Met de NPO-middelen hebben wij extra ingezet op twee werkwijzes binnen Firda:
School als Werkplaats (SAW) en D’Tour.
Tijdens de lockdown hebben we gemerkt hoe belangrijk het is
om goed contact te houden met onze studenten.
We zijn heel creatief bezig geweest.
Een collega van mij is online gaan koken met jongeren.
Een collega van mij is met haar hond gaan wandelen met jongeren.
Om die verbinding maar vast te houden.
Grote kans was namelijk dat we de jongeren helemaal kwijt gingen raken.
SAW, School als Werkplaats, bestaat al sinds 2010.
Het is een groot team met allemaal vertegenwoordigers van organisaties
uit jeugdhulpverlening, en daarmee heel toegankelijk voor studenten.
Ze hoeven dus niet heel moeilijk te doen met bellen of op een wachtlijst te komen staan.
Ze kunnen direct ondersteuning krijgen.
Hier is ons serviceplein.
Hier is alle dienstverlening, de ondersteuning voor studenten, waaronder het adviescentrum.
Verderop heb je de loopbaan- en arbeidsondersteuning.
Spreekuur hebben we onder andere van Humanitas, een vrijwilligersorganisatie,
en vanuit Amaryllis hebben we hier het BudgetLoket.
Veel jongeren stoppen nu ook met hun opleiding
omdat ze financieel voor hun ouders moeten zorgen.
Daar hebben we nu ook echt veel mee te maken.
We willen natuurlijk dicht bij de studenten en de docenten zijn, vandaar dat we hier werken.
Hier zijn we zichtbaar en hier is het voor studenten makkelijk om op ons af te stappen.
Binnen de Entree-opleiding ben je eigenlijk niet alleen vakdocent
maar ben je ook vooral coach.
Als er sprake is van hele complexe problematieken
heb je gewoon echt soms de hulp van SAW nodig.
En vaak begint dat dan met dat je met z’n drieën samen spart, bekijkt,
waar de Entree-student hulp nodig heeft.
En je ziet dan ook dat de SAW’er het vervolgens buiten het klaslokaal over kan nemen.
Maar die vertrouwensband is er dan al.
Er zit al best veel overlap in SAW en D’Tour.
Dat is eigenlijk ook de reden dat we nog meer gaan samenwerken.
Om zowel voor de psychische problematiek de goede ondersteuning te bieden,
maar ook daarna om te kijken: wat heb je dan ook in de klas, bij die docent en de student,
nodig om onderwijs goed te kunnen volgen.
In de covid-periode heb ik mijn stage toen wel goed afgerond,
maar ik had heel weinig contact met mijn SLB’er.
Daardoor had ik, onbewust, best wel veel achterstand opgelopen.
Toen kwam ik bij een andere stage en dat was heel erg wennen,
het naar school gaan was weer heel erg wennen,
en toen overleed een vriend van mij vrij plotseling.
Toen ging er bij mij eigenlijk een soort knop om dat ik dacht: ik trek dit niet.
Op die manier ben ik eigenlijk bij D’Tour terechtgekomen.
Dus we hadden een whiteboard, en ze heeft opgeschreven:
dit moet je halen en dit is het tijdsvlak waarin je het gaat halen.
Ik wil nu dat je dit gaat invullen op je computer en aan mij laat zien wat je planning is.
Het voordeel van dat de mensen die in D’Tour zitten onderwijsmensen zijn en uit het onderwijs komen
is dat zij ook makkelijker dat maatwerk kunnen vormgeven.
Zoals extra stage-uren of juist wat minder stage-uren,
wat langer over je opleiding doen of de volgorde van je opleiding veranderen.
Het was ook best wel lastig om hulp te zoeken vanuit school
dus dat toen op een gegeven moment iemand bij mij kwam, dat was gewoon heel fijn.
Het hoeft niet allemaal hoe je het geleerd hebt, in die vier jaar of in die drie jaar.
Dat hoeft niet.
Het is jouw eigen proces en daar ondersteunen ze je juist mee.