Mijn naam is Angelique Luijkx. Ik werk als toezichthoudend dierenarts...
bij de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit.
Vandaag ga ik naar een slachthuis in Oene...
om de levende keuring te doen, en een hygiënecontrole.
Het is belangrijk dat er toezicht is...
of het slachthuis zich houdt aan alle voorschriften...
zodat de voedselveiligheid gewaarborgd is in Nederland.
Zo denken we ook over dierwelzijn. Dat vinden we steeds belangrijker.
Als de dieren aankomen op het slachthuis...
kijk ik of er voldaan is aan de geldende wet- en regelgeving...
dus of ze op een diervriendelijke manier vervoerd zijn.
Ook kijk ik of de dieren gezond zijn...
dus of ze ook geslacht mogen worden voor menselijke consumptie.
Ja, zet haar maar op stal.
Na de levende keuring worden ze verdoofd...
en controleer ik of dat goed gebeurd is.
Als ik zeg dat ik in een slachthuis werk, schrikken mensen vaak een beetje.
Het lijkt in eerste instantie best een heftig proces.
Dat snap ik ook heel goed.
Maar ik denk dat ik goed kan uitleggen waarom ik er toch enthousiast over ben.
Ik vind het heel mooi dat ik deel kan uitmaken van een organisatie...
die echt staat voor dierwelzijn en voedselveiligheid.
Ik hou wel heel erg van regels.
Ik vind het ook belangrijk dat mensen zich houden aan regels...
dus wat dat aangaat, zit ik wel op m'n plek.
Als een karkas gekeurd is, zetten we er een stempel op.
Die stempel geeft dus aan dat we het vlees kunnen eten.
Ik heb geen eigen werkplek. Ik werk op een kantoor in de slachterij.
Hier werk ik de administratie af van die dag.
Tot ziens.
Meestal bezoek ik meerdere slachthuizen en heb ik heel drukke dagen.
We hebben heel zelfstandig werk. Je kunt je eigen tijd indelen.
Als ik thuiskom, zit m'n dag er nog niet op.
Ik moet de planning voor de volgende dag bekijken.
Ik moet m'n inspecties voor de volgende dag voorbereiden.
En ik studeer nog.
Ik zou mede-dierenartsen zeker aanraden om te komen werken voor de NVWA...
omdat je kunt blijven leren, blijven doorgroeien...
het blijft altijd interessant en elke dag is anders.