JAAP HARDEMAN: Ik heb nu een lichte spraakstoornis.
Maar dat heeft niets met hepatitis B te maken... met het verhaal dat ik ga vertellen.
Ik ben huisarts geweest.
Ik heb twee jaar in Tanzania gewerkt.
In het begin van de zeventiger jaren.
En ik heb er hepatitis B opgelopen.
Hepatitis B wordt ook wel een sluipmoordenaar genoemd.
Je wordt gewoon moe.
Eerst een beetje, dan wat meer en voor je het weet ben je zo gek moe.
Toen ben ik naar de huisarts gegaan.
Door die medicijnen was ik tot rust gekomen en was de hepatitis voorbij.
Dan was de moeheid te dragen.
Maar ik had een sterk vergrote kans op leverkanker.
En dat kwam ook.
Het virus maakt besmette levercellen.
M'n afweer ruimt die levercellen op.
En dan komt er littekenweefsel net als een kras voor in de plaats.
Dus je lever wordt vaster.
En die levercellen verliezen hun weerstand tegen kankerontwikkeling.
Terwijl ik jarenlang netjes een echo liet maken.
Binnen een jaar zat er een tumor van bijna vijf centimeter.
Keurig haalden ze hem eruit.
Na een jaar zit er alweer zo'n ding, weer eruit.
Nou, uiteindelijk is het opgelost met een levertransplantatie.
In mijn tijd was nog geen sprake van vaccinatie, want het hele virus was nauwelijks bekend.
Je wordt gewoon beslopen.
En je staat gelijk met je rug tegen de muur, ingrijpende chirurgie.
Ik had zo op verschillende momenten...
Ik heb langs het randje kunnen lopen.
Het is gegeven dat het allemaal net goed is gegaan.
Anders was ik er niet meer.