Wat betekent Hoofdtaak 1 voor jou?
Het wordt echt belangrijk wanneer je met z'n allen in levensgevaar verkeert en er moet gevochten worden.
We zeggen het niet verder maar daar ligt de sleutel om binnen te komen.
Alleen, ja, wanneer ben je er klaar voor? Dat weet je pas eigenlijk...
als je in een gevechtsituatie komt.
En als er iets duidelijk is op dit moment, is het toch niet zo'n moeilijke vraag ook?
Het is voor iedereen vanzelfsprekend dat je leeft in een vrij land.
Maar het is niet zo vanzelfsprekend.
Ik ben Theo Haver.
Ik ben mijn leven lang beroepsmilitair geweest.
Ik ben met pensioen uiteraard, al een tijdje, en ik woon hier nu op Bronbeek.
Ik ben Hans Berkers, adjudant Hans Berkers.
Op dit moment werkzaam bij School Luchtmobiel.
Ik ben Pieter Meijer.
En ik heb gewerkt bij de Koninklijke Marine.
En ja, dat is gewoon tot volle plezier geweest.
Mijn naam is Maurice Jansen, ik heb ooit gediend bij het Korps Mariniers.
Van 1990 tot en met 1994.
En daarna heb ik de overstap gemaakt naar de politie en daar werk ik eigenlijk nog steeds.
Volledig op de opname.
Johannes Cornelis de Bruin.
Ik ben altijd compagniesadministrateur geweest in de landmacht.
De militaire administratie dus.
En in Nederland een jaar en in Indonesië twee jaar, ongeveer.
Ik moest in dienst en omdat ik toch een dienstplicht moest doen, ben ik...
eigenlijk meteen beroeps geworden. Ik vond dat een goede zaak toen.
Toen was ik een tijdje in dienst bij de luchtmacht.
Toen werd er oproep gedaan op je of je naar Korea kon gaan, wilde gaan...
want dat was helemaal een vrijwillige basis.
En dat heb ik toen gedaan, vond ik leuk.
Iets van de wereld zien. Was twintig jaar, wist geeneens waar Korea lag.
Van de Korea-oorlog heb ik de laatste zes maanden meegemaakt.
Een behoorlijk heftige oorlog.
Toen was er ceasefire, wapenstilstand, ben ik teruggekomen.
Ik was beroeps bij de luchtmarkt dus ik ben weer in dienst gegaan bij de luchtmacht...
en daar heb ik tot mijn pensioen gezeten.
Ik heb gediend in 1962.
In Nederlands-Nieuw-Guinea, aan boord van Hr. Ms. Friesland.
In 1991 werden we aan het einde van de Golfoorlog naar Irak gestuurd.
En in 92', 93', ben ik voor 6,5 maand naar Cambodja uitgezonden geweest.
En daar werden voor het eerst vrije verkiezingen gehouden.
En wij moesten daarop toezien dat het veilig verliep.
En we moesten iedereen ontwapenen die op straat met een...
met een vuurwapen of een automatisch wapen rondliep.
En ik zat in de middelste shift waarin...
waarin ook daadwerkelijk de vrije verkiezingen plaatsvonden.
Ik heb in 1995 de uitzending meegemaakt, Dutchbat 3, na Srebrenica.
Daar was ik korporaal plaatsvervangend groepscommandant.
Januari tot en met juli '95. Mijn tweede missie was in 1999.
Daar was ik sergeant groepscommandant van een transporteenheid in Kosovo.
En mijn derde missie was 2004.
In Irak en daar was ik sergeant majoor netwerkbeheerder in de ICT.
Ik zat in een administratief onderdeel.
En dat was wel in een overgangsperiode van...
naar de Indonesische onafhankelijkheid.
Ik ging eigenlijk, het Korps Mariniers trok me aan...
vanwege het avontuur, de bergtrainingen, de wintertrainingen.
Maar ik was twee maanden uit de opleiding en ik ging daarna drie maanden naar Irak.
Nederland was sinds Libanon niet meer uitgezonden geweest...
en dit was weer de eerste keer in '99.
En dan word je heel snel volwassen.
Alleen, wanneer ben je er klaar voor? Dat weet je pas eigenlijk...
als je in een gevechtssituatie komt.
Dan pas weet je wat je mindset doet...
en hoe je erop gaat reageren.
Je bent er wel voor getraind, je hebt er al heel veel, heel hard voor getraind, ook.
Maar dat werk er inzetten, dat vergt weer een andere andere mindset.
Dus was voor ons eigenlijk niks anders, tot het moment...
dat je dus daar was en je dus toch wel merkte...
dat er andere dingen bezig waren...
die toch wel wat vreemd waren.
We hadden een Russische onderzeeboot...
onder ons schip eigenlijk steeds varen en zij hielpen Indonesië.
Ja, want wat doet een Russisch onderzeeboot?
Hij hoeft maar een commando te krijgen vanuit Moskou en...
dan waren er 2800 marinemensen hier niet meer.
Ik zelf ook niet, dan.
Ik heb een nacht gegijzeld gezeten in een dorpje in Cambodja.
Wij waren daar met vier mensen...
om een verkiezingsbureau te beveiligen.
Want de Rode Khmer had er nog eens handje van om mensen te intimideren...
of een handgranaat in een verkiezingsbureautje.
En een verkiezingsbureautje, moet je voorstellen, da's gewoon een klein rieten hutje, meer is het niet.
Toen wij aan het einde van de dag wilden gaan...
en een van mijn beste vrienden van het korps, die was er toen ook bij.
En toen kwam het dorpshoofd naar ons toe, die zei: jullie mogen niet gaan.
Hij zegt: hier een kilometer verderop of twee, ik weet niet meer precies...
daar zijn vijfhonderd man Rode Khmer en die trekken vannacht over het dorp heen.
Dus we hebben jullie vuursteun nodig.
Wij met vier mensen, ik was even gauw aan het tellen.
Twee kistjes munitie, twee handgranaten, twee fosforgranaten.
Nee, dat gaan we niet fiksen.
Vijfhonderd man, dan worden we overlopen.
Dus wij zeiden ook, wij willen wel gaan.
Dan zegt 'ie: dat kun je proberen maar het hele dorp heb ik al ondermijnd, rondom.
Dus je kunt er niet uit.
Toen was het even, ja, wat nu?
Dus meteen contact gezocht met het basiskamp.
Toen moest ik nog een coördinaat zoeken waar twee helikopters konden landen...
want er werd meteen een reddingsactie op poten gezet.
Alleen we waren nog een heel eind van het kamp af.
Nou, de de avond viel, de nacht viel.
Wij lagen zij en zij.
Ik had een langeafstandswapen.
Mijn taak was, als daar mensen over de brug komen...
een stuk verder op, dan waren die gewoon voor mij.
En op een gegeven moment werd er overal om ons heen geschoten.
Ik zie lichtkogels elke kant op gaan.
En toen tikte ik mijn maat aan.
Toen heb ik een momentje gehad, ja.
Maar dat zijn we heel uitgekomen.
Het is afgeslagen, zeg maar.
Uiteindelijk, en onze compagnie heeft vroeg in de ochtend ons eruit gehaald.
Maar ja, we hebben het allemaal overleefd.
Maar dat was wel een moment. Dit was het dan.
Die gevechten heb meegemaakt en dat er geen...
mogelijkheid was om daaraan te ontstappen, aan zo'n gevecht.
Want je zit aanboord van een schip.
En waar je ook zit, je blijft erbij betrokken.
En dat heeft toch wel een behoorlijke impact gehad.
Het is een cliché om te roepen dat een team is zo sterk als de zwakste schakel.
Dus als jij met jouw team op missie gaat dan moet jij blindelings 300% vertrouwen in elkaar hebben.
En is er een vent bij waar je dat niet in hebt...
dan heb je al een zwakke schakel.
Dan is een groep van zeven man in een peloton een zwakke schakel.
Maar is het peloton ook weer een zwakke schakel in het grote geheel.
En dat is net zo'n domino-effect.
Dus het allerbelangrijkste is gewoon eerlijkheid...
de integriteit die je militair moet hebben...
maar vooral het vertrouwen, 300% in elkaar kunnen vertrouwen.
En als je in oorlogsgebied bent geweest, dan...
ja, die jongens met wie je daar bent geweest, dat is nog steeds.
Er is in het leger een bepaalde kreet die zegt van...
de beste beveiliging die je kunt hebben is de man naast jou.
En dat heb ik meegemaakt, ja.
Het was helemaal gebaseerd op vrijwilligers, de Korea-toestand, en die waren er niet altijd.
Dus kon voorkomen, wat in mijn geval ook het geval was...
dat je werd aangewezen om iets te doen wat eigenlijk niet jouw taak was.
Dus ik werd op een gegeven moment aangewezen, ze hadden een radioman nodig...
op de verbinding tussen de sectie operations...
en degene die de opdracht uitvoerde in het veld...
te onderhouden, moest een radioman komen.
Ik werd aangewezen en je gaat.
Dat betekent dus dat je constant met je radio heel dicht bij je bevelvoerende man moet zijn.
Want dat is zijn contact.
Je bent dus constant met je radio bezig.
Op een gegeven moment dook op een bepaalde afstand...
vijftig meter, weet ik het, een paar Chinezen op.
Ik zit met de radio, mijn commandant is met die radio bezig.
En naast me zitten dus de andere jongens.
Als die andere jongens er niet meer geweest waren...
hadden wij het waarschijnlijk niet overleefd want wij hadden geeneens wapens op dat moment.
Dus zij hebben dus gezorgd dat wij veilig die radiotoestand konden afmaken...
die Chinezen uitgeschakeld.
Je bent er volkomen afhankelijk van die man naast je.
Kijk, nu je in je ontspannen setting zit...
zit je ook niet in die modus.
In Cambodja zaten we na twee weken al in die modus.
Dan heb je een andere vechtsbereidheid.
Dan word je er ook toe gebracht dat je een andere mindset gaat creëren.
Wij hadden een kaartje 'rules of engagement'.
Alleen dat kaartje werd al snel overboord gegooid...
omdat als je dat kaartje moet volgen dan ben je te laat.
Een zeegevecht hebben we gehad en we hebben een bombardement verricht.
En op dat moment...
moet je gewoon, in één seconde moet je handelen.
Heb je geen tijd om na te denken.
Na die tijd, ik ben zelf christen...
is het wel zo dat je dus ben gaan nadenken...
mocht dit allemaal wel?
Want je praat over mensenlevens.
En dat zijn dus dingen welke heel zwaar zijn.
Wat ik hier wel heel lastig vond en heel vervelend vond was de...
de smet die lag op Dutchbat 3 maar ook op de militairen die daar waren geweest.
Je werd met een onmogelijke missie die kant op gestuurd.
En achteraf werd je het ook nog kwalijk genomen dat je daar...
niet genoeg hebt kunnen doen dus dat je de bevolking niet hebt kunnen beschermen.
Ja, dat was een onmogelijke taak.
Later in de tijd is daardoor de regering absoluut een wending aangegeven.
En staan mensen nu anders in het verhaal maar in het begin was dat heel lastig.
Tweede punt...
welke voor mij ook heel zwaar geweest is.
Dat is toen wij in Nederland waren, in Den Helder.
Dat er bij de Moormanbrug, stond een groep te demonstreren van Pax Christi.
Waar dus gezegd werd van: alle militairen zijn moordenaars.
En wij zijn geen moordenaars. Wij zijn allereerst...
dat wij dus allemaal uitgezonden worden door de regering.
en niet dat we zelf zeggen van: we gaan eens eventjes een kaartje kopen om daar...
een beetje de bonje op, dat... nee.
Elke veteraan...
dus elke militair binnen Defensie die op oorlogsmissie is geweest...
heeft bijgedragen aan de vrijheid waarin wij hier leven.
En daar denkt niet iedereen meteen bij na.
Maar dat is wel waar wij voor staan.
Want het is voor iedereen vanzelfsprekend dat je leeft in een vrij land.
Maar het is niet zo vanzelfsprekend.
Alle veteranen, vooral hier op Bronbeek ook...
we hebben allemaal een steentje bijgedragen aan dat stukje vrijheid waarin we leven.
Als er nu een echte oorlog zou uitbreken...
dan weet je niet waar het naartoe gaat want er zijn zoveel...
nieuwe soorten wapens en alles dat een nieuwe oorlog, kon wel eens voor grote verrassingen gaan zorgen.
En dat maakt ook veel mensen onzeker, dat je niet goed kan zien wat er gaat komen.
Hoe de ontwikkelingen verder gaan.
Sinds de val van de muur in '89...
zijn wij in een relatief veilige situatie terechtgekomen.
Waarin het oosten en het westen elkaar de hand reikten.
Alleen de laatste tijd is dat weer aan het veranderen geweest.
En wij moeten ons er zelf van bewust zijn dat...
er weer een aanzienlijke dreiging is vanuit het oosten, vanuit Rusland, in deze.
Ja, Hoofdtaak 1 zal niet zoveel zeggen voor de meeste mensen.
Alle mensen begrijpen wel dat...
de verdediging belangrijk kan zijn.
Vooral als er een van buitenaf aanvallen worden gaan...
dan moet je goed voorbereid zijn.
Hoofdtaak 1 houdt in de verdediging van het Nederlands grondgebied.
Met daarbij behorende het Nederlands grondgebied in de Caribische eilanden...
wat valt onder het Nederlands koninkrijk.
Maar ook het grondgebied van onze bondgenoten die...
vallen onder de NAVO, die bij de NAVO zijn aangesloten.
Taak 1, dat is dus de verdediging van het vaderland.
En waarom is dat zo belangrijk?
Voor mij is het zo als wij geen goed leger hebben...
je eigenlijk de sleutel van de achterdeur onder je mat legt.
En zegt van: we zeggen het niet verder maar daar ligt de sleutel om binnen te komen.
Terwijl als je dus kijkt, net zoals nu...
dat er dus patrouille gevaren moet worden.
om allerlei communicatielijnen te beveiligen.
Dan is het gewoon zo dat wij gewoon weten...
dat er ook onbetrouwbare figuren rondzwerven over aarde.
Waar we dus ook attent op moeten zijn.
Het begrip wil zeggen: verdedig je land, beveilig je land, beveilig de NATO.
En als er iets duidelijk is op dit moment is het toch niet zo'n moeilijke vraag ook?
Hoef je niet diep na te denken om te begrijpen wat je moet doen.
Wat betekent Hoofdtaak 1 voor jou?