ELLEN: Mijn moeder zette me naast het bed neer...
en ik zakte als een plumpudding in elkaar.
STEVEN: Dit is een heel nare ziekte die echt een leven compleet op zijn kop zet.
Toen ik drieënhalf jaar was heb ik polio ofwel kinderverlamming gehad.
Toen mijn moeder jong was hadden mijn grootouders de keuze niet.
Die vaccinatie bestond niet.
Een half jaar nadat ik het had gekregen gingen ze dus wel vaccineren.
Dus ik had nog net de hoofdprijs te pakken.
Het is eigenlijk een progressieve ziekte, dus iedere keer kun je minder.
De artsen hadden mij afgeraden om zwanger te raken.
Dat was een te grote belasting voor mijn spierstelsel.
Maar ik wilde dolgraag kinderen dus ik heb daar niet naar geluisterd.
Het is niet zo dat je als kind erachter komt dat je moeder iets niet kan.
Het is meer dat je in een soort realiteit zit waarin dat normaal is.
Je weet niet beter.
Ik was dolblij met die kinderen.
Ik moest wel wat maatregelen nemen.
Toen ze bijvoorbeeld een jaar of twee waren, moest ik die kinderen aan een hondenriem vastleggen...
want dan liepen ze weer weg.
Er zitten ook wel voordelen aan.
Mijn kamer was op zolder en dan was ik niet met mijn huiswerk bezig...
en dan kwam ze controleren of ik mijn huiswerk wel aan het doen was.
Ik hoorde haar natuurlijk van veraf aankomen met die traplift.
Dus ik kon snel mijn boeken erbij pakken en net doen alsof ik heel druk was.
Je moet overal hulp bij vragen.
Ik voel me nu eigenlijk pas echt gehandicapt sinds een jaar of vijf.
Het leek wel alsof ik een soort griepje heb gehad en daar ben ik heel slecht uitgekomen.
Ik ben naar artsen geweest en toen bleek dat post-polio te zijn.
Ik word zelf vader en het is vanzelfsprekend voor mij om mijn kind in te laten enten.