklaren het vanuit het perspectief van de samenleving.
Hoe denk jij over de verdeling van verantwoordelijkheden...
voor zorg en ondersteuning?
We vragen het aan Machteld, Tobi en Jim.
Ik denk dat die verantwoordelijkheid bij de burger én bij de overheid...
zou moeten zitten, met een juiste, gezonde balans.
Ik ga bijvoorbeeld zelf iedere zes weken met mijn vriendin, een oude buurvrouw...
van nu bijna 92 naar het HagaZiekenhuis om haar te begeleiden voor een oogprik.
Mantelzorgers kun je ook niet alle verantwoordelijkheid geven.
Maar de zorg in Nederland zou zo goed op orde moeten zijn...
dat er zo min mogelijk mantelzorgers nodig zouden zijn.
Het gewoon aantrekkelijker maken om weer in de zorg te gaan werken.
Dat we weer handen aan het bed krijgen.
'Vind jij dat iedereen dezelfde zorg en ondersteuning zou moeten krijgen?'
In principe natuurlijk wel.
Je mag geen onderscheid maken: jij wel en jij niet.
JIM: Ik heb zelf de laatste twee jaar in therapie gezeten.
Ik kan zeggen dat ik daar zoveel aan heb gehad...
dat ik dat iedereen zou gunnen en zou kunnen aanraden.
Ongeacht hoe groot of hoe klein je problemen ook zijn.
Je moet geen onderscheid maken tussen een roker die kanker krijgt...
of iemand die niet rookt, die kanker krijgt.
Ik heb daar zoveel aan gehad en ik denk dat iedereen, van elke laag...
in de maatschappij, met alle soorten problemen...
er wat aan zou hebben.
Ik denk dat wij als maatschappij er een hoop mee op zouden schieten...
als daar meer toegang tot was.
'Waar ligt de ondergrens van wat in Nederland goede zorg...
en ondersteuning zou moeten zijn?'
Wanneer je zorg nodig hebt, dat die er dan ook voor jou is.
We denken dan natuurlijk gelijk aan die ellenlange wachtlijsten.
De stress die ik om me heen en bij de mensen in mijn omgeving zie...
dat is totaal niet oké. Dat is eigenlijk bizar.
Hoe arm je ook bent, dat je naar een huisarts moet kunnen gaan.
Niet dat het niet kan, omdat je er te weinig geld voor hebt.
En dat je je in veilige handen voelt.
Hup, de prik erin en je gaat helemaal blij naar naar huis.
Gewoon toegankelijke zorg voor iedereen.
Maakt niet uit waar je vandaan komt...
hoe rijk je bent, hoe oud je bent, hoe gek je bent.