Toen corona kwam, toen zat ik alleen maar op mijn kamer.
Ik kwam eigenlijk ook niet beneden, ik kwam alleen beneden om wat te eten en te drinken.
Dus ik hield mijn gevoelens en mijn dingetjes waarmee ik zat heel erg bij mezelf.
En ja, dat heeft me wel veranderd naar wie ik zeg maar nu ben.
Ik denk: als corona er niet was geweest, dat ik meer open was en minder verlegen naar mensen
die ik niet ken.
Tijdens corona belden we soms wel eens een keer, zo van hoe gaat het met jou of hoe gaat
het met jou?
En dan voelde je via telefoon naar elkaar toe dat het een beetje verdrietig was, of
ja, een beetje eenzaamheid.
Ik ben sociaal ingesteld, dus ik hou meer van fysieke contacten, één op één met
iemand praten of gewoon in een kring.
Dat werkt voor mij beter.
Maar doordat het op de laptop was, was het heel erg beperkt, heel ver van elkaar.
En dat is gewoon voor mijn gevoel heel erg anders.
De coronapandemie en de schoolsluitingen hebben veel effecten gehad op leerlingen.
Leerlingen moesten thuis onderwijs volgen, misten vriendjes en vriendinnetjes, misten
medeleerlingen, en konden zich thuis ook vaak minder goed concentreren.
Om leerlingen zo goed mogelijk weer op weg te helpen, heeft de overheid het Nationaal
Programma Onderwijs ingesteld.
Met dit programma krijgen scholen extra middelen en wordt er kennis gedeeld om leerlingen die
extra hulp te bieden om weer goed op weg te komen.
Het programma is nu twee jaar bezig, en we zien dat vooral rondom welbevinden er heel veel speelt.
En misschien wel meer dan we in eerste instantie dachten.
We zien dat leerlingen minder lekker in hun vel zitten, dat ze zich moeilijk kunnen concentreren,
dat ze niet meer zo goed weten hoe ze zich in de klas moeten gedragen, en dat ook de
motivatie echt een knauw heeft gekregen van deze pandemie.
Daarom willen we graag kennis rondom welbevinden delen, en delen hoe scholen het aanpakken,
zodat andere scholen daar ook weer van kunnen leren.
Elke school vult dat op zijn eigen manier in, binnen de kaders van de menukaart.
We zijn hier op de Focus Beroepsacademie.
Ik ben zelf vooral werkzaam in klas 3 en klas 4.
We hebben corona nu gelukkig weer achter ons kunnen laten, maar nu merk je bij veel kinderen
toch wel wel de gevolgen daarvan.
Wat ik vooral bemerk is dat kinderen wat sneller geïrriteerd zijn, soms een korter lontje
hebben als je ze ergens op aanspreekt.
En als ik daar goed over nadenk, denk ik dat het ook mogelijk te maken kan hebben met het feit
dat ze ten tijde van corona best wel minder toezicht hebben gehad dan dat ze gewend waren.
En waar doel ik dan op?
Nou als ik dan bedenk: we hadden online lessen, de verantwoordelijkheid lag natuurlijk bij
de leerling om die ook echt goed te kunnen volgen, ouders waren mogelijk aan het werk,
konden hun kind misschien niet aansporen om de lessen goed te volgen.
Ja goed, en wij moesten ze natuurlijk maar erbij houden, en op een afstand is dat lastig.
Ik merk ook bijvoorbeeld bij mijn leerlingen in klas 4, nu we midden in de examens zitten,
dat zij mij vooral aangeven: ja mevrouw, we hebben twee jaar online les gehad, stof gemist,
en nu moeten we ineens weer gewoon alles kunnen.
Wat bij mij ook echt wel het gevoel geeft dat ze zelf veel meer druk ervaren, van 'nu
moet ik presteren, en gaat mij dat eigenlijk wel lukken?'
Het heeft best wel wat met mijn schoolprestaties gedaan.
Ik had sowieso al heel veel hulp nodig met lezen, want ik heb dyslexie, en die hulp had
ik online gewoon niet.
Dan kwam ik een groep terecht waar je dan met elkaar ging praten en weet ik wat allemaal.
Maar dat hielp bij mij tótaal niet.
Online praten is gewoon niet echt iets voor mij, gewoon beter face to face.
Online is het echt zó anders en totaal níet fijn.
Toen corona kwam, moest ik alles zelf thuis doen, en dat had heel veel negatieve of minpunten
voor mij, want ik heb meestal zelf geen overzicht omdat ik ADD heb.
En ja, dus was alles heel erg rommelig voor mij, ik maakte niks meer want ik had het overzicht
gewoon niet.
En ik probeerde het wel zelf, maar dat ging gewoon niet.
Dus heb ik wel geprobeerd met mijn mentor één keer in de week te bellen, maar dat
was niet altijd mogelijk door de drukte en alles maken, dus ja...
Naast docent ben ik ook counselor binnen het ondersteuningsteam van de Focus Beroepsacademie.
Daarin begeleid je kinderen, voer je voornamelijk gesprekken met leerlingen over het welbevinden.
En wat ik daar vooral heb uitgehaald na corona, is dat leerlingen aangeven zich toch wel veel
somber gevoeld te hebben, alleen, eenzaam.
En als je dan toch wat dieper daar op ingaat en daar naar vraagt, dan geven zij ook wel
inderdaad aan dat ze de sociale contacten heel erg hebben gemist.
Ouders waren aan het werk, ze waren alleen thuis, ze konden niet afspreken.
De reuring binnen de school, wat natuurlijk ook echt hoort bij pubers,
ja dat hebben ze gewoon heel erg gemist.
Ik zat alleen maar op mijn kamer, gewoon in mijn eigen kringeltje zeg maar, en dat heeft
me wel heel erg veranderd.
Want ik was eerst een meisje dat heel veel naar buiten ging, met heel veel buurmeisjes
en buurjongetjes spelen, en weet ik veel wat allemaal.
En dat werd gelijk minder toen corona kwam.
Als counselor voer je natuurlijk al vaker het gesprek met de leerling over het welbevinden.
Toen ik bemerkte eigenlijk dat de leerlingen in het algemeen niet zo goed in hun vel zitten,
dan ga je toch vaak wat dieper op het gesprek in.
Als ik bespeur dat een kind niet goed in het onderwijsproces zit, of er niet bij is met
zijn gedachten, dan kun je als docent natuurlijk wel je stof er doorheen willen jassen, want
je wilt dat ze wat leren, maar goed, een kind komt natuurlijk pas tot leren als het ook
die intrinsieke motivatie heeft.
Dus het is wel van belang denk ik om het gesprek met de leerling aan te gaan: wat schort eraan,
waar zit je mee?
We zijn natuurlijk heel erg blij dat we binnen deze school een VIP-room hebben kunnen creëren,
wat staat voor Very Important Puber, waar de kinderen een soort uitvalsbasis hebben.
Waar ze gewoon even tot rust kunnen komen, waar ze even uit dat onderwijsleerproces kunnen,
als ze even, ja, niet in staat zijn om te kunnen deelnemen.
Dit is de VIP-room.
Hier zat ik altijd als ik iets nodig had, of even een boek moest lezen of even mijn
gedachten kwijt wou.
In de VIP-room zit ik eigenlijk altijd aan deze tafel, omdat ik hier gewoon mijn laptop,
mijn boekje en weet ik het wat allemaal gewoon lekker bij me kan hebben.
Ik zit hier heel vaak omdat ik heel snel allemaal prikkels voel, en dan kan ik hier gewoon tot
rust komen in mijn eigen space.
Gewoon lekker mijn werk doen.
De VIP-room wordt nu ongeveer twee jaar gebruikt.
Inmiddels hebben ongeveer 200 leerlingen een VIP-pasje.
Wanneer leerlingen in de klas zitten en bijvoorbeeld overprikkeld zijn, en de behoefte hebben om
naar de VIP-room te komen, dan zetten ze hun pasje in. Ik krijg dan van de docent een berichtje
via Teams, met het verzoek of de leerling naar de VIP-room mag komen.
Dan krijg ik ook te horen waaraan behoefte is.
Ik vang de leerlingen hier op en dan gaan we kijken hoe we ze verder kunnen helpen.
Hier kreeg ik ook altijd hulp van mevrouw Den Outer.
Ze heeft me geholpen als ik wel eens vastzat of iets niet begreep.
Had ze heel veel geduld om het uit te leggen.
Ze heeft me ook geleerd om wat zelfstandiger te worden, mijn eigen planning te maken en
zo wat verder uit de VIP-room te gaan.
En yes, dat heeft me best wel veel geholpen.
Ik kom hier wat minder vaak, ben er een beetje uitgegroeid, maar ik kan altijd weer terugkomen
als ik nog wat nodig heb.
En als ik iets niet begrijp of snap, dan kan ik het altijd hier aan de docent vragen.
Aan het begin van het jaar ben ik hier bijna elke dag geweest, en nu is dat wel echt een
stuk minder omdat het gewoon, ja, een soort van beter met mij gaat zeg maar.
Dagelijks vangen we ongeveer twintig leerlingen op.
We merken dat er vooral leerlingen komen komen uit leerjaar 1 en 2.
Ja, die hebben toch het meeste onrust nog in hun lijf.
Leerlingen uit leerjaar 3, die zijn eigenlijk al veel rustiger geworden.
Die weten hoe ze moeten plannen.
Die hebben echt wel wat kunnen doen met de tips die wij ze hier gegeven hebben, dus we
zien hun veel minder.
Ten tijde van corona bemerkte ik wel dat de in mijn ogen mooie driehoek ouder-school-kind
voor mij eigenlijk een beetje in disbalans was geraakt.
Je merkt toch dat je elkaar een beetje kwijtraakt, wat logisch is: een kind zit thuis, moet online les
volgen, ouders gaan naar hun werk en hebben dat toezicht niet.
En ja, dan komen ze weer terug naar school en dan zitten ze weer fysiek in de klas, achter
een tafeltje, en dan moeten ze weer leren léren.
Toen ik weer op school kwam, kon ik altijd eigenlijk wel naar mijn mentor toe en
toen ook wel een schoolvriendin.
En ja, dat heeft me ook wel geholpen, gewoon weer sociaal contact.
Toen ik terug op school kwam, voelde ik me zekerder over mijn schoolwerk en gewoon over
hoe alles ging op school.
Ik kon sneller leraren bereiken voor schoolwerk als ik ergens mee vastliep, en dat voelde
echt... een goed gevoel voor mij dat ik gewoon echt meer overzicht had, meer dingen kon doen,
meer dingen kon inleveren.
Dat maakte me ook gewoon echt vrolijk.
En ook door iedereen weer te zien op school, sociale contacten te hebben.
Het was echt heel mooi.
Het was écht heel mooi ja.