Ik ben Fahima Elmi. Ik ben vijftien jaar oud...
...en ik woon nu met mijn moeder, mijn broertje en mijn zus...
...maar hiervoor heb ik anderhalf jaar in een vrouwenopvang in Leiden gewoond.
Ik ben in de opvang terechtgekomen...
...doordat het bij ons thuis niet meer veilig was voor mijn moeder en ons.
En daardoor moesten we naar een opvang toe.
We kwamen aan bij de vrouwenopvang...
...en vanaf het moment dat ik daar aankwam, werd ik eigenlijk...
Mijn zus, mijn broertje en ik werden niet meer echt als een individu behandeld...
...maar meer als de bagage van mijn moeder.
Dus we waren in de vrouwenopvang aangekomen...
...en daar draaide het heel erg om mijn moeder, hulp voor mijn moeder.
Ook voor de toekomst van mijn moeder.
En dat is natuurlijk heel erg fijn en heel erg goed...
...maar het ging niet echt over ons...
...over onze toekomst, en over wat mijn zus, broertje en ik nodig hadden.
En dat heb ik heel erg gemist in de opvang.
We werden behandeld als de bagage van mijn moeder...
...doordat mijn moeder bijvoorbeeld vanaf het moment dat we daar aankwamen...
Mijn moeder had dan een intakegesprek...
...en mijn zus, broertje en ik moesten dan op de gang zitten wachten.
Of als er een probleem was, moesten we het aan mijn moeder doorgeven...
...en mijn moeder was degene die dat dan aan kon geven.
Er werden met mijn moeder gesprekken gehouden, hoe het met haar ging...
...maar nooit was er echt een gesprek met mij, over hoe het met mij ging...
...en wat er in mijn hoofd omging, welke problemen ik meemaakte...
...en wat ik voor mijn toekomst heel graag wilde.
Vrouwenopvang, het zit al in de naam, voor vrouwen.
Het is niet echt voor de kinderen.
Als klein kind, dan...
Ik dacht dat ik blij moest zijn met de dingen die ik kreeg in de opvang.
Zo werd het tenminste door de begeleiders ook behandeld.
Van: wees blij dat je een plek hebt om te spelen, of dat je dit of dat hebt...
...en ik nam daar genoegen mee.
En als klein kind dacht je dan niet na, van: maar misschien kan dit anders...
...of: waarom is dit niet zo?
Daar begon ik later pas over na te denken, toen het al te laat was.
Mijn wens voor kinderen in de opvang is dat ze betere zorg krijgen, op maat.
Ik denk dat het heel erg belangrijk is dat kinderen psychologische zorg...
...en goede begeleiding hebben. Maar ook praktische dingen.
Zoals goede wifi is voor heel veel kinderen heel erg belangrijk...
...omdat ze dan op hun schoolsite hun rooster op moeten zoeken...
...of nu heel veel huiswerk via internet gemaakt moet worden.
Of een huiswerkruimte waar laptops of dergelijke staan...
...of waar ze gewoon een stille plek hebben...
...waar ze tot zichzelf kunnen komen en huiswerk kunnen maken...
...want in heel veel opvangcentra is het gewoon heel erg druk...
...en heel veel vrouwen praten, en dan heb je niet echt een plek voor jezelf.