Hoi. - Hallo.
Hoi. - Dag meneer.
Vind je het goed dat ik wat vertel?
Ja.
De zon scheen, de strandstoelen stonden klaar.
Ik keek uit over de Noordzee, met achter me mijn strandtent, mijn lief en mijn leven.
Het was een drukke dag. Er werd gelachen, er werd wat besteld.
Mensen hadden plezier. Soms heb je dan even een moment dat je je even terug wil trekken
en even rust wil nemen.
En ik zat achter mijn strandbar toen ik iemand van de linkerkant
zag komen aanlopen.
Het was een jongen. Ik kende hem niet.
Ik had hem nog nooit gezien. En hij keek boos.
Voordat ik het wist sloeg hij met zijn vuist midden in mijn gezicht.
Hij schreeuwde daarbij en ik probeerde de klappen te ontwijken, maar dat lukte niet.
Ik viel voorover en hij bleef maar slaan.
Ik heb dat nog nooit meegemaakt dat ik zo zonder aanleiding wordt aangevallen.
Heftig. - Het is nu een paar maanden geleden
en ik loop nog steeds met die dag rond. Het idee dat ik in mijn eigen strandtent
in mijn eigen veilige haven niet meer veilig kan zijn, dat maakt me zo boos.
Ik weiger me er bij neer te leggen dat dit normaal is.
Dit is het verhaal van Niels.
En Niels is hier niet.
Want hij is bang om dit te vertellen en herkend te worden.
Maar we mogen ons nooit gaan neerleggen bij het feit dat dit normaal wordt.
En daarom vertel ik dit jou omdat het belangrijk is.
Dank je wel voor het delen.
Ik vind het heel heftig om te horen.
Dat heeft behoorlijke impact.
Ik hoop dat het goed gaat met Niels.
Het zet je wel aan het denken.
Ja. - Ja.