RIA BLOEMEN: Ik ben ziek geworden toen ik vier jaar oud was.
Ik speelde bij een buurmeisje en ik werd in één keer inderdaad erg ziek, echt ziek.
Ik weet dat mijn vader mij naar beneden heeft gedragen...
...op het moment dat ik dus uit huis ging voor het vertrek naar het ziekenhuis...
...en hij droeg me de trap af en dat was een heel vertrouwd loopje eigenlijk...
...door een bijkeukentje de trap op, maar hij droeg me nu naar beneden...
...maar ik kon m'n eigen hoofd niet rechtop houden...
...dus dat viel achterover van m'n vaders arm af...
...en ik zag de trap en de hele bijkeuken en het hele woonhuis op z'n kop.
De eerste ziekenhuisopname was geïsoleerd...
...dus ik lag in een boxje waar niemand bij me mocht behalve de verpleging.
Dus ik kon zwaaien, of mijn moeder stond te zwaaien achter het raampje naar mij...
...en verder niets.
Dat was wel behoorlijk ingrijpend.
Ik denk dat ik een week of zes in Oldenzaal in het ziekenhuis heb gelegen...
...en van daaruit ben ik overgeplaatst naar een groter ziekenhuis in Enschede...
...en daar heb ik bijna negen maanden nog gelegen.
Maar het erge was dat ik mijn speelgoed niet mee mocht nemen.
Mijn pop mocht niet mee...
...en wat klein spul dat ik in 't ziekenhuis in die isoleer had gehad...
...al zat het alleen maar eigenlijk rondom me heen...
...want ik kon er niet mee spelen, dat mocht niet mee vanwege het besmettingsgevaar.
En ik kreeg als zoetmakertje een klein muziekdoosje...
...ik weet niet of je ze kent, dat zijn van die kleine koffiemolentjes...
...en daar zit zo'n tun-tun-tun-tun-tun-tun-geluidje in...
...zo'n blikken trommeltje, die kreeg ik op m'n buik gezet in de ambulance...
...maar ik kon er niks mee, want ik kon m'n armpjes niet bewegen.
Dus dat ding, dat stond daar en ik had er niks aan.
Ik wou alleen mijn pop, maar die kreeg ik niet, nee.
ZACHT GETIK VAN EEN KRUK OP DE VLOER
RIA: Nu weet ik dat dat was om mijn ademhaling te ondersteunen.
Dat heb ik toen niet begrepen.
Ik heb er denk ik alleen 's nachts in gelegen...
...voor zover ik het me kan herinneren en het...
Het was voor mij een soort bed waar ik in ging...
...en het schommelde een beetje. En, ja, de beperking was eigenlijk...
...dat je niet kon bewegen en er niet uit kon...
...en, ja, afhankelijk was van alles wat er om je heen gebeurde.
Alleen je hoofd stak eruit en je kon dus ook eigenlijk niet zien...
...wat er rondom je heen of achter je gebeurde.
Ik weet dat ik erin gelegd werd...
...en een van de ergste dingen vond ik dat ik een luier aan moest...
...omdat ik niet 's nachts op de po gezet kon worden wanneer dat nodig was.
Dat vond ik eigenlijk heel erg, dat ik in m'n broek moest plassen...
...en dat daar geen rekening mee gehouden werd, dat ik dat erg vond.
Toen ik thuiskwam, kon ik weer lopen.
Maar dat zal niet ver zijn geweest of niet veel zijn geweest...
...want mijn bed stond in de woonkeuken.
Dus het grote deel van de dag lag ik nog op bed...
...en dan moest er af en toe geoefend worden.