Pasgeboren baby's kunnen een aangeboren gehoorverlies hebben.
Een gehoorscreening helpt dit vroegtijdig te ontdekken.
Bij de eerste twee screenings wordt gebruik gemaakt van de OAE-methode.
Kinderen bij wie een OAE-screening geen voldoende resultaat heeft opgeleverd aan beide oren
krijgen nog een gehoorscreening.
Hierbij wordt een andere methode gebruikt: de AABR-methode.
Net als van de OAE-screening merkt de baby nauwelijks iets van de test.
Meestal slaapt het kind rustig door.
In deze animatie maken we zichtbaar hoe deze methode werkt.
Bij deze gehoorscreening krijgt de baby elektroden op het voorhoofd, in de nek en op de rug of
het borstbeen geplakt.
Deze elektroden zijn via een kabeltje verbonden met het meetapparaat.
De elektroden kunnen alleen signalen registreren er loopt geen stroom doorheen.
Ook krijgt het kind op elk oor een zogeheten 'oorkapje'.
Via deze oorkapjes wordt zeventig keer per seconde een geluidje aangeboden aan elk oor.
Dat klinkt zo:
Via het trommelvlies en het middenoor gaat het geluid naar het slakkenhuis. Hier worden de geluidsgolven omgezet in elektrische signalen.
De signalen worden via de gehoorzenuw naar de hersenen geleid.
De elektroden registreren of de geluidssignalen goed in de hersenstam aankomen.
Als dit zo is betekent dit dat het gehoor vrijwel zeker voldoende is.
Als de meting klaar is, wordt op het scherm van het apparaat het resultaat zichtbaar.
Indien er "PASS" op het scherm verschijnt, is het gehoor van het kind vrijwel zeker voldoende.
Als er "REFER" in beeld komt te staan, is het nog niet zeker of het gehoor goed werkt.
Om vast te stellen of de baby een gehoorverlies heeft en om er achter te komen wat de aard
van het gehoorverlies is, is het belangrijk dat het gehoor verder wordt onderzocht.
Her vervolgonderzoek gebeurt in een Audiologisch Centrum.
Dat is een instelling die gespecialiseerd is in onderzoek van gehoor, spraak en taal.
Het Audiologisch Centrum is soms verbonden aan een ziekenhuis.