MARISKA KOSTER: Ik kan me niet meer herinneren hoe het is om met twee oren te kunnen horen.
Ik heb daar gewoon geen herinnering meer aan.
Het is veel te lang geleden.
En die doofheid is een gevolg van de bof.
Ik heb er elke dag last van.
Want je hebt twee oren nodig...
om de richting te kunnen bepalen waar het geluid vandaan komt.
Als ik op straat fiets en ik hoor een brommer...
weet ik niet of die achter me zit of links van me of rechts.
Toen ik jong was bestond de vaccinatie tegen de bof nog niet.
Anders had ik die van mijn moeder zeker moeten krijgen.
Het is mijn linkeroor dat doof is.
En dat betekent dat ik me heb aangewend om altijd aan de linkerkant...
van iemand te gaan zitten of te lopen.
Anders kan ik gewoon geen goed gesprek met die persoon voeren.
Maar is het in een heel rumoerig restaurant of een restaurant met een beroerde akoestiek...
dan is het een grote brij van geluid waar ik gewoon in verdrink.
Dan kan ik geen gesprek volgen.
Ik luister graag naar muziek.
Maar je hoort niet waar in het geluid van het orkest in de ruimte...
de klarinet vandaan komt.
Dus ik hoor eigenlijk altijd alles mono.
Ik kan geen stereo horen.
Als ik iets krijg en het is niet aan te passen aan een gehoorapparaat kan ik niet meer werken.
Het werk wat ik doe is heel communicatief op het moment.
De meeste mensen die doof zijn die hebben echt last van sociale uitsluiting.
Die worden achterdochtig.
Dat is ook begrijpelijk.
Maar dat is naar hoor.
Als ik op mijn rechteroor in het kussen ga liggen...
dan is de hele buitenwereld heerlijk gedempt en dan val ik als een roos in slaap.
Maar als ik kon kiezen zou ik dat zo opgeven.