Interview met Chris Kalden
De uitstraling van de Minister en de onderhandelingspositie.
Ik heb geen zwakke ministers meegemaakt,
maar het verschil… Iemand die zich gewoon niet op z’n gemak voelde als minister, was Hajo
Apotheker. Hajo was een goede burgemeester en die was gewend om een college van B&W voor te zitten, en daar
in een soort collegiaal consensusmodel tot keuzes te komen. Maar een minister is als enige verantwoordelijk.
En als je die verantwoordelijkheid, in keuzetermen sta je ervoor… Maar als je die verantwoordelijkheid
ook niet meeneemt naar andere gremia en je denkt dat de ministerraad hetzelfde opereert
als een college van B&W, dan kom je met minder thuis dan wanneer je daar op een andere manier
inzit. Dus die voelde zich gewoon in het hele systeem buitengewoon ongemakkelijk.
En binnen de kortste keren weet iedereen in Den Haag dat als het erop aankomt, dan zet Hajo de
hakken niet in het zand. En ambtelijk werkte het dan… Nou ja, dan hoef je er ook minder aandacht
aan te besteden. Bij andere departementen. Dus als het gaat om onderhandelingsposities,
die worden in hoge mate bepaald door de uitstraling van de minister.