Ga je mee, Jack? Kom!
Ik haal even een dossier op bij de planning.
Aan het verbouwen...
We gaan nu naar binnen.
Daar worden de voetgangers gecontrolleerd.
We komen steeds meer drugsafval tegen.
Alleen ik al honderden keren per jaar hennepafval.
Arbeidsmigranten tot prostitutie...
Zodra hier een melding binnenkomt via 112 willen we als eerste weten waar iemand is.
We willen weten wat er aan de hand is.
Zodra we dat weten gaat er al een alarmering uit.
Je leest iemands verhaal, je kijkt of de identiteit vaststaat.
Of dat er twijfel over is. Dat is het beginpunt.
En dan iemands verhaal: waarom heeft iemand z'n land verlaten.
Als de vreemdeling een negatieve beslissing krijgt...
dan is dat voor de vreemdeling, per definitie, een moeilijk te accepteren besluit.
Aan de andere kant is het ook zo dat de samenleving erom vraagt...
dat bepaalde besluiten nou eenmaal worden genomen.
Als officier van justitie probeer je de samenleving wat rechtvaardiger te maken.
En bij mensenhandel gaat het over mensen van vlees en bloed die slachtoffer worden van een bepaalde vorm van criminaliteit.
Het is wel dat ik 's avonds op de bank zit thuis en dat ik denk:
"Jongens, hoe heeft het zover kunnen komen? Hoe kan dit allemaal?"
Maar daarentegen ligt de uitdaging om het op te lossen.
En aan te pakken.
En die mensen te helpen. Hoe dan ook.
Ik kan er alleen maar heel erg trots op zijn dat we aan de ene kant verdachten veroordeeld krijgen...
en aan de andere kant slachtoffers uit die mensenhandel bevrijden.
Iemand uit zo'n situatie weten te krijgen, dat is waar ik het voor doe.
Ik blijf natuurlijk altijd blij als we een pand kunnen sluiten met 200 kilo cocaïne.
Maar dat is dan de euforie van het moment.
Het gaat er met name om dat we na een of twee jaar kunnen zeggen:
"Dat was toen."
"Boef gevangen en nu staat er mooi pand met een goede ondernemer."
Ik wil vooral proberen om dingen te bereiken waardoor we dit probleem kleiner gaan maken.
Dan voel ik ook wel een hele sterke uitdaging om me daar volle bak voor in te zetten.