Ik had een brief gekregen van de kinderrechter.
Er stond in dat de rechter een belangrijke beslissing over mij moest nemen.
Ik mocht voor een gesprek komen.
Hele goede morgen.
Ik dacht van ‘Ohh dan moet ik naar de rechtbank toe’.
Toen ben ik er heen gegaan en m’n moeder ging ook mee.
Goed, mag u onder de poort.
Goedemorgen dame.
U heeft voor de rest geen metalen voorwerpen?
Ik vond het best wel spannend in het begin.
Want ik wist niet goed wat ik moest verwachten.
Het was super groot, echt een super groot gebouw.
En dan zie je zo’n rechter of iemand met zo’n toga.
Ik zag ook andere kinderen.
Wij hebben om elf uur een afspraak. Voor een kindgesprek.
Ik ben nooit in een rechtbank geweest.
Rechtbank Familie- en Jeugdrecht inzake …
Op televisie zie je allemaal van die rechters.
En dat zijn dan altijd strenge mannen.
En dan zit je in een grote zaal met veel mensen d’r omheen.
En dan hoort iedereen wat je zegt.
Ook wat je verkeerd zegt.
En dan denk ik ‘Zou het bij mij ook zo gaan?’
Goedemorgen. Jij bent Paul denk ik.
Ja. - Ik ben Johan, ik ben de rechter.
En jij hebt een uitnodiging gehad voor het kindgesprek?
De rechter heette Johan en hij kwam me zelf ophalen.
Spannend?
We gingen niet naar zo’n grote zittingszaal, maar naar een aparte kamer.
Dit is Sanne.
Die typt mee met wat we allemaal zeggen.
Alles? - Nou, ja wel bijna alles hè?
Ja kan wel ...
Redelijk.
Ja, die kan heel snel typen.
Ik ben de rechter.
Dat zie je misschien niet aan mij want ik heb geen toga aan.
De rechter was een mevrouw.
En we zaten aan een tafel in een klein kamertje.
Dat verslagje gaat niet naar je ouders...
maar dat stoppen we wel in het dossier...
zodat we terug kunnen lezen wat je allemaal hebt gezegd.
Als je aan het eind denkt:
‘Dit vind ik wel lastig als mijn vader of mijn moeder dat weet’…
Nou eigenlijk boeit het me niet want ik zeg wat ik vind, dus, ja …
Weet je waarom we jou hebben uitgenodigd vandaag voor dit gesprek?
Ja.
Kan je iets vertellen waarom dat is?
Ja dat was de situatie met de nieuwe vrouw van mijn vader.
Toen werd het wat minder.
Die vond mij en mijn moeder niet zo leuk.
Toen werd het moeilijker.
Ik mocht alleen vrijdagavond komen en voor de rest niet.
Dus je hebt veel last van de hele situatie?
Ja.
Toen ze uit elkaar gingen toen was je zeven jaar, acht jaar?
Ja. Zeven.
Dat is een verdrietige periode geweest, of niet?
Ja.
Soms denk ik - waarom kunnen jullie niet samen zijn, snapt u?
Hoe mijn vader toen met mijn moeder omging... dat was gewoon echt niet leuk.
Het idee dat je niet welkom bent...
De rechter luisterde goed naar mij.
Hij herhaalde hoe ik het vertelde.
Ja dat is wat ik vind.
Ik ga straks op de zitting - ho, m’n pen valt...
op de zitting kort aan je ouders vertellen wat wij ongeveer hebben besproken.
Ik wist natuurlijk niet hoe hij het dan zou zeggen tegen mama en papa.
En dat ik papa tegenkom en dat ie alles gehoord heeft wat ik heb gezegd.
Zijn er dingen die ik helemaal niet mag vertellen?
Zijn er dingen die ik juist wèl moet vertellen?
Mag ik vertellen wat wij hebben besproken, kort?
Er zitten geen geheimen bij, die ik niet mag verklappen?
U mag wel veel vertellen, maar niet alles.
De rechter was heel duidelijk en ik vond het fijn dat ze me begreep.
Het is natuurlijk niet zo dat jij beslist.
We hebben heel goed geluisterd naar wat jij er van vindt.
Maar dat wil niet zeggen dat we het precies zo gaan doen hè.
Dat weet jij ook wel toch? - Ja.
Ik moet ook rekening houden met wat je moeder vindt.
Ik moet ook rekening houden met wat je vader vindt.
Maar ik heb goed geluisterd dus ik weet wat jij wilt.
En wat je niet wilt.
Heb je nog tips voor je ouders?
Wat kunnen ze beter doen om jouw leven een beetje leuker te maken?
En je mag niet zeggen ‘meer zakgeld’. - [Lach]
Ik loop even met je mee terug.
Nou dat viel wel mee toch? - Ja.
Gelukkig.