Als je naar de afgelopen periode kijkt, sinds 2002, dan zijn we er ook echt in welvaart op vooruit gegaan.
Maar daar is iets bijzonders mee.
Want de huishoudens hebben daar erg weinig van gemerkt.
Tot nu toe betekende meer welvaart, meer uitstoot.
En welvaart was nooit goed voor het klimaat.
Maar voor het halen van onze klimaatdoelstellingen is ook geld nodig.
En ik heb liever dat we dat geld halen uit de extra welvaart die we met elkaar verdienen...
Dan dat we het van het inkomen af halen van mensen.
Een nieuw soort welvaart waarmee we de klimaatdoelstellingen kunnen halen.
De energietransitie kunnen betalen.
Op een zodanige manier dat we met elkaar het beter gaan hebben.
Maar dit keer zonder meer uitstoot.
Meer welvaart vraagt meer lef.
Lef om bijvoorbeeld te zorgen dat we echt veel beter onderwijs krijgen.
Lef in de zin dat we ook als overheid misschien wel meer moeten doen.
Meer moeten investeren in innovatie.
Om ook op het terrein van infrastructuur buiten de lijntjes te denken.
Lef om ook ter discussie te durven stellen, dat er wel heel veel mensen in deeltijd werken.
Ook als die mensen eigenlijk zelf best meer zouden willen werken.
Al die dingen vergen lef.
De kleine dingen helpen niet altijd meer.
We moeten ook met elkaar over een paar grote stappen durven nadenken.