Mijn naam is Rob van Marum.
Ik ben klinisch farmacoloog en klinisch geriater.
De patiënten die wij als geriaters zien op de polikliniek...
dat zijn mensen die over het algemeen een stuk ouder zijn,
kwetsbaar zijn en meerdere ziektes tegelijk hebben.
En je moet je voorstellen dat iemand die een chronische ziekte heeft,
een oudere met een chronische ziekte,
heeft gemiddeld nog vier, vijf, andere chronische ziektes.
Dat kan pijn zijn, dat kunnen longproblemen zijn,
hartproblemen en dat betekent dat ze voor al die aandoeningen...
ook geneesmiddelen krijgen.
Die voor die aandoening op zich waarschijnlijk heel goed zijn.
Maar bij zo'n kwetsbare patiënt met veel meer aandoeningen...
kan dat betekenen dat die geneesmiddelen slechter voor het geheugen zijn.
Of dat ze, omdat ze iets duizelig kunnen maken,
slechter voor je mobiliteit, voor je bewegen zijn.
Dus dat betekent: we geven heel veel geneesmiddelen...
in de gezondheidszorg om problemen te voorkomen...
op de lange termijn.
Maar de mensen die ik zie, die zijn vaak al 85 jaar.
En die hele lange termijn is er dan niet.
En voor die mensen is dat ook veel minder belangrijk.
Voor die mensen is belangrijk dat het leven van vandaag goed is.
En dat wat wij ze aandoen met interventies, met pillen,
niet de kwaliteit van leven van vandaag negatief beïnvloedt.
Over het algemeen zeggen de mensen niet: 'Ik wil dit nog tien jaar...
en ik wil 95, ik wil 100 worden.'
Mensen zeggen: 'Ik zou wel wat meer naar buiten willen,
ik wil mijn kinderen kunnen opzoeken.'
De blik naar wat betekent dit voor deze kwetsbare, oudere patiënt?
En voeg ik iets toe aan het leven?
Of ben ik het dagelijks leven aan het verslechteren...
terwijl het op lange termijn misschien goed gaat?
Dat is natuurlijk een hele belangrijke vraag...
voor ons als geriaters.
Naast mijn werk in de geriatrie, is het grootste deel van mijn werk eigenlijk...
het werk in de klinische farmacologie...
en in de apotheek, en dat betekent ook dat je daarmee de ziekenhuisapothekers...
meeneemt naar je poli.
Dat je ze ook meeneemt naar de patiëntcontacten...
en ze daarmee ook de klinische context van patiënten beter leert begrijpen.
Zodat je niet vanachter een bureau recepten beoordeelt,
maar dat je ook de patiënt erachter ziet.
En hoe belangrijk pillen soms voor patiënten zijn.
Of hoe belangrijk het juist is om ze af te bouwen.
Dat zijn dingen die ik in de dagelijkse praktijk tegenkom...
bij oudere mensen.
En dat is ook wat zo fascinerend is om je daarmee bezig te houden.
En dat is ook, denk ik, de expertise die ik in kan brengen...
binnen het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen.