NICOLE GOMMERS: Het is nogal een verschil met dit vrolijke, gezellige koppie.
Hij heeft het echt moeilijk gehad.
Dit is Micha, met zijn grote broer, Ben.
Heel kort daarna, lag hij er zo bij.
Hij was toen net binnen gebracht in het LUMC in Leiden.
Op een avond werden wij gebeld door de locatiemanager van onze crèche...
met de boodschap dat er...
op de babygroep, waar mijn zoontje Micha zat, van toen acht maanden...
een wat ouder meisje was geweest...
zij bleek besmet met mazelen.
De locatiemanager vertelde ons: "De kans dat jouw kind besmet is...
is vrij groot. Hou hem binnen, hou hem in de gaten."
Ik herinner mij dat ik op dat moment keek naar Micha...
die in zijn box lag, en dacht van...
Is dit nu een ziek kind?
Hij is diezelfde dag nog ziek geworden.
Er zitten een paar dagen tussen de besmetting en het moment van ziek worden.
Op dat moment zijn we echt in een glijdende schaal terechtgekomen...
is het eigenlijk heel snel gegaan.
Hij werd apathisch...
hij wilde niet meer drinken, de koorts werd erg hoog...
hij kon ook niet meer drinken, je kon hem niet meer goed rechtop houden...
want alles wat je deed, lokte een enorme braakaanval uit.
Een baby van acht maanden die niet meer drinkt en op die manier heel veel vocht verliest, apathisch wordt...
Dat is niet zo ingewikkeld. Dan weet je: dit gaat niet goed.
Deze foto is genomen op het hoogtepunt van de mazelen...
daar was hij vooral aan het overleven.
Je hebt het gevoel dat hij als zand door je vingers aan te glippen is.
Ik lag naast Micha op een stretcher...
Ik werd wakker, omdat iemand heel hard aan mijn haar trok.
Dat was Micha.
Ik denk dat ik gelachen en gehuild heb van opluchting...
omdat dat voor mij het moment is geweest dat ik dacht:
'en nu gaat het goedkomen'.