Interview met Laurens Jan Brinkhorst. Titel: Crisismanagement. Zorgen dat het virus niet uitbreidt.
Dus op het moment dat je geconfronteerd wordt met besmetting, is er maar één ding dat
je moet doen: te zorgen dat het zich niet uitbreidt.
We hadden een week ofzo daarvoor, het kwam uiteindelijk uit Engeland, via Frankrijk,
en het is in Oene, Overijssel – die naam staat me nog bij – en dat is, als het de
eerste keer dat gebeurt, dan is dat meteen een regel, want de Veeartsenijkundige Dienst heeft dus een aantal spelregels
en dat is dat een kilometer om een boerderij alles geruimd moet worden. Alles wat dus eenhoevig is.
Als dan vervolgens blijkt dat – een dag of twee dagen later – voorbij die cirkel
van een kilometer een andere boerderij is dan moet je dus een nieuwe cirkel trekken.
En zo loop je een aantal dagen achter de feiten aan.
En dat is een beslissend moment geweest. Wij hadden een stafvergadering.
En daar was Tjibbe en directeur-generaal Kalden, Chris Kalden was toen DG…
Een andere DG die nog op andere ministeries gewerkt heeft…
Het was Chris Kalden en Jolanda de Leeuw.
En toen was de discussie: We moeten een volgende grens maken die voorbij, veel verder voorbij is.
En het cruciale, wat ik me natuurlijk het meest herinner, is dat we op een gegeven moment
besloten dat aan de ene kant de IJssel en aan de andere kant de spoorlijn Utrecht-Arnhem
en aan de andere kant de Hoge Veluwe, dat in die driehoek alle dieren – koeien, schapen,
geiten – moesten worden afgemaakt.
Dat waren dus 300 duizend, geloof ik.
Of 500 duizend.
Dat is met militaire middelen ook afgewerkt.
Ik heb dat niet met vreugde gedaan, maar ik denk dat ik in staat was om mentaal overeind
te blijven omdat A we met de meest betrokkenen volstrekte consensus hadden en B. het ging
over het overleven van die sector.
En het gekke is, de toenmalige voorzitter van LTO, de later Dijkgraaf, Gerard,…
Gerard,… nou, was het eigenlijk daarmee eens.
Die had een hele moeilijke rol; hij heeft mij altijd heel loyaal verdedigd.
Dan zei hij: ‘Ja, hij doet het soms wat provocerend en wat hard, maar ik sta er wel achter.’