Ik werk op de meldkamer brandweer in de regio Rotterdam.
Ik doe dat nu bijna twee jaar.
Met veel plezier.
Zodra hier een melding binnenkomt via 112 dan willen we als eerste weten waar iemand is.
Dat is het allerbelangrijkste.
Op dat moment, als we dat weten, dan willen we weten wat er aan de hand is.
Zodra we dat weten gaat er al een alarmering uit.
Dan gaat er al een eerste eenheid rijden.
Daarna gaan we de melding verder uitvragen.
Om alles te weten te komen: wat er aan de hand is, hoe groot, hoeveel mensen, of er gewonden zijn.
Wat er allemaal nog meer bedreigd wordt.
Je doet het uiteindelijk voor iedereen die dat nodig heeft.
Ik bedoel, ik werk in deze stad. Ik woon er ook. Het zijn gewoon mijn buren.
Ik bedoel, als er een omaatje van 90 belt die zonder bril geen steek ziet.
Die midden in de nacht het water uit het plafond hoort gutsen.
Wat echt letterlijk werk is voor een loodgieter.
Waar we echt niks mee kunnen.
Ja, dan ga ik er toch een brandweerauto naartoe sturen.
Als jouw oma het zou zijn, dan zou je dat ook fijn vinden.
Ik ben ervan overtuigd dat als mensen 112 bellen, dat ze niet meer weten wat ze moeten doen.
En in die mindset gaan we ze helpen.
Het allermoeilijkste in mijn werk is de emotie.
Als mensen in paniek opbellen, ga ik de mensen rust bieden.
Ik ga zeggen dat ik ze ga helpen.
En ik ga zeggen dat ze me zo goed mogelijk te woord moeten staan.
Omdat ik ze dan zo snel mogelijk kan helpen.
En soms is dat heel praktisch.
"Ga eens weg uit die kamer."
"Als iedereen door elkaar praat, kan ik u niet verstaan."
"Ga eens weg uit die kamer."
Bijvoorbeeld.
Maar soms is het: "Mevrouw, als u zo blijft huilen, kan ik u niet verstaan."
"Adem diep in en vertel me wat er aan de hand is."
Heel duidelijk zijn, heel rustig blijven.
Je moet het verhaal zo opmaken zonder emotie.
Dat is soms echt lastig.
Als het over kinderen gaat, is dat altijd lastig.
En die emotie komt uiteindelijk.
Ook bij mij.
En dat vind ik het lastigste aan het werk.
Je weet nooit wat de dag biedt.
Je kan 's ochtends op je werk komen en binnen 10 minuten in de grootste brand zitten die je hebt meegemaakt.
Of om 10:00 uur je tweede liftopsluiting krijgen.
Het kan allemaal.
Het is heel onvoorspelbaar en dat is wat het verschrikkelijk leuk maakt.