We zijn in het Stedelijk Museum Schiedam. We zijn een museum voor moderne kunst...
en we hebben een cultuurhistorische collectie die ons iets vertelt...
over de geschiedenis van de stad Schiedam.
We willen graag van onze objecten de cultuurhistorische waarde vaststellen...
en daarvoor volgen we de methode 'Op de museale weegschaal' vooral om te weten...
welke objecten het verhaal van de stad Schiedam goed kunnen vertellen.
Binnen het museum hebben we ervoor gekozen om te waarderen...
met het publiek erbij en met vrijwilligers en met museale experts zelf.
Die hebben allemaal verzameld rondom duizend voorwerpen...
die uit het depot naar het museum zijn gekomen. Een soort pilotproject.
We zijn argumenten met elkaar gaan verzamelen...
waarom objecten al dan niet in de collectie moesten blijven.
Als er voldoende argumenten waren, kreeg het een groene sticker.
Dan mag het blijven. Als er geen of niet voldoende argumenten waren...
kreeg het een rode sticker. Dan gaan we op zoek naar een nieuwe eigenaar.
Alles ertussenin is oranje geworden. Daar moet meer onderzoek naar gedaan worden.
Waarderen kan je niet alleen. Met meer mensen weet je veel meer.
De kennis bij een museum kan beperkt zijn. Andere experts hebben andere inzichten.
Vooral ook de inwoners van je stad.
Daardoor krijg je een veel completer beeld binnen je waardering.
We hebben een mooi aangeklede pop in de collectie.
De conservator uit het Museum Rotterdam vertelde dat die pop was aangekleed...
zoals de weesmeisjes in Schiedam.
Daardoor kreeg het een groene sticker, omdat we het graag in de collectie houden.
Soms heb je wat hulp van buitenaf nodig. We kwamen een typemachine tegen...
die geschonken was door het gemeentehuis Schiedam.
Er stond een wit nummertje op geschilderd.
Toen hebben we hem toch op oranje gezet...
omdat we dachten, hier zit misschien wel een verhaal achter.
We hebben het archief gevraagd of ze ons wilden helpen met het onderzoek.
In het gemeentearchief vonden we de naam van de vrouw achter die typemachine.
Haar naam was Corrie van Kemenade. Corrie was typiste op de typkamer.
Het was 1915, het zou kunnen dat die baan voor een man bedoeld was...
omdat men dacht: Als de oorlog voorbij is en de mannen komen terug van de mobilisatie...
dan kunnen die mannen de plek van de vrouwen weer innemen.
Toen Corrie werd aangenomen, werd er ook een ander aangenomen. Een meneer.
Volgens mij deden ze hetzelfde werk, alleen die meneer kreeg 30 gulden per maand...
en Corrie kreeg 20 gulden per maand.
Een gewone typmachine uit een vooroorlogse periode...
bleek opeens een verhaal te vertellen over vrouwen in Schiedam...
die zich langzamerhand de arbeidsmarkt op vochten...
en zich een positie veroverden.
En daarmee dus een verhaal over vrouwenemancipatie in het algemeen.
Het mooie aan de methode is dat we heel duidelijk mensen uit de stad Schiedam...
konden betrekken bij het proces van herwaardering...
waaruit hele mooie verhalen loskwamen over die objecten...
maar ook over persoonlijke geschiedenissen...
die uiteindelijk voor ons de collectie weer extra waarde hebben gegeven...
waarmee we in de toekomst verder kunnen werken.