*Opzwepende muziek speelt*
Hartelijk welkom allemaal hier in de zaal, op het twaalfde Deltacongres.
En natuurlijk alle mensen thuis, 1500 deelnemers
die hebben ingelogd op de computer om het Deltacongres te volgen.
Fijn dat jullie er allemaal zijn.
Het is ontzettend prettig om vandaag hier op het Deltacongres te zijn in Limburg.
Iedereen die hier is, die wil ook met ons meedenken van:
hoe moet dit nu verder, waar moeten we aan denken
en hoe gaan we dat doen?
En wij zijn dus ook heel erg op zoek naar expertise,
naar ervaring van mensen die ons mee kunnen helpen
in onze hele grote opgave.
Het Deltaprogramma is natuurlijk nadenken over de toekomst, over deltabeslissingen,
maar het is ook 'hands-on', het is uitvoering.
Het is ongelooflijk belangrijk dat we dat met elkaar oppakken.
Iedere schop in de grond is letterlijk.
Alles wat we nu doen, waar we nu in investeren,
moet je eigenlijk met het oog op de toekomst doen.
Die is onzeker, dus doe het klimaatbestendig,
dan voorkom je schade.
Het woord polderen, het met elkaar eruit proberen te komen,
zit in onze genen.
Dat is ook de manier waarop wij met elkaar tot consensus komen.
En degenen die het hebben uitgevonden die zitten eigenlijk
vandaag ook in de zaal.
De meerwaarde van deze groep mensen die vandaag bij elkaar is,
is dat zij altijd in staat zijn geweest, in het verleden maar ook vandaag,
maar ik denk ook morgen en in de toekomst, om oplossingen te verzinnen.
We hebben een hele grote opgave maar we zijn altijd in staat
om eigenlijk al die belangen die we hebben bij elkaar te brengen
en toch tot een oplossing te komen.
En daar kijkt het buitenland met grote jaloezie naar.
*Opzwepende muziek zwelt aan*
*Muziek speelt*
Vanuit NEPROM hebben we een programma Klimaatadaptief-
en Natuurinclusief Bouwen opgestart.
Met ministeries, met alle bouwpartners, met de gemeentes in Nederland,
om echt te kijken vanuit projecten van: hoe kun je veel
meer die natuur ook meenemen, en het klimaat?
Onze ruimte is hetgene wat ons bindt, waarmee we het moeten doen.
Laten we ook zorgen dat we de besluiten die we in de komende tijd moeten nemen,
'geen spade meer de grond in, zonder dat die klimaatadaptief is',
dat we in beeld kunnen brengen wat dat betekent.
Voor mij zit eigenlijk de kans in, laten we zeggen,
het probleem van de burger, de omwonenden, mensen in mijn omgeving,
die wateroverlast kunnen ervaren, waar ik juist voor hen dat probleem
kan oplossen door dat water op te vangen op mijn akkers.
Wij praten over systeemwerkingen en over modellen en dat soort toestanden.
Uiteindelijk werken we gewoon voor mensen.
Als je een toekomstbestendige wijk moet bouwen,
gaat het echt om de samenwerking.
Het was zo mooi om te zien, in eigenlijk de sessies
die we hebben gehad, dat je letterlijk en figuurlijk bij elkaar aan tafel zit.
Ik vond het echt fantastisch dat de bestuurders van de gemeente,
het ministerie, maar ook hele andere partijen, private en publieke partijen,
aan tafel zitten.
En ik denk echt dat het samen moet gebeuren.
Er kan maar één winnaar zijn en dat is de Hedwige-Prosperpolder.
*Applaus* *Opzwepende muziek speelt*
Ik snap de vraag: wat is het allerbelangrijkste?
Nee, ik zeg: het is en, en, en.
Én veilig én voldoende én klimaatadaptief.
*Frans Pollux en Emil Szarkowicz spelen ‘Nao de Maas Toe’ van Frans Pollux.*
*'Nao de Maas Toe' fadet uit*