We hebben ons laten inspireren en ook goed gekeken naar de cultuur
en het landschap van Oirschot en omgeving.
In dit geval gaat het over het kamerlandschap.
Een kamerlandschap is een landschap dat gevormd wordt door hele lange lijnen.
Het Wilhelminakanaal, de Eindhovensedijk.
Met bomenstructuren die eenheden maken.
Daarbinnen nog kleinere gebieden met heggen en bosplantsoen.
Dan heb je een heel mooie structuur,
zowel voor agrarische activiteiten - in ons geval biobased productie -
als voor nederzettingen, voor het wonen.
Ten tweede hebben we gekeken naar:
Hoe organiseren we dan die biobased gemeenschap? Hoe gaan die wonen?
Daar hebben we de Herdgang.
De Herdgang is een oude manier in Brabant,
waarin mensen rondom een driehoekige kruising van wegen zich vestigden.
Vaak ook veel voorzieningen deelden met mekaar.
'Last but not least' gaat het dan over het biobased bouwen.
Wij denken dat we 95% van de huizen kunnen maken van biobased materiaal.
Onze huizen worden geoogst.
Daarom zeggen we ook: een verbouwcultuur.
Dat oogsten doen we zo veel mogelijk in de directe omgeving.
Ik denk dat de gemeente Oirschot het meest verrast is - ik hoop dat ook -
door de manier waarop we tradities uit de streek gebruiken
om toekomstgericht te ontwerpen aan de opgave.
Ook de verschillende architecturen die we voorstellen,
zoals de schuur en de barrier en het langhuis,
dat een knipoog is naar de landsboerderij.
Wij hebben 5 kleine vogels geïntroduceerd als onze helden.
Als we het voor die 5 vogels goed doen, dan doen we het goed voor de natuur.
Die hebben met name heel veel profijt
van dat kamerlandschap en de structuren die die kamers maken.
Dus op gebiedsniveau speelt dat landschap en die lange lijnen,
maar ook de invulling van de verschillende teelten
en de bewoning een belangrijke rol.
Dat wil zeggen dat waarmee we bouwen ook wordt geteeld,
dat we dat oogsten,
dat we wat we oogsten kunnen gebruiken.
De bouwcultuur is om die reden voor ons de verbouwcultuur.