*Muziek speelt*
Wat wij doen is: als het gaat om producten die alleen in Nederland
worden geregistreerd, dan is het College eindverantwoordelijk
om die toe te laten op de markt en de vergunning in feite te verstrekken.
*Muziek speelt*
Wij beoordelen in feite drie zaken.
Of een middel werkzaam is, dus of het nuttig is
voor iemand met klachten of ziektes die met de gezondheid te maken hebben.
En we kijken wat de bijwerkingen zijn, of er nadelige dingen ontstaan.
En de derde is de kwaliteit van het product.
Dus het product moet van goede kwaliteit zijn.
We moeten precies weten wat erin zit en dat het ook houdbaar is.
Als je het drie maanden op de plank laat liggen
of het in de koelkast ligt, is het dan nog steeds hetzelfde
als aan het begin, toen het werd gemaakt?
Die balans moet positief zijn.
In het College zitten experts die ook in de praktijk werken,
dus ook vaak patiënten behandelen.
Hun inbreng uit de praktijk en specifieke kennis
is heel belangrijk om uiteindelijk tot goede adviezen te komen.
Het College bestaat uit 16 Collegeleden en die worden geselecteerd
via een vrij strenge selectieprocedure.
Dus ik beschouw het wel als een eervolle baan.
*Muziek speelt*
Wat mij betreft is het een groot voordeel dat ik dus in mijn praktijk als internist
heel veel patiënten in de praktijk zie, met allerlei verschillende aandoeningen
of meerdere aandoeningen tegelijk.
Waardoor je dus denk ik toch wel redelijk in staat bent
om te zeggen: is dit nou een medicijn waar de patiënt ook echt iets aan heeft?
Het gaat er uiteindelijk om dat het natuurlijk een goed medicijn is
voor de patiënt die het moet gaan gebruiken.
Ja, dat is natuurlijk het perspectief wat je steeds voor ogen houdt, zeker.
*Muziek speelt*
De samenstelling van het College is een interessant onderwerp.
Toen ik als eerste een Collegevergadering meemaakte
waren dat allemaal hele heren die daar zaten.
*Muziek speelt*
Toen ik in 1991 voorzitter werd, was het in zoverre
toen nauwelijks veranderd.
Ik heb dus één keer een vrouw kunnen benoemen.
Dat is gelukkig nu veranderd.
*Muziek speelt*
Ik zie nu gelukkig een wat meer diverse samenstelling,
net zoals trouwens de organisatie waar wij werken.
Daar is inmiddels meer dan de helft van de personen vrouw
en ik zie nu in het College ook langzamerhand
meer vrouwen verschijnen.
Verder was het natuurlijk altijd een punt van:
moeten er niet vertegenwoordigers van de patiënten in dit College zitten?
Maar het College zei nee, dus in mijn tijd is dat niet gelukt
en gelukkig is dat nu wel zo.
Dat patiëntenperspectief, daar ben ik ook heel blij om,
dat we dat op een gegeven moment ook hebben kunnen versterken
en dat is op dit moment nog steeds de realiteit,
dus dat is hartstikke goed.
*Muziek speelt*
Ik keek vorige week nog even terug van: hoeveel vergaderingen
doen we wel niet in een jaar?
Als je dan ziet dat we er 1000 hebben gedaan tot nu toe,
dat is toch wel echt mijlpaal waardig.
*Muziek speelt*
Die sfeer was heel serieus.
Ik denk dat iedereen zich realiseerde: we zitten hier niet
in een soort debatclub.
Op het moment dat het College een bepaald besluit neemt
bijvoorbeeld: paracetamol 500 milligram mag wel bij de drogist.
Of op het moment dat het College zegt: dit middel voor een bijzondere vorm
van kanker mag wel een positieve opinie krijgen
in Europa, dan gaat het ergens over.
Dus dat je je ook iedere keer realiseert: het gaat over patiënten
en uiteindelijk is het College daar verantwoordelijk voor,
of althans medeverantwoordelijk.
Het College, daar volgt de besluitvorming
over nieuwe medicijnen, handelsvergunningen,
maar ook de wijziging van medicijnen.
Het Agentschap zorgt voor de voorbereiding van de Collegebesluiten.
Dus die maken heel veel rapporten, die beoordelen
en dat wordt de basis voor de besluitvorming van het College.
Die wetenschappelijke ontmoeting...
Kijken naar: hoe kunnen we hier het meeste betekenen
voor Nederlandse patiënten en Europese patiënten
uit het Europese dossier, dat heb ik altijd
heel belangrijk gevonden.
Heel belangrijk dus voor nationale producten,
die dus niet voor de hele Europese markt worden geregistreerd.
Daar is het College eindverantwoordelijk, ook voor de inhoud
en dat besluit dat wordt genomen.
Als het gaat om producten die via Europa worden geregistreerd,
dan zitten wij meer in de adviesrol.
De beoordelaars doen weer de beoordelingen maar we hebben Europese comitéleden
die met 27 andere landen een middel moet adviseren,
of dat al of niet op de markt mag komen. En de Europese Commissie
moet dan de vergunning verstrekken.
Europa is de grote uitdaging geweest.
Uiteindelijk is Nederland toch redelijk belangrijk geworden
in Europa en ik vind dat een groot succes.
Als ik naar de toekomst kijkt dan zie ik de rol
van de Europese beoordeling alleen maar toenemen
en ik vind het van het grootste belang dat die beoordelingen
op een goed kwalitatief niveau blijven.
Ik denk dat onze inbreng als Nederland daarvoor echt geborgd moet blijven
en dat we ook daarin moeten blijven acteren.
Maar het moet ook praktisch blijven.
Dus bijvoorbeeld het etiket, is dat voldoende leesbaar,
is dat qua informatie duidelijk voor de patiënt.
want het medicijn kan wel werken, maar het moet ook goed gebruikt worden
in de praktijk.
Er is geen enkel medicijn 100 procent veilig
of 100 procent werkzaam. Er is altijd een soort balans,
de baten-risico balans.
Soms zit je wat meer aan de baten-kant, en want soms zit je wat meer
aan de risico-kant.
Maar uiteindelijk moet je wel een besluit nemen.
En dat is iets dat voldoening heeft gegeven
om daar tien jaar aan bij te dragen.
Het leuke van een Collegelid zijn is dat je al die kennis
maar leest de hele tijd en het is heel spannend wat er gebeurt.
Het gaat echt om patiënten die je beter kunt maken
of langer kunt laten leven.
Dus daarbij betrokken zijn is mooi.
Het Agentschap is gewoon een hele mooie club mensen,
maar alles wat hen bindt en wat ze allemaal hebben,
is dat ze enorm gaan voor de zaak.
Dat ze met hart en ziel gaan voor een goede geneesmiddelenvoorziening.
En ik kan je zeggen: daar ben ik echt apetrots op.
*Muziek fadet uit*