We staan hier bij een veldspuit waar het easyconnect systeem zit opgebouwd.
Het easyconnect systeem is bedoeld om zonder gebruikersblootstelling vloeibare gewasbeschermingsmidelen...
te kunnen vullen in de veldspuit.
Op dit moment werken we met een dop die op de fles zit, die je gewoon eraf draait...
en door middel van persoonlijke beschermingsmiddelen kun je veilig de middelen in de spuit brengen.
Als we met het easyconnect systeem gaan werken, kunnen we zonder gebruikersblootstelling...
dus zonder morsen of eventueel contact met het middel, kunnen we die middelen in de spuit brengen.
Dat is een hele veilige manier, maar ook een manier...
waarop we het dossier gebruikersblootstelling op een dossieraanvraag kunnen uitsluiten...
en waarmee we middelen in de benen kunnen houden of misschien kunnen toelaten.
Dus dat is een heel belangrijk punt, om in de praktijk voldoende gereedschappen in de kist te houden...
om een boer of een teler efficiënt z'n werk te kunnen laten doen.
Het product is zo ontwikkeld, dat we niet inleveren op gebruiksgemak.
Je kunt net zo snel en efficiënt je spuit vullen, zoals je gewend bent.
Hiermee kunnen we aan de toekomstige regelgeving blijven voldoen.
Om even uit te leggen hoe de dop precies werkt...
Een pilaar drukt het midden van de dop omhoog, zodat het kapje vrijkomt om er middelen in te laten lopen.
Als we 'm dan weer dichtdoen, dan sluit hij de verpakking helemaal lekvrij af.
Regelgeving is een belangrijke aanjager van deze innovatie.
In het pakket van maatregelen staat dat we in 2024 zonder gebruikersblootstelling...
onze vloeibare gewasbeschermingsmiddelen moeten vullen.
Ik vind het best wel belangrijk dat alle fabrikanten zich daarbij hebben aangesloten.
Ze hebben er samen voor gekozen om deze dop te gaan voeren op hun verpakkingen.
Daardoor wordt het wel een generiek middel waar de boer mee uit de voeten kan.
Hij hoeft niet te kiezen uit verschillende systemen, er is één systeem waar iedereen mee werkt...
en dat maakt het ook makkelijk in gebruik.
Dit is een maatglas om kleinere hoeveelheden nauwkeurig af te kunnen meten.
Op dit moment zijn we in een pilotfase...
en het doseren met de hendel op het apparaat laat nog te wensen over.
Het is niet nauwkeurig genoeg.
Het is nog in ontwikkeling, maar met dit maatglas is er een mogelijkheid om...
kleinere doseringen af te meten.
Hoe de regelgeving ingebed gaat worden, dat is nog in ontwikkeling op dit moment.
Daar zijn nu gesprekken over.
Maar wat ik begrijp is dat, middels de keuring die periodiek voor de spuit geldt...
zal het met een overgangsperiode binnen een jaar of enkele jaren verplicht moeten worden...
als er een keuring van de spuit moet plaatsvinden.
Dus na verloop van tijd zal elke spuit die geleverd wordt en elke spuit die gekeurd wordt...
zo'n systeem erop moeten hebben zitten.
We hebben hier een jong bedrijf. We zijn met een paar man bezig om toepassingen te ontwikkelen...
van koud atmosferisch plasma.
Koud atmosferisch plasma is eigenlijk een stukje natuurkunde...
dat ook chemische effecten heeft.
Wat we doen is, we maken onze eigen bliksem. We maken een ontlading tussen twee elektrodes...
waarbij lucht wordt geïoniseerd. Daarbij creëer je ook een boel radicalen in de lucht...
met name van stikstof en zuurstof. Dat zijn natuurlijk de twee meest aanwezige gassen in de atmosfeer.
Wat wij dan vervolgens doen, is dat we met dat plasma ook nog water activeren.
We maken plasma-geactiveerd water.
En wat gebeurt er dan uiteindelijk in het water, we maken verschillende combinaties van stikstof en zuurstof...
dus wat je in het water aan zult treffen, is nitraat en ook wel wat nitriet...
opgeloste waterstofperoxide, verschillende zuurstofverbindingen. We komen zelfs nog dingen tegen als peroxynitriet...
dus wat meer exotische varianten.
Die cocktail, die wordt in het water opgelost en blijft daar ook in achter...
en die geven eigenlijk de actieve eigenschappen aan het water.
Dat betekent ook dat we na gebruik van het water en nadat het proces klaar is...
dat we eigenlijk geen residuen hebben.
Wat je wel ziet, is dat het water op een gegeven moment 'op' is, zullen we maar zeggen.
Dan zijn de actieve stoffen opgebruikt en daarna is het een redelijk onschadelijk goedje geworden.
Waar we mee bezig zijn, is een betrekkelijk jonge toepassing.
Ik zeg niet dat plasma een jonge technologie is, want het is al heel erg lang bekend.
Maar de toepassingen zijn relatief recent.
Het type toepassingen waar wij mee bezig zijn, zijn mogelijkheden die we hebben voor schoonmaak en desinfectie.
Dan kun je denken aan het desinfecteren van oppervlaktes, je kunt het hebben over het desinfecteren van lucht.
Je kunt ook kijken naar het verlengen van de houdbaarheid van voedsel.
Dat zijn allemaal toepassingen waar vrij veel onderzoek naar gedaan is...
waar ook veel bewijs voor is dat het een goede en veilige manier is om te gebruiken.
Maar waar we aan de andere kant ook nog wel zien...
en dat is wel mooi, omdat we vandaag met het Ctgb in gesprek zijn, dat de regelgeving daar nog bij moet komen.
Dat is één van de ontwikkelingen, waarbij we niet alleen technisch bezig zijn...
maar ook moeten kijken naar hoe het in het maatschappelijke kader past.
Een andere oplossing waar we mee bezig zijn, is het verwijderen van geuren uit lucht...
en ook het verwijderen van stikstof uit lucht.
Dan moet je denken aan processen in de veehouderij, maar ook in de industrie...
waarbij ammoniak of andere gassen worden geproduceerd die we mooi kunnen wegfilteren met onze technologie.
En als laatste zien we mogelijkheden in een tuinbouw-achtige setting waarbij we...
door plasma te maken en stikstof uit de lucht te halen en op te lossen in water...
kun je water voedingsrijker maken, met name door nitraat aan het water toe te voegen.
En dat nitraat is een mooi alternatief voor kunstmest...
die nu gemaakt wordt met een behoorlijk vervuilend en niet-duurzaam proces met aardgas.
We hebben nu een proces waarvan we weten dat we het goed en repeteerbaar uit kunnen voeren.
We zien ook dat we daar goede resultaten mee krijgen op een relatief kleine schaal.
Als we nu kijken naar grotere toepassingen, zijn er twee zaken voor ons van belang.
Aan de ene kant vragen grotere toepassingen ook om grotere machines...
daar zijn we hard mee bezig, om dat op te schalen. Daar hebben we ook een goede roadmap voor.
De machines staan nu op de tekentafel en die worden nu ook gemaakt.
Aan de andere kant moeten we, afhankelijk van de toepassing, ook met regelgevers stappen zetten...
zodat je het proces ook aan de man kunt brengen en het op die manier kunt gaan gebruiken.
Om een voorbeeld te geven...
met verschillende voedselverwerkende bedrijven hebben we hele goede contacten.
Die zijn supergeïnteresseerd in wat wij kunnen doen.
Ze zeggen: "Dit proces interesseert ons, we vinden het mooi en als we het kunnen gebruiken..."
"dan willen we het eigenlijk morgen hebben." Maar mogen ze het ook gebruiken?
Dat is een vraag die we niet in ons eentje kunnen beantwoorden, daar hebben we de hulp van regelgevers bij nodig.
En wat dat betreft is het een gesprek dat we graag aangaan.
Pixelteelt gaat er eigenlijk vanuit dat als je planten wilt telen, dat je uit gaat van de plant zelf.
De pixel wordt bepaald door de plant die erin geteeld wordt.
Er is een plant die je ergens teelt, die je op wilt eten of die je wilt gaan verwerken...
en dat is het criterium.
Een grote plant, laten we zeggen een kool, die heeft een grote pixel nodig.
Een wortel heeft eigenlijk maar kleine pixels nodig.
De teler bepaalt uiteindelijk vaak zijn pixelformaat
Wat je ziet is dat er in zo'n pixelsysteem wordt gekeken naar het compromis.
'Welke machines heb ik?' 'Werk ik op drie meter?'
Dat bepaalt eigenlijk de formaten van de pixels.
Laten we even de ui pakken. Die kun je bijvoorbeeld telen in combinatie met wortels.
Wortels hebben de wortelvlieg als probleem.
Een ui heeft feromonen om zich heen en het blijkt dat als je één ui hebt...
dan heeft ie ongeveer één vierkante meter waarbinnen die feromonen worden uitgezonden...
waar de wortelvlieg niet van houdt.
Dus eigenlijk ga je een plant gebruiken als gewasbeschermer.
En wat wij dus doen met die robottechnologie, is zorgen dat je die beheersing technologisch mogelijk maakt...
met digitale technieken.
Nu realiseer ik me dat als ik dat zeg, dat je denkt dat het redelijk complex is...
want je hebt al die verschillende soorten teelt, je maakt het even wat moeilijker.
Dat is de reden waarom dat apparaat er staat.
Dat is een robot. En wat die robot doet, is de complexiteit van de handelingen die je nodig hebt...
om al die verschillende teelten bij te houden, dat los je eigenlijk op met technologie.
Wat je hier ziet, is het oefenveld van Robot One...
waarbij we met de robot en met camera's kijken wat er onder het veld gebeurt.
We hebben 'm geleerd om een golfbal te herkennen.
Hij maakt opnames van de data en de beelden die erbij horen...
en vervolgens kun je aangeven: 'Hier zie jij een golfbal liggen' of: 'Hier zie jij een plantje liggen'.
En vervolgens kun je zeggen: 'Nu moet je deze beweging om dat plantje heen maken'...
om 'm te verzorgen.
Er zit een interface bij, waardoor je dus als teler per foto kunt uitleggen wat je er nu eigenlijk op ziet.
En vervolgens kun je dus zeggen, met wat je daar gezien hebt, dat er een beweging omheen gemaakt wordt...
of dat er geschoffeld wordt of dat er pennen langs gehaald worden, zodat de ongewenste planten weggehaald worden.
En dat gewenste planten blijven staan. Of dat hij er zelfs gewenste planten omheen zet.
Waardoor je feitelijk een soort van ecosysteem print, als het ware, dat het beste klopt.
Dat zijn technieken die je met zo'n robot makkelijker kunt doen.
De Robot One heeft tien armpjes en hij kan met smalle gereedschapjes van tien centimeter tussen de rijen door z'n werk doen.
Het effect daarvan is dat je dus biodiversiteit hebt...
waardoor je dus meer torretjes, kevertjes en dat soort zaken hebt.
Dus natuurlijke vrienden en vijanden in één gebied. Uit onderzoek blijkt dat het effect is...
dat je 50% meer opbrengst krijgt van een hectare door die ondersteunende effecten...
omdat je de kracht van de biodiversiteit gebruikt om je planten te laten groeien.
Hoelang gaat het duren voordat het Nederlandse landschap er zo uitziet, met deze pixels?
Ja ik hoop natuurlijk... in mijn dromen heel kort.
Dit is een innovatief systeem, zeer kennisintensief. Alle wetenschappers moeten nog vol aan de bak...
om dit rond te maken. Dat duurt gewoon nog tien jaar.
Dus dan zitten we gewoon al in 2032. Maar realistisch gezien, 15, 20 jaar...
voordat we een transitie hebben en ik denk, als je het me over twintig jaar weer vraagt...
wat je natuurlijk gaat doen...
dan denk ik dat 30% van het landschap zo is.
Nou, we hebben hier de behandelkamers van ons bedrijf, Fumico Bio & QPS B.V.
De bedoeling van de kamers is, dat op het moment dat wij lading in de kamers zetten...
dan laten we de deur zakken, brengen we het product op temperatuur...
naar de gewenste waarde van de klant.
En dan voegen we in het laatste stadium CO2 toe om de insecten af te doden.
Wij behandelen eigenlijk tegen alle soorten insecten.
Van houtworm tot aan de simpele kever. De behandeling gebeurt op basis van CO2...
om en nabij de 60 volumeprocent is de standaard dat wij een kamer vullen met CO2.
Dat kan met een variëteit aan producten. Van hout tot aan zaden, ook losse producten kunnen erin.
We behandelen ook big bags. Wel afhankelijk van het product hoe lang het moet...
en wat de behandeltijd en de warmte maximaal mag zijn.
Maar er zijn maar weinig uitzonderingen die we hebben.
De chauffeur meldt zich bij de balie en dan mag hij de trailer hier achteruit in de kamer rijden.
Daarna maakt de medewerker de container open, hij knipt de zegel door.
Hij opent de deuren, bekijkt de lading en legt temperatuurvoelers in de container...
want we moeten een temperatuurlog bijhouden.
Daarna sluit de medewerker de deur, gaat naar achter, naar het computersysteem...
en geeft het recept in wat er op dat moment behandeld moet worden.
Op het moment dat de CO2 is toegevoegd kan het, afhankelijk van de productsoort en beestjes...
die er eventueel in voorkomen, één tot drie dagen duren, ook weer van de temperatuur afhankelijk.
Op het moment dat de behandeling klaar is, wordt de kamer netjes afgezogen...
voordat de kamer wordt vrijgegeven.
Onze medewerker sluit dan weer de container af met onze zegel...
en de klant krijgt een certificaat mee.
Het is een stuk duurzamer, juist omdat we CO2 gebruiken dat al van de industrie afkomstig is.
Dus we produceren zelf niets.
Wij doen niets onder hoge druk, het is allemaal lagedrukbehandeling...
dus we veroorzaken ook geen schade aan ladingen.
De CO2 doet z'n werk, die is toxisch voor alle levensvormen.
De behandeltijd ten opzichte van laag zuurstof is gewoon vele malen korter.
De toelatingseisen lopen momenteel nog...
het is een hele goede techniek, het kan voor heel veel producten gebruikt worden.
Maar niet voor alles. CO2 heeft een toxische werking...
dus je kunt het bijvoorbeeld niet voor planten gebruiken, want die planten sterven gewoon af.
We zijn nu aan het kijken naar hoe we het verbruik van CO2 in de kamer zelf verminderen...
waarbij we toch de juiste werking houden.
Ook al is het afgevangen CO2, uiteindelijk wil je zo min mogelijk gebruiken...
dus we zijn continu aan het kijken naar hoe we dat kunnen verminderen.
Misschien in combinatie met wat meer warmte, wat minder warmte...
En daarnaast, wat tegenwoordig heel veel is, is dat men scrubbers wil hebben...
om de afgevangen CO2 weer op te vangen.
Daar zijn we ook naar aan het kijken, maar die systemen produceren eigenlijk meer...
door het verbruik van elektriciteit dan dat het oplevert. Dat is op dit moment het geval.
Dus zolang er geen goed systeem is, gaat het afgevangen CO2 dat we gebruiken gewoon de lucht in.
De techniek gaat zo snel, zo hard...
Een jaar of tien terug was dit eigenlijk niet eens mogelijk.
Maar als je ziet wat we tegenwoordig allemaal kunnen, de techniek gaat steeds verder, steeds harder...
We verwachten wel dat er in de toekomst een heel mooi systeem voor zal komen.
Als je hout buiten wil toepassen, en hout is natuurlijk een geweldig materiaal...
dan moet je het beschermen tegen vocht en UV.
Wij beschermen tegen vocht met lijnolie...
en de bescherming tegen UV gebeurt door deze schimmel.
Deze schimmel kan zich voeden met die lijnolie en beschermt zichzelf, het hout en de lijnolie tegen UV.
En dat brengt een systeem bij elkaar dat het hout langdurig beschermd in z'n omgeving.
Deze schimmel komt uit de natuur, al miljoenen jaren overigens...
Maar hij is een aantal jaar geleden bij toeval ontdekt in deze toepassing...
tijdens de promotiestudie van Michael Sailer, die promoveerde indertijd aan de universiteit van Hamburg...
op het gebruik van natuurlijke oliën bij het beschermen van hout.
Hij stelde vast dat hout veel langer meeging doordat deze schimmel op die lijnolie kon landen en zich daar instand hield.
De vervolgstap bij TNO was om erover na te denken, en dat was best lastig...
hoe zou iets dat in de natuur gebeurt door een schimmel die normaal gesproken op bomen groeit...
en in de lucht aanwezig is, om die schimmel in principe te vangen...
en dan in een industrieel proces zover te krijgen dat het ook die donkere pigmenten maakt...
en uiteindelijk aan te brengen is op houten oppervlaktes, met een gewone kwast of met een rol...
zodat er uiteindelijk in een acceptabele tijd een mooie oppervlakte ontstaat.
Het is dus ook een kleuring van hout.
Op sommige, al redelijk duurzame houtsoorten, wordt het puur gebruikt als kleuring.
Wat je ook ziet, is dat door die lijnolie de vochtopname en -afgifte veel minder is.
Daardoor beweegt het hout minder, je hebt minder krimp en zwel.
Ook schotelen en dat soort zaken heb je dan minder last van. Het is veel vormstabieler.
En een andere plezierige eigenschap, omdat er eigenlijk ook geen chemicaliën in het verhaal zitten...
is dat het qua brandwerende eigenschappen prima functioneert.
Stel, je hebt een gevel. Dan heb je dakoversteek, direct daaronder heb je minder UV...
je hebt minder vocht. Aan de onderkant is het juist veel vochtiger.
Deze omstandigheden maken dat de schimmel niet homogeen kan groeien.
Het zou heel vlekkerig zijn.
Dat is eigenlijk één van de redenen dat we proberen om de coating zo te maken...
dat we het met een industrieel proces kunnen aanbrengen, dan kunnen we de kleur en esthetiek controleren.
Dat is een heel belangrijk aspect.
Onze traditionele klanten zijn eigenlijk architecten en particulieren.
De overheid laat het tot nu toe wat afweten, maar bij villa's, schuurwoningen en woningen met veel wit en zwart...
daar zijn wij regelmatig door het hele land op te vinden.
Om dit product verder te kunnen ontwikkelen, maar ook om het beter toepasbaar te maken...
willen we in principe de hechting versnellen. Dus deze schimmel hecht zich aan het hout...
doordat deze bepaalde stoffen aanmaakt waardoor hij zich bindt.
Maar de vraag is, in welke omstandigheden doet deze schimmel dat en hoe kunnen we dat op een natuurlijke manier stimuleren...
zodat deze schimmel deze stoffen aanmaakt, waardoor hij zich goed hecht aan het hout en er niet makkelijk afspoelt...
maar het ook sneller geproduceerd kan worden.
De uitdaging is eigenlijk om het product in zijn toepassing veel robuuster te maken.
Het is best robuust in termen van kleur, de kleur wordt altijd hetzelfde...
omdat we een natuurlijk pigment hebben in die schimmel.
Maar bijvoorbeeld het hechten zou best sneller mogen en we zouden ook best andere kleuren willen hebben.
Dat is technisch best mogelijk, maar dat zou vermoedelijk toch nog wel één, twee...
misschien wel drie jaar ontwikkeling vergen.
En ook het verder ontwikkelen van die brandwerendheid, die al zo aardig begint...
dat zouden we ook wel plezierig vinden.
En natuurlijk als laatste, omdat het zo'n mooi product is, zou je het heel graag over de hele wereld willen uitrollen.
We hebben wel een beetje gekeken, en in de meeste klimaatzones komt die schimmel voor...
en gaat dat ook prima. We hebben zelfs testjes lopen in Noorwegen, waar het uitstekend gaat.
dus dat zou eigenlijk voor de wereld, en ook voor dit product, heel fraai zijn.
Een soort tapijt voor schepen. Niet om de kajuit gezelliger te maken...
maar om er de romp van schepen mee te bekleden.
Dat is de uitvinding van deze Nederlandse materiaalwetenschapper.
De weg naar zijn uitvinding was nochtans niet eenvoudig.
Op mosselen en krabbenpantsers nestelen zich andere zeeorganismen.
Hun gladde oppervlak maakt dat blijkbaar mogelijk.
Zee-egels daarentegen, blijven vrij van algen en andere natuurlijk begroeiing.
Hun stekelige oppervlak weert duidelijk potentiële begroeiing af.
Breur probeerde daarom een materiaal te ontwikkelen dat de stekelige oppervlakken uit de natuur benadert.
Als stekels wil hij nylonvezels gebruiken. Ze moeten als kleine naalden uit een draagvlak steken.
Maar, hoe kan dit idee gerealiseerd worden?
De juiste bestanddelen en methodes vindt de materiaalwetenschapper in verschillende Europese laboratoria.
Een eerste voorwaarde is een dunne slijmlaag, absoluut vrij van voor het milieu schadelijke chemicaliën.
Hierin moeten de vezels verankerd worden, maar hoe doe je dat?
Met een trucje dat de onderzoekers elektrostatisch vlokken noemen.
Een reservoir met de vezels en het dragermateriaal, wordt op hoogspanning aangesloten.
Er ontstaat een elektrisch veld.
Hierdoor worden de vezels naar het dragermateriaal geslingerd, zodat ze loodrecht in de lijmfilm worden gespiesd.
Zodra de lijm uitgehard is, is het anti-foulingtapijt gebruiksklaar.
Natuurlijk moet ook vaststaan dat de vezels, ondanks een ruwe zee en een snelheid van 30 knopen...
niet uit het anti-foulingtapijt vallen en de zee vervuilen als microplastic.
Duizendmaal gaat de kling daarom over het materiaal.
En bij het einde mag geen enkele vezel uit het tapijt losgekomen zijn.
Ook de lijm waarmee het tapijt aan de romp van de boot bevestigd wordt...
vormde een uitdaging.
Maar nu houdt hij gegarandeerd vijf jaar.
En daarmee in ieder geval langer dan om het even welke anti-fouling coating.
En uiteindelijk is het klaar.
De aangroei op de gigantische scheepsrompen, wordt met de dag dikker en zwaarder.
De schepen glijden dan slechter door het water.
Dit verbruikt extra brandstof, en dat voor een waarde van tien tot twintig miljard euro wereldwijd.
Wat mij het meest motiveert in problemen als dit...
is dat je door creativiteit uiteindelijk een oplossing kunt vinden voor een maatschappelijk probleem.
Dat is bij mij de grootste drijfveer.
De natuur heeft nu eenmaal, door de jaren heen, via evolutie al heel veel problemen opgelost...
waar we als mens nog een hoop van kunnen leren.
Wij zien hier de Ara, van EcoRobotix. Dat is een spotsprayermachine...
die plaatsspecifiek het doel pakt dat we willen.
Traditioneel zou je zeggen, dat is volvelds bespuiten...
en hier doe je dat echt pleksgewijs.
Dan raak je de biet niet, dus wat je niet hoeft te raken, dat raak je niet...
en dat heeft dan ook geen groeiremming.
Onkruid of aardappelopslag, dat raak je wel en dat is dan ook het doel.
Onder de kap zitten camera's, er zitten lampen.
Er zit een kap omheen, dat is om één egale lichtmassa te krijgen.
De camera's detecteren het onkruid en zendt dat door naar de doppen...
en die gaan open en dicht op het juiste moment.
Dat weten ze omdat er foto's zijn genomen, een jaar van tevoren...
en die zijn allemaal gelabeld, zoals ze dat noemen.
Ze zijn uitgetekend en daar is een stuk software van gemaakt. Dat stoppen ze weer in de machine.
Er zitten algoritmes in, je stelt de machine af.
Je zet 'm op aardappelopslag, dan pakt ie die. Je zet 'm op bieten, en dan al het onkruid...
dan pakt ie al het onkruid en zo weet die machine wat ie moet doen.
Dit systeem is zo nauwkeurig, dat wij soms denken 'Waarom is dat bietenplantje dood?'
En dan staat er een heel klein onkruidje van 2-3 millimeter naast.
Dan neemt ie de biet mee, omdat het dicht op de biet staat.
We kunnen het eigenlijk met het blote oog niet zien, dan moet je bijna met een loep zoeken...
maar het systeem ziet het. Dus zo nauwkeurig is het wel.
De doppen spuiten drie centimeter lang en acht centimeter breed.
Maar ik heb aardappelopslag gespoten, dan staat ie op negen liter vloeistof per hectare.
Dat is niks. Negen liter per hectare ben je kwijt.
Dat is bijna geen glyfosaat, dat is mililiterwerk.
Dit zijn uitdagingen, denk ik. Misschien kunnen we het op een andere manier oplossen...
om toch wel die productie te halen. Want uiteindelijk draait het daar om.
En een inkomen van een ondernemer.
Glyfosaat is natuurlijk een issue.
Als je met glyfosaat pleksgewijs dingen kunt bestrijden en niet volvelds...
dan is dat misschien een oplossing.