ILSE VALKENBURG: Wij gingen op vakantie met de camper, hier vlakbij.
Het was vrij warm weer het was zomer...
en Keet die begon over te geven, niet heel erg maar gewoon een keertje overgeven.
Ik vond het nog opvallend dat zij niet huilde, maar wel kreunde...
en Mark die vond het ook vreemd dat haar oog wat dikker werd en ging hangen.
Het ging in het ziekenhuis steeds slechter en toen is zij op de intensive care terechtgekomen.
We hadden echt heel nare gesprekken gehad met artsen: van wat nu te doen...
die wisten ook niet hoe zij er uit zou komen, omdat ze enorme hersenschade had.
Ze ontwikkelde epilepsie.
Ze was aan één kant helemaal verlamd aan haar lichaam...
en dus de artsen zeiden: ja als ze er überhaupt uitkomt weten we niet hoe ze zal worden.
Het was wel dusdanig ernstig dat we met de artsen ook een gesprek hebben gehad...
moeten we misschien de stekker eruit trekken, zo ernstig was het.
En uiteindelijk is het toch gelukkig beter gegaan...
en mocht ze wat minder pijnstilling, werd ze ook meer wakker...
mochten we haar ook vast pakken.
Gelukkig ging ze toch uiteindelijk ondanks alle negatieve berichten beter vooruit...
en is ze van de intensive care naar de kinderafdeling verhuisd...
en ging het steeds beter.
Helaas heeft ze er wel rest verschijnselen aan overgehouden.
Tot onze schrik wat wij totaal niet hadden vermoed, bleek dat zij doof was geworden...
door de hersenvliesontsteking.
Behalve dat ze een hoorimplantaat heeft merken wij eigenlijk alleen nog maar dat ze wat last heeft...
van haar evenwicht, ze is dus wat onstabiel...
omdat ook het evenwichtsorgaan beschadigd is door de bacterie.
Maar ze is ze is heel gelukkig en altijd vrolijk...
dus wij zijn ook ontzettend blij dat het zo heeft mogen aflopen...
en dat ze er natuurlijk nog steeds is, maar ook zo vrolijk is en blij en gelukkig.