Wij lagen te slapen en wij werden om vijf uur gewekt...
en de eerste gedachte was bij ons, dit is een oefenalarm...
en toen kwam dus generaal Puffius, die was toen gouverneur van de KMA...
en die kwam met zijn historische woorden, 'Er is ons een grote ramp geschiedt...
op pad, steunverlening en veel succes, veel sterkte'. Het was eigenlijk één grote chaos.
Maar heel eerlijk, we vonden het ook spannend.
D'r waren in die tijd geen verbindingen. D'r was nauwelijks iets bekend dus wij zijn achter de drietonners...
zijn we dus in vier detachementen naar het rampgebied gebracht.
Golven, water en wind, maar dan ging je met een paar man onderweg.
We hadden maar heel weinig bootjes...
maar d'r zijn ook mensen die hebben wadend door het water mensen gedragen...
en ook dat was, ja, eigenlijk levensgevaarlijk.
Ik denk dat we in die tijd heel erg flink waren...
en dat we dus, ja, dingen deden die we eigenlijk niet voor mogelijk hielden.
Vergeet niet, wij waren 19 jaar.
Er waren ook boeren en die zeiden van, 'Wij hoeven niet gered te worden...
want dit is God's woord, ik blijf wel hier maar neem in ieder geval mijn varkens mee'.
Ja, dat was triest, maar aan de andere kant, je was alweer met het volgende bezig.
De eerste vier dagen zijn we bezig geweest met mensen redden...
en toen tienduizenden zandzakken gevuld in een drie ploegenstelsel, 24 uur per dag, zeven dagen lang.
Internationaal heeft die ramp ook een hele grote indruk gemaakt.
De genietroepen van Frankrijk, Engeland, Amerika, Duitsland, België, die zijn allemaal hier ingezet voor deze watersnoodramp.
Het feit dat dat een immense militaire operatie geweest is, ik denk dat 'ie in vredestijd nog nooit zo groot is geweest als toen.
Als je later, dus jaren later, dus collega's tegenkwam...
dan was het niet de vraag van, wanneer ben je opgekomen maar ben je van voor of na de watersnood.