Tijdens OCW Dichtbij gingen scholen met elkaar en met het ministerie in gesprek over
het Nationaal Programma Onderwijs en over wat we daarvan kunnen leren.
Elke bijenkomst werd afgetrapt door een wetenschapper,
die vanuit de eigen expertise een lezing gaf over onderwijsverbetering.
Deze lezing van Carlos van Kan gaat over pedagogische professionaliteit.
Hartelijk dank voor de uitnodiging om hier te mogen spreken.
En ik begrijp dat ik niet zomaar kon spreken, maar het idee is dat ik jullie ga inspireren.
Nou, ik ga me best doen. Wat ik in ieder geval wil proberen is jullie mee te nemen in de wereld van de pedagogiek.
Dan zal je zeggen, jullie zijn allemaal dagelijks met pedagogiek bezig of met opvoedkundige vraagstukken.
En ik wil jullie meenemen in de manier waarop ik dan in de pedagogiek bezig ben.
En ik hoop dat dat tot de verbeelding spreekt.
Ik vind het mooi om met de pedagogiek bezig te houden, omdat je dus
heel veel in de NPO middelen zit. Maar ook bij NRO zijn er tegenwoordig allerlei handreikingen voor docenten.
En soms denk ik wel is "wat een instrumenten allemaal."
De virtualisering van de docentschap. Er zijn ontzettend veel tools voor dit en voor dat.
En ik wil helemaal niet zeggen dat dat verkeer is in zichzelf,
maar ik vind het ook heel belangrijk dat we stil blijven staan bij de vraag van het waartoe en het waarom van het onderwijs.
En ook daarna gaan we nadenken over 'en hoe gaan we dat dan doen?'
'en welke middelen we daarbij inzetten?'
Dus dat is voor mij echt de missie vanuit de pedagogiek.
Het is altijd de spanningsveld. De spanningsveld tussen die nabijheid en soms een beetje de instantie.
Die in leefeenheid en soms misschien toch eventjes zeg ' hoe gaat ik die zelf even oplossen?'
Dus die spanningsvelden zijn zo veel aanwezig in opvoedingskwesties.
Nou is dat is het onderwijs natuurlijk niet anders dat dat speelt.
Want spanningsvelden die zijn er, maar die spelen ook altijd normen en waarden.
En spelen ook altijd uiteindelijk handelingen die je uit die normen en waarden naar voren haalt.
Waarvan je zeg "ja, gezien deze normen en waarden of deze perspectieven is dit de juiste manier van handelen."
Dat is eigenlijk het verhaal waar ik jullie in mee wilt nemen.
Dat gaat over pedagogische professionaliteit, waar ik gelijk op in ga.
Ja, dat komt anders zo vaak terug.
Dit wil ik nog even pedagogiek zeggen. Toch nog even. Nog meer een aanloopje.
Dat ik nog wel is terugkijk over de pedagogiek. "De pedagogiek is toch eigenlijk een soort project."
Ze worden geboren, zijn ze nul.
En dan worden ze achttien jaar. En dat is de pedagogische project afgelopen. Dan zijn ze volwassenen.
En dan zou je een psychologische project van kunnen maken. En dan zeg je "ja, dan houdt die pedagogiek op".
Wat ik ook nog wel eens hoort over de pedagogiek is "ja, die pedagogiek is toch eigenlijk lief doen met kinderen".
"En vooral alleen de betrekkingsniveau daarbij betrekken".
Maar voor mij is de pedagogiek is een hele ernstige zak.
In de zin van dat het het hart vorm van wat we vanuit de onderwijs willen doen.
Namelijk, we leiden jongeren in in een wereld. En of dat nou de wereld van Frans is of de wereld van Engels of
de wereld van freubelen of de wereld van de kunst of van de bewegingsonderwijs.
We openen werelden voor jongeren. En dat is een prachtig beroep.
Wij zijn cultuurdragers. En mogen dit aan de nieuwe generatie meegeven, ze daar inleiden.
Maar dat is niet de enige wat we doen.
We hopen ook dat we de jeugd daar een plek leren verschaffen. En dat ze zich thuis leren voelen.
En dat ze weten hoe we ons gedragen in bepaalde contexten. Denk bijvoorbeeld aan: als je iemand leert sporten...
Ik leer mijn oudste zoon squash spelen
Dan leer je hem niet alleen technisch squash spelen.
Maar, je leert hem ook hoe je als clubje met elkaar omgaat als je squash speelt.
En dat er van tevoren van wat drinken. En daarna natuurlijk nog netjes wat Spa rood na het trainen.
Maar, dat is dan nog niet het enige. Uiteindelijk wil je natuurlijk ook dat iemand een eigen squash speler wordt, op zijn manier.
Hoe hij squash speler kan zijn.
En dat willen wij natuurlijk ook met onze kinderen, dat ze een eigen plek verwerven in de wereld.
En op hun manier zich in de wereld willen verhouden. En zich tot anderen willen verhouden.
En zelf ook een eigen plek vinden
Dat is een hele mooie opdracht die we met elkaar hebben als we vanuit een pedagogische perspectief kijken.
Ik heb hier wat publicaties, die zijn allemaal vrij te downloaden.
Dus mocht je nog wat na willen lezen, dan is dat hier in te vinden.
De powerpoint wordt gedeeld met de sprekers.
Dus dit is voor mij de pedagogische professionaliteit. Dat gaat eigenlijk over drie componenten:
pedagogische bewust zijn, dat zit voor mij heel erg op de spanningsvelden die er altijd zijn in het onderwijs:
Nabijheid en instanties sturing, en los laten.
Pedagogisch legitimeren, dat als je al die spanningsvelden ziet..
dan wil je vervolgens een soort van koers hebben, soort idee van "ja, dan zie ik deze twee belangen...
maar wat ga ik nou concreet doen?"
En daarvoor heb je een soort pedagogische kompas nodig, een idee van 'waar zijn we eigenlijk voor als leraar,
maar ook als school, als team'.
En uiteindelijk heb je natuurlijk ook het pedagogisch handelen.
En dat handelen is idealiter de best mogelijk uitwerking van de pedagogische waarde en idealen die je voor staat.
En soms schuurt dat natuurlijk ook dat je denkt "ja, het handelen hebben we nu zo gedaan."
"Maar als we nu kijken naar de waarde van de school, of mijn eigen waarde dan schuurt dat."
En dan zet dat aan tot denken om dat handeling misschien te veranderen.
Of nog iets heel goed, de pedagogische waarde en idealen te doordenken.
Ik wil jullie meenemen in dat pedagogisch bewust zijn over wat ik daarmee bedoel.
In de pedagogiek heb je het over pedagogische antinomien.
'Anti' betekent 'tegen', 'nomos' betekent 'wet'. Het zijn tegenweten.
En dat is eigenlijk een soort idee over de spanningsvelden, dat die altijd aanwezig zijn.
Dus dat zijn geen problemen die we moeten oplossen.
Maar veel meer spanningsvelden waar we ons elke keer opnieuw toe moeten verhouden.
En het leren zien van de spanningsvelden is alleen maar een rijkdom.
Dus hoe meer ervaring je hebt, vaak hoe meer je van de spanningsvelden ziet
in je onderwijs, nabijheid en distantie, ...
striktheid en teugels laten vieren, veiligheid en uitdaging.
Dat zijn continu spanningsvelden waar je elke keer toe moet verhouden.
Maar elke keer is daarbij de vraag 'wat is op dit moment voor deze leerling of voor deze leerlingen het meest is hun belang...
en waarom eigenlijk?' Maar, eerste die spanningsvelden eens leren zien.
'Hoe kan je daar bijvoorbeeld aan werken op een school?' Ik werk daarmee met de 'bumpy moments' methodiek.
En een 'bumpy moment' verwijst eigenlijk naar een moment waarop je vindt dat je iemand legitiem behandeld hebt.
Waarvan je zegt "nou, ik kan me voorstellen dat een leraar dit op deze manier heeft aangepakt."
"En achteraf..
zie ik ook een legitiem handelingsalternatief, iets wat de leraar ook had kunnen doen."
Dus het gaat hier uitdrukkelijk niet om goed/fout situaties.
Maar, om situaties waarvoor beide wat te zeggen is.
En om dat eens te oefenen, want dat is best lastig.
Omdat we heel veel gewend zijn om te praten vanuit goed/fout, vanuit zwart/wit.
Nee, hier gaat het echt om een soort waarderend kijken naar het handelen van een leraar.
Ik wil jullie meenemen door dat model van pedagogische professionaliteit.
En de eerste component betreffen dus die pedagogische antinomien, die spanningsvelden die er altijd zijn.
En ik wil helemaal niet zeggen dat jullie daar geen oog voor hebben of dat jullie daar nooit over na hebben gedacht.
Maar, soms is het wel heel goed om dat even op tafel te leggen.
Daar even heel rustig over na te denken van "hey, wat speelt hier nou eigenlijk?"
En een manier is te werken met storyboards.
Dat hebben we deze docent gedaan.
En voor haar was het 'bumpy moment': in hoeverre ga je op het verzoek in van een leerling, ergens anders te mogen zitten.
Dat is precies dan de 'bumpy moment' waar jij beschreef,
dat je daar soms wel in kun gaan, maar soms kan je dat even laten.
Zij had hier deze perspectieven bij.
Dus "aan de ene kant vind ik het belang van de leerlingen dat ze leren om gaan met alle kinderen in de klas...
aan de andere kant vind ik het in het belang van de leerlingen dat ze ervaren dat ik serieus op hun verzoeken in ga."
En dan eigenlijk daar die waarom-vragen, die in de pedagogiek zo belangrijk is.
'Wat zijn de drijfveren?' 'Wat zijn de belangen die je voor de leerlingen ziet?'
"Het leren om gaan met verschillende kinderen vind ik belangrijk voor mij leerlingen..
omdat de kinderen hier in het speciaal onderwijs allemaal zo verschillend zijn."
"Dat leerlingen ervaren dat ik serieus met hun verzoeken om ga, vind ik belangrijk voor mijn leerlingen...
omdat er al zoveel voor deze kinderen bepaald wordt."
Dat was in ieder geval haar perspectief op deze situatie. En daar kan je op doorvragen.
En wat daar dan achterzit is uiteindelijk toch een soort van pedagogische praktijktheorie van docenten
over hoe ze daar tegen aan kijken.
En dan kan je nog verschillende manier ook doorvragen.
Maar een manier om bij de pedagogische bewust zijn stil te staan, is het oefenen met elkaar.
En het bespreken met elkaar van die dilemma's situaties die in je alledaagse voorkomen middels
intervisie, middels film bekijken, middels storyboards.
Dat is een hele prettige manier om na te denken over de dilemma rijke momenten in de dagelijks onderwijs.
Ik heb hier ook nog over gepubliceerd voor de onderwijsraad.
En hier hebben we ook een aantal dilemma's die heel argenptypisch naar voren komen in het onderwijs.
Ik denk dat het voor veel mensen herkenbaar is.
En sommige zijn specifiek uit het mbo,
bijvoorbeeld het rol van vervullen van klassiek docent rol versus vervullen van beroepsrol.
En daar heb je natuurlijk ook dat je andere perspectieven nog in hebt.
Dus is vast de eerste component: pedagogisch bewust zijn,
het vermogen van leraren om de antinomische structuur van belangen in de onderwijspraktijk te herkenen.
De tweede component betreft pedagogisch legitimeren, want is idee is dat je al die verschillende perspectieven zijn.
Maar, ergens moet je natuurlijk handelen. En dat zit natuurlijk in het onderwijs, de onmiddellijkheid.
Je moet iets op dat moment.
En dan is het fijn om dat te kunnen doen vanuit geëxpliciteerde pedagogische waarde in idealen.
En het praten in het onderwijs, dat krijgt soms vanuit bepaalde perspectief...
...zeker vanuit beleidsperspectief of vanuit leiderschapsperspectieven...
verliest het soms zijn hart.
En dan gaat het niet over de waarden en idealen die er aan verbonden zijn, want dan zie je eindelijk die soort processtaal.
'Onderwijs aan hele jonge kinderen is het meest effectief'.
Dat we dat als betekenisvolle taal beschouwen of zijn gaan beschouwen is eigenlijk schrikbarend.
Want hier staat dus eigenlijk helemaal niks.
Dus het meest effectief voor wie en voor wat en in welke context en met welke doel voor ogen.
Maar, gewoon dat woord effectief heeft een soort eigen betekenis gekregen.
Zonder dat het geëxpliciteerd wordt wat we daar dan onder verstaan.
En dat zit ook bij "we zijn niet goed genoeg.", "we excelleren niet meer.", "de kwaliteit is ongeveer gelijk gebleven." Maar dat soort woorden...
...dat zijn vaak woorden die een of andere manier het goed doen bij jaaropeningen of op websites.
Omdat, die woorden ingevuld worden door onszelf. Want we gaan zelf bedenken wat wij dan onder kwaliteit verstaan.
En zolang je dat niet hardop uitspreekt, dan is het een soort van smeerolie taal.
Op het moment dat je dat gaat expliciteren, dan kom je er misschien nog wel eens achter dat niet iedereen hetzelfde over denkt.
En dat je daar hele andere beelden bij hebt.
En ander voorbeeld komt uit de memo van het project 'leerKRACHT'
Ik weet niet of een aantal van jullie dat kennen. Maar, dat komt van McKinsey.
En het gaat volgens mij over het manier van samenwerken, ook in teams. En met zo'n scrum board.
Ik wilde helemaal niks vervelend over zeggen. Daar heb ik ook helemaal niet de autoriteit voor. Misschien werk dat fantastisch.
Maar ik bekijk het even vanuit het panflat over leerkracht. En dan zie je dit soort woorden "we zitten vast in goed."
"onderwijskwaliteit verbetering van goed naar geweldig." "significant verbeterd."
Maar, wat dat nou betekent blijft eigenlijk in de lucht hangen.
En dat is eigenlijk precies waar je de pedagogiek nodig hebt. Om eigenlijk die lastiger vragen te stellen, waar het kan gaan schuren.
Dus waar helemaal die smeerolie niet nodig is.
Maar juist even met elkaar erover te hebben over 'wat verstaan we eigenlijk onder goed onderwijs?'
En 'waarom kijken we op deze manier naar de belang van leerlingen' 'en hoe verschillen wij daarin?'
Dus bij pedagogische taal gaat het om dit soort vragen of dit soort opmerking.
Je leert iets van iemand met een bepaald doel voor ogen.
En dat is eigen aan het onderwijzen, dus het is altijd een bepaalde inhoud die op het spel staat.
Ik hoef jullie niet te vertellen dat die inhouden niet zomaar gegeven zijn.
Daar zijn grote veel discussies over, over wat er wel en niet in het curriculum moet.
En dat hebt je natuurlijk ook nog als school te maken met warmetruiendag.
Je hebt te maken met dingen die gaan over duurzaamheid.
Maar, bijvoorbeeld ook als er te weinig ondernemerschap is. Dan moet de school hier meer aandacht aan besteden.
Als er extremisme is in de samenleving, waarom zijn er dan geen programma's op scholen.
Etcetera. Jullie krijgen genoeg denk ik genoeg programma's
en ideeën vanuit belangengroepen over wat je op school zou moeten behandelen.
Dus wat de inhoud van de onderwijs betreft, daarvan kan je zeggen "ja, dat staat in het curriculum".
Maar dat curriculum zelf wordt natuurlijk ook weer discussieerd.
En wat we nu over slavernij is het curriculum zetten, is wel anders dan wat we bijvoorbeeld tien jaar geleden hadden gedaan.
Dus dat is een continu debat eigenlijk over wat/waarom in het onderwijs moet en in het curriculum.
In schaarse, want ja daar moeten we keuzes in maken.
Van iemand dat betekent dat het onderwijs ook altijd relationeel is.
Dus dat gaat ook over vragen als 'hoe verhoudt je eigenlijk tot je leerlingen?'
En 'hoe vind je dat die relatie er eigenlijk uit zou moeten zien?'
Daar kan je ook over verschillen tussen docenten. Of over hoe je als school dat op de website zou willen zetten, met een bepaald doel voor ogen.
Met een moeilijk woord zou je kunnen zeggen 'het onderwijs heeft een telio, het is een teliologische praktijk.'
Je werkt altijd naar een doel toe. Maar, wat het doel van dat onderwijs precies is...
...dan lijkt me wel belangrijk om daar woorden aan te kunnen geven. En binnen een docent team dat met elkaar kunnen bespreken.
Die andere zinnen zijn ook uit mijn eigen werk - een beetje bijzonder om naar mijn eigen werk te verwijzen -
Maar, dat is voor mij wel een leidende vraag 'wat is voor deze leerling op dit moment het meest in zijn of haar belang, en waarom eigenlijk?'
Dus dat vraag elke keer kijken naar die leerling, in die situatie, met die achtergrond en die verlangens.
En Imelman, dat is een echte oerpedagoog.
Dat is een cultuurpedagoog, en die zegt "eigenlijk in het onderwijs om intergenerationele cultuuroverdracht."
En dat is eigenlijk wat we doen. Wij zijn cultuurdragers als scholen, als docenten.
En we denken na 'wat vinden we de moeite van het onderwijs waard aan de nieuwe generatie?'
En dat klinkt misschien nu een beetje als een soort van transformatie dat je dat zo in de hoofdjes van de leerlingen stopt.
Dat is niet zijn punt.
Zijn punt is meer dat we die cultuur serieus moeten nemen. En dat wij de dragers van zijn.
En tegelijkertijd dat die cultuur niet alleen maar gaat om reproductie. Dus wat er was om dat te reproduceren.
Dat is zeker een belangrijke opdracht van het onderwijs.
Maar ook cultuur-productie. Dus, dat we de jeugd ook de ruimte geven om weer hun eigen cultuur te maken.
En daar weer iets nieuws tegenover te zetten of in te brengen.
Ik ben blij dat we in een open democratische samenleving wonen, waarin dat ook echt mogelijk is om te doen met elkaar.
Dus ja, het hierover hebben 'waar is dat onderwijs eigenlijk voor?' Dat is een mooie opgave.
En een manier om daarover te hebben in docententeams op je school is met het spelen van de pedagogische prioriteitenspel.
Dat heeft nu ook een onlineversie. Dus, mocht je met een app of een telefoon. Ontzettend leuk om ermee te werken.
Dat heeft Surf gefinancierd. En dat is nu bijna af dat project.
We hebben ook een fysiek spel. Dat is gewoon te downloaden. Je kunt mij ook benaderen als je dat wilt.
En dat is nou echt een spel waarbij je wordt uitgenodigd op een hele interactieve manier
om je pedagogische waarde en idealen te verworden. En te bespreken met elkaar. En daar echt een goed gesprek over aan te gaan.
Misschien dat sommige van jullie daar al mee bekend zijn. Maar, ik hou het warm aanbevolen voor jullie.
Dus even om dat pedagogisch legitimeren samen te vatten. Dat gaat voor mij om het vermogen van leraren,
om pedagogische idealen te verkennen, te verwoorden en te bespreken met derden.
Want daar kan je op bevraagd worden. Dus dat is het idee. Je hebt al die spanningsvelden, al die dilemma's
in je dagelijkse onderwijspraktijk. En ergens heb je een pedagogische kompas voor nodig, een idee van 'waar zijn we van als school?'
'waar willen wij voor staan?' En van daaruit, je zou dat een pedagogische toets steen kunnen noemen
kun je ook soms eens gewoon 'nee' zeggen tegen dingen vanuit waarden die je voorstaat met elkaar.
Dan heb je tenslotte nog dat pedagogisch handelen.
En dat gaat allereerste over het handelen in interactie met leerlingen in onderwijspraktijken.
Dus dat gaat over die vraag 'wat is op dit moment voor deze leerlingen in deze context het meest in hun belang en waarom eigenlijk?'
Dat is een hele mooi vraag om met elkaar te beantwoorden.
En dan helpt het ook als je met elkaar hebt gesproken over pedagogische waarden en idealen.
En wat je ziet is dat pedagogische soms gerealiseerd wordt tot regels.
Tot petje op, petje af. Mobieltje aan, mobieltje uit.
Dit komt uit een mbo. En dan zie je dat de pedagogiek gaat over het bieden van structuur,
opvoeders op een lijn, consequent nakomen van afspraken en regels
Ik wil helemaal niet zeggen dat regels verkeerd zijn of dat we dat niet moeten hebben.
Alleen is dat voor mij iets anders dan een pedagogisch perspectief op het omgaan met jongeren.
Kijk, bij regels daar gaat het om alle leerlingen. Want, dat is nou het precies het idee van een regel.
Dat geldt voor iedereen.
Maar, als je dat doet. En jou zou dat als pedagogiek zien, dan zou dat in die zin 'simpel' zijn tussenhaakjes.
Want, dan gaat het eigenlijk dan om uitvoeren wat er is afgesproken.
Dus je bent eigenlijk alleen maar aan het handhaven wat er is afgesproken,
zonder de specifieke situatie te overdenken. "Nee, het antwoord is al gegeven". "De regel is de regel".
Chargeert het een beetje hoor.
En regels zijn afgeleid van dikwijls vergeten pedagogische waarden en idealen.
Je merkt dat vaak nog het best als je op een nieuwe school komt werken,
dat je ineens denk van "waarom doen ze dat eigenlijk op deze manier?" of "waarom is deze regel hier eigenlijk?"
En dat soms is het ook vergeten in het cultuur waarom je je die dingen eigenlijk doet.
Dus, nogmaals die regels zijn op zich niet verkeerd.
Maar, het is voor mij niet dezelfde als de pedagogische dimensie van het onderwijs.
Dat pedagogisch handelen gaat namelijk, vanuit mijn optiek om deze leerling in deze situatie.
Dus, de leerling als subject.
Leraren wegen af wat het belang in een specifiek situatie dient.
Dus, je bekijkt het kind in de context met zijn of haar achtergrond.
En wat het belang van leerlingen dient, staat in directe relatie met expliciete pedagogische waarden en idealen.
Dus, dat is een hele andere manier van kijken en dat komt schematisch zo terug.
Het gaat om deze leerling versus het gaat om iedereen. Je bent eigenlijk inwisselbaar voor een ander.
De leraar als belangen afwegen versus de leraar als uitvoerder van wat er is afgesproken.
Expliciete waarden en idealen. En bij regels gelijk handelen, impliciete waarden en idealen.
En het is mijn idee dat we in het onderwijs altijd zeggen - en als je zelf teruggaat in de eigen onderwijservaring -
'wat vond je dan zo belangrijk?' Heel vaak dat je gezien werd.
Dat er iemand jou zag in jou situatie. En die leraar herinnerde je vaak ook nog.
En leerlingen zeggen dat ook nog steeds, dat dat een van de belangrijkste dingen is.
En ik denk dus dat vanuit dat pedagogisch perspectief dat je dan als persoon naar voren komt.
Dat er dan wordt gekeken naar jou en jou situatie. En de belangen die daar spelen
En dat wanneer we ons alleen maar zouden toe richten op regels,
dat je dan als leerling voorkomend inwisselbaar bent voor de ander.
En dat is volgens mij precies niet waar de pedagogiek om gaat.
Dus dat pedagogisch handelen gaat om het vermogen van leraren om overeenkomstig hun pedagogische idealen
vorm te geven aan hun interacties met hun leerlingen. Dus dat is die derde component van pedagogisch professionaliteit.
Dus, hier hebben we weer dat hele beeld. Dus, dat pedagogisch bewustzijn.
Het idee van dat er altijd spanningsvelden zijn. Die spanningsvelden zijn er niet om opgelost te worden.
Maar, om te leren zien, om je daartoe te verhouden, nabijheid en instantie, sturing en loslaten, veiligheid en uitdaging.
Het idee dat je als je dan moet handelen in een concrete situatie,
dat je dat maar beter kan doen vanuit explicite pedagogische waarden en idealen.
Die nooit een direct antwoord geven. Maar, wel een soort kompas zijn.
Een soort koers van "ok, deze richting willen we waren als school en ik als leraar met mijn collega's."
En het idee van pedagogisch handelen, dat je moet kunnen handelen, moet kunnen uitleggen waarom je handelt zoals je handelt.
En hoe die manier van handelen eigenlijk een uitdrukking is van de pedagogisch waarden en idealen die je met elkaar voorstaat.
En 'hoe kom je dan uiteindelijk als docent naar voren, uit het beeld van de leraar in de school?'
Je bent als leraar belangen afweger.
Je bent een belangen behartiger, je staat ergens voor.
En je bent belangen vormgever. Want, het is ook het idee dat je uit die belangen je onderwijs met elkaar vorm geeft.
Dus om de boodschap die ik jullie wilde meegeven vanmiddag - ja, vanmiddag is het - samen te vatten
Daar gaat het eigenlijk over 'if you stand for nothing you will fall for anything.'
Echt het idee dat je als school ergens voor moet staan met elkaar. En heb dat gesprek met elkaar.
Dat was mijn bijdrage. Hartelijk dank voor jullie aandacht.