Interview met Cees Veerman Titel: Een één-op-één relatie hebben
Volstrekte openheid.
Ik zei altijd: ‘Zeg nou wat je vindt.’
Als je zegt: ‘Cees, dat moet je niet doen, daar- en daar- en daar- en daarom… dan ben
ik wel in staat om te zeggen: “Toch doe ik het”, maar ik heb je goed gehoord.
En ik zal het je niet verwijten.’
Maar eh…
En dan zeiden ze zelf ook: ‘Jij bent de minister.’
Mijn secretaresse zei ook altijd: ‘Jij bent de minister.
Denk erom.’
En soms zei ik dan ook wel: ‘Moet ik dat nou wel doen?’
En dan zei zij of de SG: ‘Ja, jij bent de minister.
Jij maakt het uit.
En niemand houdt je tegen dan de Kamer.’
Nou ja, dat is waar.
Ja, dat is waar.
Die Kamer dat was natuurlijk…
Nou ja, daar kunnen we het misschien straks nog over hebben.
Maar met je hoge ambtenaren moet je een één-op-één-relatie hebben.
En ik was voor niemand een bedreiging.
En ik vond dat ik prima mensen had.
Ik had ze niet zelf uitgezocht, maar ze waren…
Het waren prima mensen.
Voortreffelijke mensen, elk met z’n eigen aard, en als ik dat clubje bij elkaar zette,
dan wilde dat nog weleens een beetje wrijven, dan zag ik dat wel, dat er één niet op z’n
gemak zat, en dan zei ik: ‘Blijf even zitten, gaan we straks even…
Wat is er?‘
Ja, een beetje zoals een goede manager dat doet, die z’n staf voorzit, z’n managementteam
voorzit.
En dan zit er eentje ongelukkig te kijken en dan zegt hij: ‘Blijf even zitten.
Effe weten wat er is.
Is er thuis wat?
Is er met de collega’s wat?
Vertel effe.’
Gewoon, menselijk.
En daar heb je dat weer, dat onderdeel, het warme hart.
Je moet, je moet…
Ik zeg altijd: ‘Ik ben van jullie afhankelijk, vertel nou in vredesnaam hoe het zit.’