Dit is natuurlijk waar het om gaat. Via Gladiola, het vaantje.
Maar het allerbelangrijkste: het vierdaagsekruisje.
De militairen hebben er inmiddels bijna 160 kilometer op zitten.
Zeker de afgelopen 48 uur was dat niet altijd makkelijk vanwege het weer.
Maar ach: nu is het feest.
Wij waren er nog één keer bij en nemen je mee naar de grande finale.
Vorig jaar werden de Curaçaose militairen trotse winnaars...
van een van de vijf vaantjes.
De prijzen voor de detachementen...
met de grootste discipline en marcheervaardigheid.
Dit jaar gingen de collega's van de Caribische militairen voor de winst.
Wij hebben ze de afgelopen weken gevolgd...
van het warme Curaçao naar het wisselvallige Nederland.
Om te winnen, moeten we erop letten dat iedereen compleet blijft.
We willen geen uitvallers hebben. Natuurlijk is de snelheid belangrijk...
maar het is ook belangrijk dat we als team, detachement, compleet blijven.
Dat iedereen gezond blijft. Het zal zwaar worden voor een aantal mannen.
Als je over vier dagen lang praat met die afstand.
Het is moeilijk om nu al te weten wie het zwaar zal hebben.
Misschien zijn ze op de eerste dag fit en niet op de derde en vierde.
Ik heb er veel zin in, zeker. Als verzorger.
Het is een mooie kans die ik deze keer weer ga oppakken.
Aan de mensen wil ik zeker zeggen:
Vorig jaar hebben we het vaantje in huis genomen als Curmil.
Dit jaar komen we met Aruba...
en onder Carmil, dus we gaan er zeker voor.
Dit jaar gaan we met Carmil...
dus Curmil en Arumil. We gaan kijken.
We gaan voor het vaantje, maar we gaan kijken.
Hier is het vaantje. We komen terug.
Hoe gaat het? -Het gaat goed.
Trek je het nog? -Jazeker, zeker.
We zijn bijna aan het eind, dus we moeten gewoon door.
Gewoon een beetje ontspannen lopen. -Poko poko.
Hebben jullie goed getraind? -Ja, hartstikke goed op Curaçao...
en ook de jongens van Aruba.
Daarom is het ook een beetje makkelijker voor ons.
De spieren zijn los. Alles is gewoon los.
Nu moet je gewoon je dingen doen.
Ga je ook nog de stad in 's avonds? -Ja, als het kan. Jazeker.
Nederlandse vrouwen spotten.
Ja, om het eerlijk te zeggen. -Dat is toch leuk?
Jij ligt er ook lekker bij. Heb je het nog wel naar je zin?
Ja, sowieso. Zeker.
Trek je het nog? -Sowieso. Een beetje pijn.
Een beetje pijn in m'n voet, maar het gaat.
Ben je druk? -Nou...
ik heb het nog steeds onder controle. -Dat is het allerbelangrijkste.
Heb je ze ingetaped? -Ja, zonet eentje.
Beide kanten, beide benen, zeg maar.
Welke pijntjes komen het meeste voor? -Spierpijn...
en bij je teentjes, waar het echt schuurt, waar het te droog was.
Daar kan het een beetje schuren, maar verder...
De meesten van de groep zijn oké.
Het is ook mentaal. Je kan pijn krijgen, maar je moet toch door.
Wat ga je doen? Stoppen, of janken en door?
We willen het winnen, dus je gaat gewoon door.
Je bent niet voor niets helemaal naar Nederland gevlogen.
Precies toch? -Succes.
Maar nu de prangende vraag. Heeft Carmil het goud in de wacht gesleept?
Daniel Vrolijk en Jordan Martis, aan jullie de eer.
Hebben jullie het marinevaantje gewonnen of niet?
Jawel. -Ja, hebben jullie het gewonnen?
Deze keer wel. -Het klinkt een beetje...
alsof jullie nog een beetje verrast zijn. -Nee, we zijn niet verrast.
Nee, toch niet.
Maar moe misschien. -Misschien. We zijn net aangekomen.
Net klaar met de vierde dag.
Na de derde dag... Na de tweede dag hadden we een goed gevoel.
De eerste dagen moesten we wennen aan elkaar.
We werken met Curaçaose militairen en Arubaanse militairen.
De eerste keer zijn we samengegaan.
We moesten dus wennen, er waren wat dingen die beter moesten worden.
We hebben samen afspraken gemaakt...
en het ging steeds beter.
We zagen een goeie reactie van het publiek.
Alles zag er netjes uit op onze kamers.
De militaire drill is goed uitgevoerd dus we hadden een goed gevoel.
Op dag drie dachten jullie dus eigenlijk van: Nou...
we zouden weleens de winnaar van het marinevaantje kunnen worden.
Jullie hebben goed de eer verdedigd...
want de collega's van de, ik moet het goed zeggen, Curaçaose militairen...
hadden het vorig jaar.
Jullie lopen in een detachement.
Daarvoor hebben jullie het vaantje gewonnen.
Dus jullie hebben alle regels goed gevolgd...
maar is het niet heel moeilijk om altijd maar met die regels bezig te zijn?
Eigenlijk toch niet.
In dit geval gingen we zingen. Liedjes.
Lopen. Luisteren naar de luitenant.
Je moet gewoon je ding doen.
Ben je eigenlijk altijd met die regels bezig...
of kun je je ook wel gewoon een keer een beetje ontspannen?
Het is echt ontspannen. Echt met het publiek.
Het is echt met iedereen eigenlijk bij de rustpunten.
Waar we ons mochten ontspannen, ontspanden we ons.
We blijven militairen, we blijven op militaire wijze met elkaar lopen.
Zoals ik zei: Na dag één hadden we afspraken gemaakt.
Toen ging het wat beter.
Misschien gaan jullie volgend jaar weer, jullie zitten er nu lekker in.
We gaan hier zo over verder praten...
maar eerst pakken we de feiten en cijfers van vandaag erbij...
en die gaan over voeding.
De Carmil is niet het enige detachement dat strijdt om het vaantje.
Ook de algemeen militair artsen gingen er vol voor dit jaar.
Vorig jaar deden ze dat ook en werden ze genomineerd...
maar visten ze op het laatste moment achter het net.
Deze week deden ze opnieuw een poging, maar is het nu wel gelukt?
Lachende gezichten. Zin in dag 3? -Zeker.
We hebben er zin in. Met m'n stem gaat het wat minder.
Die heb ik gisteren achtergelaten. De sfeer is goed, de voetjes redelijk.
Denk dat het goed gaat komen.
Hoe komt het dat je stem gesneuveld is? -Gisteren en eergisteren...
heel veel gezongen.
Ik ben commandant, ik heb heel veel voorgezongen.
Voorwaarts mars.
De strijd om het vaantje. Vorig jaar genomineerd, en niet gewonnen.
Helaas. Nee, inderdaad.
Wat gaan jullie dit jaar anders doen om hem wel te winnen?
Ik vind het allerbelangrijkste dat de sfeer goed is.
We zijn lekker veel aan het zingen. Laatst hadden we een uitvaller...
maar voor de rest hoop ik dat we met z'n allen finishen, dat is het belangrijkst.
Waarom zouden jullie genomineerd moeten worden?
Geen één detachement heeft zo'n goeie sfeer als het onze.
Als je ons ziet feesten, de interactie die we hebben met andere landen...
Ik denk dat er geen ander detachement is dat dat op die manier doet.
Weer een dag erbij. Hoe is het gegaan vandaag?
Goed. We hebben hard gestreden.
Het was warm. We hebben pijnlijke voetjes volgens mij...
maar ik ben er trots op dat de mensen hier staan.
Wat gaan jullie nu doen? -Pils.
Super gedaan.
Zo goed gedaan.
Deze militaire artsen lopen met het Defensie Ondersteuningscommando.
Een hartelijk applaus.
Goed nieuws voor de artsen. Het vaantje is binnen.
Van harte gefeliciteerd.
Jongens, zij hadden het over één uitvaller.
Hoe was dat bij jullie? -We hadden helaas twee uitvallers.
Eentje door... -De eerste dag.
En de tweede...
was bijna in de poort.
Eén km er vandaan. -Hij had letsel.
Hij had griep en koorts gekregen...
Met die temperaturen... -Is hij ziek geworden.
We hebben het er vaak over gehad deze week...
maar het is natuurlijk warm.
Hoe is dat voor jullie hier?
Jullie komen uit het Caribisch gebied, daar is het ook warm.
Hoe is het voor jullie hier? -De zon is eigenlijk geen probleem.
Dat begon al op Curaçao...
maar hier is het probleem eigenlijk de kou.
Als je vroeg wakker wordt, om half twee of twee uur...
om hier dan te eten. Afgaan.
Dat kan gevaarlijk zijn dat we niet gewend zijn...
zo snel van koud naar warm te gaan.
Normaal beginnen we warm en blijven we warm.
Jullie hebben hele andere problemen wat dat betreft.
's Ochtends is het in een ander land 17 graden of minder, dat is flink koud.
Dat snap ik. -Vanaf koud naar warm gaan...
kan een probleem worden.
Daarom beginnen we elke ochtend echt langzaam.
Rustig opstarten.
Even wachten tot de zon erbij komt en dan...
Dan presteren jullie het beste.
Hoe zit het met de pijntjes? Hebben jullie misschien...
Ja, ik heb veel pijntjes.
Onder m'n voet, hier op m'n knie. Wel lastig.
Je hebt het op karakter uitgelopen. -Ja, en m'n spieren.
En jij? -Ik heb ook pijntjes.
Die horen erbij. -Dat kan bijna niet anders.
Hebben jullie blaren? -Nee.
Ik denk dat dat de grootste uitdaging is, als je eenmaal blaren hebt...
dan wordt het misschien wel heel zwaar.
Misschien wel. Ik heb geen blaren, dus ik weet het niet.
Jullie hebben het tot het eind goed volbracht.
En nu? Het zit erop, de Vierdaagse.
Gaan jullie nu regelrecht naar huis of blijven jullie nog even hier?
De mannen van de Arumil die blijven.
Een aantal gaan zondag of zaterdag naar Aruba terug...
en de anderen volgen volgende week een para-opleiding.
Dat is een mooie opleiding.
En voor Curmil? -Voor Curmil...
een paar blijven hier tot 29 juli...
en ik blijf tot augustus.
Bij familie. -Jullie doen dit in een verlofperiode.
We hebben dit in onze vakantie gedaan.
Want hoe groot is jullie detachement? -We zijn met 26 gekomen...
als detachement.
Kapitein Meulens die hier vorig jaar de Vierdaagse heeft gewonnen...
die is gekomen als individuele loper.
In totaal dus 27 personen uit het Caribisch gebied.
Dan gaan we het nog over één ding hebben.
Deze is inmiddels erbij gekomen. Deze is voor jullie.
Dit is dus de trofee die bij het vaantje hoort begrijp ik.
Er staat achterop: In 2023 gewonnen door Curmil.
Volgend jaar staan jullie erbij.
Ontzettend bedankt dat jullie bij ons in de uitzending waren.
Nu gauw terug naar jullie slaapvertrekken...
spullen... schoenen uit, douchen en een drankje drinken denk ik.
Dank jullie wel.
Daarmee gaan we nog één keer door naar de Militair van de Dag.
Dave uit Australië kwam vanmorgen rond elf uur binnen.
Dit is de zevende keer dat ik hem loop.
Ik blijf terugkomen voor de gezelligheid en de gastvrijheid...
van alle Nederlanders, maar vooral van de mensen op Heumensoord.
Het zit allemaal in je hoofd. De pijn gaat weer weg, maar de herinneringen blijven.
De organisatie en de logistiek op Heumensoord.
Dat je 's morgens vroeg 6000 mensen eten kunt geven binnen een uur. Ongelofelijk.
Dat ben ik van plan, dat hoop ik.
Vandaag haal ik m'n zevende op. Dan is het nog maar drie tot het goud.
En dan nog maar een tot het kroontje.
En dan moet ik nog een keer om een cijfer te krijgen, omdat ik er meer dan elf heb gedaan.
Dus ik moet er nog vijf.
We hebben het uitvoerig gehad over dat vaantje...
maar een ander hoogtepunt is de ponton in Cuijk.
Eens per jaar kun je hier als voetganger de Maas over...
tussen Brabant en Limburg.
Wij zagen van dichtbij hoe genisten van de landmacht...
het militaire bouwwerk maakten...
en hoe de eerste lopers het water op deze bijzondere manier overstaken.
Achter mij zie je de brug liggen. Klaar voor de wandelaars.
Die brug ligt er natuurlijk niet zomaar. Er is gisteren veel werk in gestoken...
en dat bruggetje gaan we nu even maken.
Hier achter ons ligt de brug. Wie heeft dit gedaan?
De 105 brugcompi. De brugcompi van de inland, uit Den Bosch.
Dat doen we elk jaar. Dit jaar al voor de 77e keer.
De 77e keer? -Ja.
Wordt het elk jaar makkelijker? -Eigenlijk niet...
want elk jaar is het ander weer, er zijn andere condities.
We krijgen binnenkort nieuw materiaal, dus dat gaat ook weer veranderen.
Ander personeel. Zo is het altijd weer een nieuwe uitdaging.
Dat maakt het alleen maar leuk.
Waar we ook gaan...
wordt het ons gevraagd...
wie we zijn...
waar we vandaan komen.
Wij zijn de mineurs van het Nederlandse leger...
en onze naam is overal bekend, sodeju.
We dragen een jas met goudgehelmde knopen.
Dat is de roem van elk mineur. -Sodeju.
Op het regiment. -Wel drinken hè.
Waar komt deze traditie vandaan? -Van de dames die u hier ziet.
Die gingen altijd mee met onze veldslagen.
Die hadden een houten vaatje bij zich en hadden drank mee.
Bij onze eigen strijdende partijen werden de mannen voorzien van een drankje...
tijdens de werkzaamheden.
De lopers wandelen voorlopig nog even door...
maar de brug wordt om drie uur afgebouwd in minder dan 20 minuten.
Alleen dan zijn wij allang weg. Doei.
Mika ging vanuit Cuijk door naar hartje Nijmegen...
want geen Vierdaagse zonder de finish op Via Gladiola.
Als het goed is, staat ze daar nu. Mika, hoe gaat het?
Supergoed, het gaat hier hartstikke goed.
De Via Gladiola. Achter mij is het echt megagezellig.
Iedereen is aan het schreeuwen en gillen.
Er komen allemaal wandelaars voorbij. Sommigen strompelen...
maar sommigen lopen nog heel soepel, ik weet niet hoe...
maar het is echt een heel bijzonder sfeertje hier.
Zijn er ook mensen die erdoorheen zitten...
of verdwijnen de pijntjes toch wel als sneeuw voor de zon?
Ik denk dat ze wel als sneeuw voor de zon verdwijnen...
want als je ziet hoe de mensen langs de weg ze over de finish heen slepen...
dan is dat echt niet normaal.
Het sfeertje hier is onbeschrijfelijk. Je moet er echt bij zijn, eigenlijk.
Het was voor jou de eerste Vierdaagse vanaf de zijlijn.
Wat is je het meest opgevallen?
Het is me het meest opgevallen dat iedereen last heeft van kleine pijntjes.
Maar door de sfeer, de mensen om ze heen en de mensen met wie ze lopen...
hebben ze daar bijna geen last van.
Pas als we op Kamp Heumensoord komen...
zie je dat mensen een beetje moeilijk gaan lopen.
Maar voor de rest is het hier echt heel bijzonder.
Heb jij nu last van die borrel van net, of is die goed gevallen?
Nou, die borrel was vanmorgen heel vroeg, om acht uur...
dus die is alweer verdwenen...
maar ik ga zo een borrel doen met iedereen die hier langskomt.
Mika, gaat het nou kriebelen? Ga je hem volgend jaar zelf lopen?
Nou, kriebelen... Als ik sommige blaren zie, denk ik: Nee, laat maar.
Maar als jullie hem ook meelopen...
dan moet dat helemaal goedkomen.
Mag ik even wat aan jou vragen?
Hoe ging het? -Prima, probleemloos.
No issues.
Heb je blaren? -Nul.
Hoe dan?
Gewoon hard trainen, positief denken en gewoon meedoen met de rest.
Dan gaat het vanzelf toch? -Wat doet deze sfeer met je?
Het is wel mooi, het is m'n eerste keer en ik had het niet verwacht.
Ik had het iets onderschat qua sfeer.
Ik dacht: Ik doe het één keer en daarna zien we het wel...
maar als het kan doe ik volgend jaar weer mee.
Ga je volgend jaar ook voor het vaantje?
Dat gaan we zien, dat ligt aan de tijd die ik heb...
maar voor nu is het wel voor herhaling vatbaar. Zeker.
Hoe gaat het met de hitte?
Het is benauwd, maar op zich is het prima te doen.
Af en toe pak je wat te drinken, en dan gaat het wel.
Met wie loop je? -Met vrienden van de sportorganisatie.
Ze staan daar.
Kijk, we hebben er hier nog een, en ik ken hem.
Wat leuk jou te zien. -We zijn live in de studio.
Hoe is het? -Goed. Ik voel me heel goed zelfs.
Leuk dat je er bent. -Gezellig hè?
Heb je blaren, ergens last van? -Nee, helemaal niks.
Een goeie voorbereiding is alles. Ik heb hem drie keer gelopen.
Ik vind het heel knap van je. -Dank je wel.
Hoe is het om tussen die mensen te lopen?
Dit is echt top, echt leuk.
Beschrijf het eens.
Iedereen is blij en vrolijk en juicht je toe, dat is echt super.
Een heerlijk gevoel.
Daar is de finish toch? -Een klein stukje nog.
Hoeveel meter?
Ik moet gewoon meedoen. Volgend jaar doe ik mee, gezellig.
Dan heb je deze volgend jaar. -Daar is hij. Mooi.
Succes, de laatste meters. Geniet ervan. Doei.
Zoals je kan zien, is iedereen hier superhappy. Harstikke blij.
Bedankt, Mika. Proost en veel plezier nog.
Als we het zo zien, geloof ik niet dat het iemand nog iets uitmaakt...
wat voor weer het wordt.
Het zal vooral feesten en uitslapen worden...
want natuurlijk geen slecht plan is.
Maar toch is hier voor de laatste keer het weer.
Neem het er de komende 24 uur maar van...
want morgenavond geldt code oranje in grote delen van het land...
vanwege stevige onweersbuien, windstoten, hagel...
en lokale wateroverlast.
Maar nog niet vanavond. Het blijft nog lang zonnig en warm...
met weinig wind.
Met dit weerbericht sluiten we de laatste uitzending van het Defensiejournaal af.
Dan maak ik graag van de gelegenheid gebruik...
om het hele productieteam te bedanken.
Ik hoop dat u met net zoveel plezier naar dit programma hebt gekeken...
als dat wij het hebben gemaakt.
Namens ons allemaal een fijn weekend en tot volgend jaar.