We zijn in Utrecht vandaag, op de 13e managementconferentie
van het ministerie van Justitie en Veiligheid.
Het centrale thema is sociale veiligheid.
*muziek speelt*
Sociale veiligheid betekent voor mij
dat je onbekommerd je mening kunt geven
binnen de organisatie en het team waarin je werkt.
Sociale veiligheid op mijn werk betekent voor mij dat ik me kan uiten
op een manier zoals ik wil, die bij me past.
In een omgeving met collega’s
die ik respecteer zoals ze zijn en die mij respecteren zoals ik ben.
Hoe veilig is uw departement?
Wat kan of moet beter en hoe bereik je dat?
Bij ons op het werk is dat de afgelopen jaren echt een heel belangrijk thema geweest.
Wij komen van ver.
Dat ik ontspannen mijn werk kan doen. Dus dat ik mezelf kan zijn.
Ongeacht wie je bent en dat je mag zijn wie je bent.
Dat ik kan aangeven op het moment dat het niet zo goed gaat.
Dat het met mij niet zo goed gaat, of dat het op het werk niet zo goed gaat.
U bent bijna drie jaar nu SG van het ministerie.
En u had drie speerpunten toen u aantrad. Een daarvan was veiligheid.
Was het zo onveilig dan, bij het ministerie?
Nou in ieder geval; een aantal mensen voelden zich heel erg onveilig.
Het bespreekbaar maken, het aankaarten, dat is vaak de moeilijkste stap.
Hoe kunt u die mensen op weg helpen?
Nou, ik denk ook door het voorbeeld te geven.
Ook als bestuursraad, dus met DG-en en ondergetekende,
zijn we in een aantal sessies hetzelfde gaan doen wat we vragen aan onze medewerkers.
Als wij hier nou iets hebben en iemand voelt zich toch niet helemaal senang,
zeg je het dan?
Of denk je dan: laat maar lopen, hij bedoelde het misschien anders.
Dat soort gesprekken hebben wij ook gevoerd. En dat vertellen we ook aan onze medewerkers.
Ik hoop dat daar ook een stimulerende werking vanuit gaat.
Laten we proberen na te denken aan al die situaties
waarin je ofwel zelf dader was, omstander of slachtoffer.
Dus dat we ons bewust zijn
dat we niet alleen op de wereld zijn.
En dat we ons daardoor ook veel makkelijker verbinden,
met de andere mensen om ons heen.
Die misschien een hele andere achtergrond hebben,
of een heel ander normen- en waardensysteem.
En dus juist in een veilige omgeving kun je elkaar aanspreken op prestaties.
We zitten nu in de groep de koerskaart te doen.
Hadden we het over druk; hoe dat enerzijds positief kan uitwerken,
maar anderzijds ook heel negatief, verlammend kan werken.
Dat is ook een mens.
Die heeft ook een verhaal. Die maakt ook dingen mee die die moeilijk vindt.
*muziek speelt*
Wat vroeger nog normaal was, is dat nu niet meer
en de regels worden af en toe gewoon weer bijgesteld.
Dus niemand is volledig schurk of superheld.
Want we zijn mensen van vlees en bloed.
We maken fouten en doen goed.
We maken keuzes met ons hart én brein.
Dus laten we, vanaf vandaag, gewoon weer even mens zijn.
Openheid, ja, transparantie.
Het kan af en toe schuren, maar ik vind, dat moet ook mogelijk zijn.
Maar dan moet je wel open staan voor het gesprek als iemand zich geschoffeerd voelt.
Ik blijf, denk ik, elke keer weer aandacht vragen voor de mensen
die ik niet heb gehoord in vergaderingen.
Want dat betekent dat je stem geeft aan ofwel de ‘silent majority’,
ofwel aan de mensen die zich nog niet hebben durven uitspreken
omdat je doet wat je doet.
Dat herken ik en neem ik mee in mijn werk morgen weer. Ja.
*muziek speelt*
*muziek fadet uit*